บทที่ 195

ภายในป่า ต้นไม้โบราณสูงตระหง่าน สีเขียวขจี ต้นไม้โบราณมากมายราวกับอยู่ในเขตจาหลง หยั่งรากลึกลงไปในดิน

บนร่างหวางเซียนเอ๋อเต็มไปด้วยบาดแผล มีเลือดไหลออกมา ชุดสีแดงของนางขาดวิ่น จนเผยให้เห็นผิวหนังที่เหมือนหยกเปล่งประกาย นางในตอนนี้ เต็มไปด้วยความเสียใจ ไอ้บ้ากามนั่นหนีไปแล้ว ทิ้งนางไว้ที่นี่คนเดียว

ใบหน้าที่สวยงาม มีรอยเลือดปรากฏขึ้น ช่างดูน่าสงสาร ทำให้คนที่เห็นต้องปวดใจ รอบ ๆ ตัวนางต่างก็เต็มไปด้วยชายสวมชุดดำ สีหน้าเยือกเย็น ยิ้มอย่างเยาะเย้ยออกมา

“ฮาฮา คนรักของเจ้าหนีไปแล้ว ไม่สนใจเจ้าซะแล้ว”

“ใช่ๆ ดูเจ้าสายตาไม่ค่อยจะดีเลยนะ ถึงไปตกหลุมรักกับขยะอย่างนั้นได้”

“ดูแล้วเจ้าเองก็เป็นแดนจิตแท้ ทำไมถึงไปหลงรักไอ้โง่แดนชี่แท้อย่างจื่อเฉินนั่นได้ พลังก็ไม่มี หน้าต่อก็ไม่ได้หล่อเหลา”

ทุกคนต่างก็พูดคุย เยาะเย้ยนางไม่หยุด แต่การลงมือนั้นกลับดุดัน นางค่อย ๆ เข้าใกล้ความตายมากขึ้นไปทุกที หวางเซียนเอ๋อแทบจะทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

“ไอ้บ้ากาม ถ้าหากวันนี้ข้าหวางเซียนเอ๋อโชคดีรอดตายไปได้ ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่” หวางเซียนเอ๋อหลั่งน้ำตา นี่แสดงให้เห็นว่านางต้องทุกข์ระทมมาก ในใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“ฮ่าฮ่า นี่สิจากรักกลายเป็นเกลียด กับไอ้โง่อย่างนั้น ไม่สมควรไปอาลัยอาวรณ์หรอก”

“วางใจเถอะ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า พวกข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกหนึ่งครั้ง จับตัวเจ้าไว้บีบบังคับไอ้โง่นั่นให้ออกมา ดูสิว่ามันจะมีความรู้สึกต่อเจ้าบ้างหรือเปล่า”

กลุ่มชายชุดดำต่างก็หัวเราะเป็นเรื่องตลก โจมตีอย่างดุเดือด ส่วนเหล่าแดนฟ้ากำหนด ปกติแล้วถือว่าเป็นยอดฝีมือ ทว่าที่นี่ พวกเขากลับไม่ได้ทำอะไร เอาแต่ยืนอยู่ด้านนอกพูดจาแดกดัน ทำร้ายจิตใจของหวางเซียนเอ๋อ

ขณะนั้นเอง เสียงร้องของนกครุฑได้ดังขึ้น จากนั้นเสียงนกครุฑตัวอื่น ๆ ก็ดังตามมาอย่างต่อเนื่อง

“อะไรกัน นกครุฑไม่ได้ตามจื่อเฉินไปหรือไง ?” ทุกคนต่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมนกครุฑถึงบินกลับมา

“นกครุฑกลับมาแล้ว หรือว่าจับตัวจื่อเฉินได้แล้ว ?”

มีบางคนเงยหน้าขึ้น มองไปบนท้องฟ้า

ขณะนั้นเอง เสียงตะโกนเสียงหนึ่งได้ดังขึ้น “ไอ้พวกขยะ รังแกผู้หญิงอ่อนแอ เทียบกับสัตว์เดรัจฉานยังไม่ได้ ดูท่าพวกเจ้าจะต้องเจอกับคนอย่างจื่อเฉินซะแล้ว”

แสงสีเงินจากที่ไกล ๆ พุ่งเข้ามาราวกับสายฟ้าที่รวดเร็ว เข้าจู่โจมทุกคนอย่างบ้าคลั่ง

ร่างของจื่อเฉินราวกับกระบี่ หลอมรวมกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน แผ่รัศมีเย็นเยือกออกมา พุ่งจู่โจมทุก ๆ คน

“หยุดมันไว้ !”

“ที่แท้ก็หญิงร้ายชายเลว ในที่สุดก็กลับมาจนได้”

“ดูท่าที่พวกเราตัดสินกันก่อนหน้านี้น่าจะถูกต้องแล้ว”

คนอื่น ๆ ที่เห็นจื่อเฉินวกกลับมา แววตาก็เกิดประกาย พุ่งเข้าโจมตีจื่อเฉิน แต่ว่าแดนฟ้ากำหนด เมื่อต้องเผชิญหน้ากับจื่อเฉินที่เป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่นั้นแทบจะไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาเลย ต่อให้มีอาวุธก็ตาม ล้วนถูกจื่อเฉินโจมตีจนลอยกระเด็นไป

จากนั้น จื่อเฉินได้เข้าจู่โจมยอดฝีมือแดนจิตแท้ทั้งแปดคน แววตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม แสงสีเงินสว่างไสว พุ่งไปด้านหน้าไม่หยุด

“ฉัวะ !” “ฉัวะ !” “ฉัวะ !”