บทที่ 200

ตลอดทางที่หนีมา หวางเซียนเอ๋อได้แต่รู้สึกจนตรอก เสื้อผ้าบนร่างมีแต่รอยขีดข่วน เปิดเผยเรือนร่างเล็กน้อย แววตาสวยงามทั้งสองข้าง แสดงออกแต่ความเหนื่อยล้า

นางนั่งสมาธิ เริ่มใช้ยาเม็ดฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ

หลังจากนั้นสักพัก จื่อเฉินก็กลับมาพร้อมกับผลไม้สีฟ้าจำนวนหนึ่ง ขนาดพอ ๆ กับลูกวอลนัท วางไว้ตรงหน้าหวางเซียนเอ๋อ “รีบกินเถอะ กินเสร็จแล้วเราจะได้กันต่อ”

หวางเซียนเอ๋อทั้งหิวทั้งคอแห้ง หยิบผลไม้เข้าปาก แต่ก็รีบถุยออกมา

นางอุทานออกมา “ขมจัง จะกินได้ยังไงเนี่ย ?”

นางพูดพลางขว้างผลไม้ทิ้งไปข้าง ๆ

“ที่นี่มีแค่นี้แหละ ไม่อย่างนั้นเจ้าคงได้แต่หิวตาย” จื่อเฉินพูดอย่างเคร่งขรึม

“กินอย่างอื่นก็ได้นี่ เจ้าก็มีแขนมีขา ทำไมไม่ทำเนื้อย่างกินเล่า ?” หวางเซียนเอ๋อน้อยใจ ตั้งแต่เล็กนางไม่เคยต้องรู้สึกอดอยากแบบนี้ จนต้องจบที่การกินผลไม้ขม ๆ เหล่านี้

“จุดไฟย่างเนื้อหาที่ตายหรือ หรือเจ้าจะกินเนื้อดิบ ๆ ละ ข้าพอจะทำให้เจ้าได้” จื่อเฉินพูดอย่างเย็นชา

“งั้นข้าจะกลับล่ะ” หวางเซียนเอ๋อร้องเสียงดัง

“งั้นข้าไปล่ะ ที่นี่มีแต่คนของสำนักบู๊ ถ้าถูกจับได้ก็คงตายอย่างเดียว”

หวางเซียนเอ๋อน้อยใจมาก พูดออกมาเบา ๆ ว่า “ทำไมข้าถึงโชคร้ายอย่างนี้ ทำไมต้องมาเจอกับเจ้าด้วย”

“ใครให้เจ้าตามข้ามาเล่า” จื่อเฉินไม่มีอารมณ์พูดด้วย พอคิดได้ว่าอีกเป็นเพราะอีกฝ่ายที่ช่วยชีวิตเข้าเอาไว้ น้ำเสียงก็อ่อนโยนลง “ใกล้ได้เวลาแล้ว พวกเราไปกันเถอะ ถ้าเจ้าไม่กิน ก็เอามันไปฝังดิน”

จื่อเฉินพูดเสร็จก็หยิบผลไม้สีฟ้าที่กัดไปหนึ่งคำ นำมาฝังดินเอาไว้อย่างระมัดระวัง

“กินสิ ทำไมจะไม่กิน” หวางเซียนเอ๋อทำปากมุ่ย หยิบผลไม้ขึ้นมา จากนั้นกัดเข้าไปคำโต น้ำตาคลอเบ้าด้วยความทุกข์ใจ

จากการนำทางของจื่อเฉิน ทั้งสองคนก็ได้แต่วิ่งหนี ผ่านไปหลายวัน ทั้งสองคนไม่รู้ว่าหนีมาแล้วไกลเท่าไหร่

นกครุฑไม่ปรากฏตัวออกมาอีกแล้ว และก็ไม่มีชายชุดดำตามมาด้วย ดูท่าคงปลอดภัยแล้ว

ขณะที่ทั้งสองคนรู้สึกปลอดภัย และเตรียมตัวที่จะมุ่งหน้าเดินทางไปเมืองหยุนเมิ่งนั้น นกครุฑที่หายไปก็ได้ปรากฏตัวขึ้น ในครั้งนี้มียอดฝีมือตามมาด้วยจำนวนมาก และหนึ่งในนั้นมียอดฝีมือครองฟ้าอยู่ด้วย

นกครุฑส่งเสียงร้องอยู่บนฟ้า ดูเหมือนว่ามันจะพบร่องรอยของจื่อเฉินแล้ว

“แย่แล้ว ถูกหาเจอซะแล้ว รีบหนีกันเถอะ” จื่อเฉินหน้าถอดสี พุ่งทะยานเข้าไปในป่าลึก หวางเซียนเอ๋อรีบตามมาติด ๆ ในช่วงเวลาสองสามวันมานี้ อาการบาดเจ็บของนางฟื้นดีแล้ว ความเร็วจึงมากกว่าจื่อเฉิน

แสงสีแดงสว่างวาบ ร่างกายพลิ้วไหว ร่างกายที่ฟื้นกลับคืนมา บินอย่างพลิ้วไหวอยู่ในป่า

จู่ ๆ ลมปราณอันหนาแน่นก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

แรงกดดันทลายฟ้าทลายดินน่าหวาดกลัว ต้นไม้โน้มลงออกด้านข้าง เปิดเผยเป็นพื้นที่โล่ง แสงอาทิตย์สาดส่อง เผยให้เห็นใบไม้ที่เปียกชื้น