บทที่ 201

ท่ามกลางป่าทึบ จื่อเฉินและหวางเซียนเอ๋อวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว เหนือท้องฟ้าป่าทึบ มียอดฝีมือครองฟ้ากำลังไล่ล่าพวกเขาอยู่ และโจมตีลงมาอย่างรุนแรง เพื่อต้องการฆ่าพวกเขาทั้งสองคน

ความต่างของพลังขนาดใหญ่นี้ ทำให้ทั้งสองคนไม่มีวิธีใดเลย ที่จะรับประกันได้ว่าจะไม่ตาย ก็นับว่าเป็นเรื่องที่น่ามหัศจรรย์แล้ว

“ชิ !”

หวางเซียนเอ๋อก้าวไปที่แสงสีแดงก็กะพริบไม่หยุด ช่วยชีวิตจื่อเฉินให้รอดตายมาครั้งแล้วครั้งเล่า

“ตู้ม !”

ฝ่ามืออันน่าสะพรึงกลัว ทลายฟ้า ถล่มดิน ไร้จุดจบ รอยฝ่ามือก็ปรากฏขึ้นในป่าทึบทันที

พืชพรรณทั้งหลายล้วนล้มระเนระนาด ในป่ามีแต่รอยฝ่ามือ

“เป้าหมายของเขาก็คือข้า เจ้าไปเถอะ” จื่อเฉินอยู่ท่ามกลางแสงสีแดงเขารู้สึกว่าหวางเซียนเอ๋อไม่เห็นด้วย เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“มาพูดอะไรตอนนี้ ทำไมเจ้าไม่บอกบอกตั้งแต่เมื่อกี้” หวางเซียนเอ๋อดุเบาๆ แต่กลับไม่ทิ้งจื่อเฉิน

“หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเราจะต้องตายด้วยกันทั้งคู่ เจ้ามีฐานะที่สูงส่งกว่า ทำไมเจ้าจะต้องตายไปกับข้าที่เป็นคนธรรมดาๆด้วย” จื่อเฉินพูด

“เฮ้ย! ใครจะตายเป็นเพื่อนเจ้า เจ้าฝันไปเถอะ” หวางเซียนเอ๋อพ่นคำออกมาคำนึง และพูดต่อว่า “พวกเราจะต้องไม่ตาย พวกมันเคลื่อนไหวครั้งใหญ่เช่นนี้ พวกชาวเมืองหยุนเมิ่งจะต้องรู้แน่ แค่เราต้องอดทนรอจนกว่าพวกเขาจะมา”

“แต่พวกเราอดทนรอมานานแล้วนะ” จื่อเฉินฝืนยิ้ม ตอนนี้หวางเซียนเอ๋อรับไม่ไหวแล้ว เมื่อไหร่กำลังเสริมจะมา

“ตู้ม !”

ทันทีที่ชะลอฝีเท้าลง ก็ถูกโจมตีด้วยฝ่ามือ ร่างของพวกเขาทั้งสองคนก็กระเด็นไปข้างหน้า พลังอันไร้ขอบเขตกระแทกถูกร่างกาย หวางเซียนเอ๋อยังดีที่โดนแค่เฉียดๆ แต่จื่อเฉินดูอาการไม่ค่อยดีเลย เลือดลมภายในร่างกายของเขาดูปั่นป่วนและกระอักเลือดออกมา

เขาตกใจว่า จากการโจมตีเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้เขากระอักเลือดออกมาได้ หากได้ต่อสู้กันจริงๆ เขากลัวว่าจะโดนโจมตีจนกลายเป็นผุยผงแน่

“ตู้ม !”

ฝ่ามือโจมตีส่งลงมาอีกครั้ง หอบคลื่นพลังอันไร้ขอบเขต

พวกเขาสองคนหนีไปด้วยความสิ้นหวัง

ตอนนี้ พวกเขาสองคนกำลังหนีเข้าป่า ผ่านภูเขาและแม่น้ำสายแล้วสายเล่า แม้จะเร็วปานใด แต่ก็มิอาจเทียบได้กับยอดฝีมือครองฟ้าเลย ภูเขาแผ่นดินอันกว้างใหญ่ที่อยู่ต่อหน้าอีกฝ่าย ก็เหมือนก้าวไปบนพื้นที่ที่ราบเรียบ

“ปัง !”