บทที่ 202

บนมือของเขา มีบาดแผลมากถึงสิบกว่ารอย ซึ่งต่างก็ถูกก้อนหินบาด จนเลือดไหลออกมา ท้องของหวางเซียนเอ๋อปูดบวมขึ้นเล็กน้อย เหมือนว่าดื่มน้ำในแม่น้ำมากเกินไป ผิวหนังแช่อยู่ในแม่น้ำนานจนขาวซีด เสื้อผ้าสีแดงรัดแน่นติดกับผิวกาย แสดงให้เห็นถึงรูปร่างที่สะโอดสะอง

“แย่แล้ว ลมหายใจติด ๆ ขัด ๆ น่าจะมีอันตรายถึงชีวิต” จื่อเฉินเอามือออกมาจากช่องลมหายใจ และอุทานขึ้น หลังจากนั้นก็ไม่ได้สนใจว่าผู้ชายไม่ควรแตะเนื้อต้องตัวผู้หญิง โดยได้ยื่นมือออกไปกดที่ท้องของอีกฝ่ายทันที

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง จื่อเฉินออกแรงกดอย่างมาก

“ฟุบ! ”

หวางเซียนเอ๋อเริ่มสำลักน้ำออกมา และไอจามอยู่หลายครั้ง ลมหายใจจึงถี่ขึ้น แล้วก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เหมือนว่าจะได้สติขึ้นบ้างแล้ว

จื่อเฉินเบาใจลงได้บ้าง เรื่องที่เลวร้ายที่สุดไม่ได้เกิดขึ้น เขามองไปที่หวางเซียนเอ๋อ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “เจ้าฟื้นได้สติแล้วหรือ? ”

หวางเซียนเอ๋อค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ไม่ทันจะพูดอะไรสักคำก็สลบไปอีกครั้ง

จื่อเฉินหมดหนทาง จึงต้องอุ้มอีกฝ่ายหนึ่งขึ้น สถานที่แห่งนี้ไม่ควรจะอยู่นาน เสื้อผ้าของหวางเซียนเอ๋อเปียกโชกไปหมดแล้ว รัดแนบตัวแน่น ตอนนี้จื่อเฉินกำลังอุ้มเธออยู่ เสื้อผ้าสีแดงที่เบาบางนั้น ไม่สามารถปกปิดป้องกันอะไรได้เลย ทั้งสองคนดูเหมือนจะว่าสัมผัสกันอย่างเปลือยเปล่าอย่างไรอย่างนั้น

ตลอดทาง จื่อเฉินระมัดระวังตัวอย่างมาก บางครั้งยังได้ยินเสียงร้องของนกครุฑอีก จึงทำให้เขาต้องเร่งความเร็วขึ้น

กี่ชั่วโมงผ่านไป จื่อเฉินก็มองเห็นหมู่บ้านขนาดเล็กบนเขาที่คุ้นเคย

“นี่คือ? ” จื่อเฉินดวงตาเป็นประกาย สถานที่แห่งนี้คุ้นเคยเป็นอย่างมาก มีเพียงไม่กี่สิบครัวเรือน ที่บริเวณหน้าหมู่บ้าน มีเด็กกำลังเล่นสนุกกันอยู่ไม่น้อย หญิงสาวหลายคนกำลังเย็บผ้า พวกชาวสวนถือจอบเดินกลับบ้านหลังจากการทำสวน ภายใต้แสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า เงาร่างของพวกเขาถูกสาดส่องจนขยายออกเป็นแนวยาว

การมาถึงของจื่อเฉินนั้น แน่นอนว่าเป็นที่ดึงดูดสายตาความสนใจจากผู้คนจำนวนไม่น้อย

“จอมยุทธน้อยหรือ? ”

“จอมยุทธน้อยมาแล้ว ทุกคนมาดูกันเร็ว จอมยุทธน้อยกลับมาแล้ว”

มีคนที่จำจื่อเฉินได้ และก็พากันอุทานขึ้น ใบหน้าแสดงความตื่นเต้นดีใจ และทยอยกันเดินเข้ามาหา ชาวสวนจำนวนมากก็วางจอบวางเสียมลง และเดินเข้ามาหาจื่อเฉิน

“โอ้วโอ้ว พี่ชายวีรบุรุษกลับมาแล้ว และยังพาพี่สาวที่สวยงามคนหนึ่งกลับมาด้วย”

เด็กหลายคนเดินกันเข้ามาหา แล้วก็โอบล้อมรอบตัวจื่อเฉินพร้อมกับกระโดดโลดเต้น และโห่ร้องกันอย่างไม่หยุด

“จอมยุทธน้อย นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ? ”

ชายชราในหมู่บ้านได้ยินข่าวจึงเดินออกมา เห็นร่างกายของจื่อเฉินเต็มไปด้วยบาดแผล หญิงสาวสวยที่อยู่ในอ้อมอก ก็เต็มไปด้วยบาดแผลเช่นกัน จึงพลันรู้สึกว่าน่าจะเกิดอะไรที่ไม่ชอบมาพากลขึ้นแล้ว

“กลับเข้ามาในหมู่บ้านก่อนแล้วค่อยคุยกัน รีบเข้ามาสิ” เห็นว่าจื่อเฉินไม่ยอมเอ่ยปากพูด ชายชราเองก็รีบพูดขึ้นมา จากนั้นกลุ่มคนก็พากันเดินกลับเข้ามาในหมู่บ้าน

เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้าน จื่อเฉินได้ดื่มน้ำสามถ้วยใหญ่ แล้วจึงเริ่มหายใจคล่องขึ้น