บทที่ 197

“โธ่เว้ย !” จื่อเฉินตะโกนออกมาทันที สะกิดเท้า กระโดดขึ้น ณ ขณะนั้น ร่างของเขาได้ลอยขึ้นสูงหลายสิบเมตร จากนั้น ยืมแรงจากยอดไม้ ดีดตัวลอยขึ้นไปบนอากาศ จนไปหยุดตรงหน้านกครุฑ

สองมือกำหมัดแน่น ส่องแสงสีเงินสว่างจ้า หมัดของจื่อเฉินต่อยเข้าไปตีหัวของนกครุฑอย่างแรง

“ปัง !”

ขณะที่แสงสีเงินส่องสว่าง จื่อเฉินต่อยหมัดอันรุนแรงออกไป นกครุฑเกิดการมึนงง ราวกับเมาเหล้า ร่างลอยอยู่บนอากาศอย่างไม่มั่นคง

“ปัง !”

จื่อเฉินยกหมัดขึ้นต่อย สองขาหนีบคอของนกครุฑเอาไว้ จากนั้นปล่อยหมัดลงไปยังกะโหลกอีกครั้ง ในขณะนั้นนกครุฑถูกต่อยจนมึนงง บินส่ายไปส่ายมา สองปีกสยายออก ควบคุมตัวเองไม่ได้ ตัวร่วงลงโหม่งพื้นโลก

นกครุฑตัวอื่น ๆ เมื่อเห็นสภาพอย่างนั้น ต่างก็ส่งเสียงร้องพุ่งตัวลงไป กรงเล็บอันแหลมคม ส่องแสงเย็นยะเยือกของโลหะ เข้าตะครุบหัวของจื่อเฉิน

“ปัง !”

จื่อเฉินไม่สนใจอันตรายที่อยู่บนหัว รัวหมัดอย่างต่อเนื่อง ทุก ๆ หมัดใช้ออกด้วยแรงเต็มที่ ต่อเนื่องกันสิบกว่าหมัด จนกระทั่งหมัดสุดท้ายถูกปล่อยออกไป จนในที่สุดไม่มีนกครุฑทนไม่ไหว ถูกต่อยจนสลบ หัวของมันได้ทิ้งดิ่งลงสู่พื้น ขณะนั้นร่างของเขาอยู่ห่างจากพื้นไม่มาก จื่อเฉินใช้แรงดีดร่าง ยืมแรงจากยอดไม้ ร่อนลงสู่พื้น

นกครุฑที่ร่วงลงมา เข้ากระแทกกับต้นไม้โบราณหักไปเป็นจำนวนมาก เกิดเสียงตูมตาม ร่างพาดอยู่บนต้นไม้ ถูกยอดไม้รับตัวเอาไว้ ทำให้ไม่ร่วงลงตัวแตะพื้น

นกครุฑส่ายหัวอย่างมึนงง มันถูกจื่อเฉินต่อยจนสลบ ทว่ายังไม่ตาย ขณะที่ร่วงลงมานั้น พยายามที่จะกางปีก คิดจะบินกลับขึ้นไปอีกครั้ง

จื่อเฉินร่วงลงสู่พื้น นัยน์ตาทอประกายเยือกเย็น สะกิดเท้าอีกหนึ่งครั้งดีดร่างขึ้นไปบนอากาศ สองหมัดเปล่งแสงสีเงิน บีบคอของนกครุฑเอาไว้แน่น ลมปราณอันหนาแน่นไหลเวียนทั่วร่าง ดั่งเกลียวคลื่นอันเชี่ยวกราก เป็นพลังอันไร้ขีดจำกัดของจื่อเฉิน

“โฮก !”

เสียงร้องดังขึ้น จื่อเฉินสองมือกวัดแกว่งนกครุฑ คร้ายกับอาวุธอย่างหนึ่ง

“ฮูม !”

ใบไม้สั่นไหว นกครุฑถูกกวัดแกว่งราวกับอาวุธ กิ่งก้านใบไม้แตกหัก ลำต้นขาดออก

นกครุฑพยายามดิ้นรน กางสองปีกออก จื่อเฉินใช้กำลังหวดลง เกิดเสียงดังปัง กระแทกเข้ากับต้นไม้โบราณร้อยปีจนระเบิดออก

จากนั้นเสียงระเบิดของต้นไม้ก็ดังอย่างต่อเนื่อง จนรอบ ๆ ปรากฏเป็นพื้นที่โล่ง ทั่วร่างจื่อเฉินส่องแสงสีเงิน แววตาเยือกเย็น ไร้ความปรานี ราวกับเทพสงครามเกราะสีเงิน ใช้พลังอันมหาศาล นกครุฑขนาดหลายสิบเมตร ถูกเขาจับคอเอาไว้ กวัดแกว่งคล้ายกับอาวุธ

ภายในร่างของจื่อเฉิน ลมปราณอันหนาแน่นไหลเวียนเชี่ยวกราก สายฟ้าส่งเสียงคำราม พลังในหัวใจสูบฉีดเข้าไปยังส่วนต่าง ๆ ของร่างกายอย่างต่อเนื่อง คอยมอบพลังอันไร้ขีจำกัดให้กับเขา

“ปัง !” “ปัง !” “ปัง !”

ต้นไม้ระเบิดออกภายใต้การโจมตีอันรุนแรง นกครุฑส่งเสียงร้องโหยหวน ตกอยู่ในความมึนงง ขนสีดำราวกับโลหะเย็นร่วงติดตามต้นไม้ ร่างของมันเริ่มปรากฏบาดแผลขึ้นมากมาย

“โอ้ ! เขาเหมือนกับสัตว์ประหลาดจริง ๆ เลย นี่ขนาดเป็นแค่แดนชี่แท้เองนะ !” หวางเซียนเอ๋อที่อยู่ห่างออกไป ดวงตาอันสวยงามเบิกโพลง ได้แต่อ้าปากค้าง จับจ้องไปยังจื่อเฉินที่จับนกครุฑฟาดไปฟาดมา ดั่งเทพสงครามเกราะเงิน