บทที่ 196

“ฉัวะ !” “ฉัวะ !” “ฉัวะ !”

จื่อเฉินร่างกายส่องสว่าง พาหวางเซียนเอ๋อบินหนีไป การโจมตีมากมายนับไม่ถ้วน เฉือนผ่านร่างกายของเขาไป แต่เขาไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรนัก

“นี่มัน......!” สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป โจมตีออกไปอีกครั้ง ทว่าในขณะนั้น ร่างกายของจื่อเฉินพลิ้วไหว แผ่วเบา ราวกับใบไม้ร่วงตามสายลม แม้ว่าเขาจะถูกโจมตีอย่างต่อเนื่อง แต่กลับไม่สามารถทำลายใบไม้ใบนี้ได้เลย มันได้แต่ปลิวไปตามสายลม หลบเลี่ยงการโจมตีที่รุนแรง

พูดได้ว่าเขากำลังเดินอยู่บนขอบเขตของความตาย มีแต่ความอันตราย แต่นี่ก็ยืนยันได้ถึงความพลิ้วไหวและเฉลียวฉลาดของจื่อเฉิน

จื่อเฉินในตอนนี้ ดูแล้วคล้ายกับสายฟ้าจริง ๆ ที่ส่องสว่างไปมา

“เก้าสายฟ้าพิฆาตสายที่หนึ่ง ในที่สุดข้าก็ฝึกสำเร็จแล้ว ตอนนี้ข้าเข้าใจธาตุแท้แล้ว” จื่อเฉินเมื่ออยู่ในสถานการณ์เข้าใกล้ความเป็นและความตาย พลังที่ซ่อนอยู่ของเขาได้เข้าไปกระตุ้น เก้าสายฟ้าพิฆาตธาตุแท้สายที่หนึ่ง ทำให้ความเร็วของเขาเพิ่มมากยิ่งขึ้น

ในชั่วพริบตา เขาหลบหลีกการโจมตีทั้งหมด จากนั้นหนีออกมาจากวงล้อม

“ฉัวะ !”

จื่อเฉินนำหวางเซียนเอ๋อวิ่งหนีออกมาด้วยความรวดเร็ว ในทุก ๆ ที่ได้ทิ้งรอยเลือดเอาไว้ ร่างของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดลด ๆ ไหลนอง ราวกับสายธารเล็ก ๆ เลือดที่อยู่เต็มใบหน้าช่างดูน่าเวทนา จนตัวเขาแทบจะทรุดลง

หวางเซียนเอ๋อมองไปที่จื่อเฉินอย่างไม่น่าเชื่อ ปล่อยให้อีกฝ่ายดึงมือที่เหมือนกับหยกของนางไว้ ก่อนหน้านี้นางคิดไว้แล้วว่าคงต้องตายไปพร้อมกับจื่อเฉิน ไม่ใช่เพราะว่าหลงรักจื่อเฉินเข้า แต่เพราะว่านางไม่เหลือหนทางรอดอื่นแล้ว

จื่อเฉินปกป้องนางเอาไว้ ร่างกายถูกสับหลายสิบแผล สร้างความตกตะลึงให้กับนาง ในใจที่มีแต่ความเกลียดชังค่อย ๆ เบาบางลง และก็ไม่เคยนึกว่าพวกเขาจะสามารถมีชีวิตรอดออกมาได้

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า แค่พริบตาเดียวต่อมา ความเร็วของจื่อเฉินก็เพิ่มขึ้น เพียงไม่นานก็สามารถออกมาจากวงล้อมได้

เขาได้บรรลุขั้นในช่วงเวลาเข้าใกล้ความเป็นและความตาย นี่คือสิ่งที่หวางเซียนเอ๋อไม่ได้จินตนาการเอาไว้ และความเร็วของจื่อเฉินเองในตอนนี้ นับว่าน่ากลัวมาก จนยากที่จะเชื่อว่าเขาเป็นเพียงแดนชี่แท้เท่านั้น

“เจ้าไหวรึเปล่า ?” จื่อเฉินพาหวางเซียนเอ๋อออกมา แต่ร่างกายและจิตใจของนางยังคงเจ็บปวด บาดแผลนับสิบ ดูแล้วช่างน่าตกใจยิ่งนัก ทั่วร่างเต็มไปด้วยเลือดเนื้อหนัง น่าเวทนาเกินกว่าที่จะทนดูได้

“วางใจเถอะ ขอแค่ไม่ถูกจับได้ ยังไงก็ไม่มีทางตาย” จื่อเฉินกัดฟัน จากนั้น หยิบขวดยาลายครามออกมาจากแขนเสื้อ และกระดกมันเข้าปากไป

หวางเซียนเอ๋อตกใจ นางเห็นจื่อเฉินกินยาฟ้ากำหนดไป แถมยังกินไปตั้งสองเม็ด ขณะนั้นนางได้อุทานออกมา “เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง ถึงได้กินยาฟ้ากำหนดไปตั้งสองเม็ด แบบนี้จะทำให้ร่างเจ้าระเบิดเอาน่ะสิ เจ้าควรจะกินยารักษาบาดแผลสิ”

จื่อเฉินฉีกยิ้ม เลือดไหลออกจากร่าง พูดขึ้นว่า “ยารักษาบาดแผล ข้าไม่มีน่ะ”