บทที่ 203

หมู่บ้านขนาดเล็กๆแห่งนี้ เพราะว่าการมาของจื่อเฉิน ทำให้ชาวบ้านทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่ตรงนี้ และมองไปยังผู้ที่กำลังเดินออกมา โดยที่พวกเขาต่างก็มีสีหน้าท่าทางที่เป็นกังวล พร้อมกับสอบถามอาการบาดเจ็บของจื่อเฉิน

“พี่น้องทุกคน จอมยุทธน้อยได้รับบาดเจ็บสาหัส และกำลังถูกศัตรูไล่ล่า เกรงว่าจะสร้างความเดือดร้อนให้กับพวกเรา เขาจึงจะรีบเดินทางจากไปในตอนนี้เลย พวกเจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรกันบ้าง? ”

ผู้ใหญ่บ้านยืนอยู่หน้าประตูบ้าน และตะโกนพูดกับชาวบ้านที่กำลังถือสิ่งของต่าง ๆ อยู่

“อะไรกัน จอมยุทธน้อยจะเดินทางจากไปแล้วเหรอ ทำแบบนี้ไม่ได้”

“พูดแบบนี้ได้อย่างไรกัน จอมยุทธน้อยเคยได้ช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้ ตอนนี้มีคนกำลังจะฆ่าเขา พวกเราจะปล่อยให้จอมยุทธน้อยต้องไปตายต่อหน้าต่อหน้าของพวกเราได้อย่างไร พวกเราจะต้องช่วยเหลือเขา”

“ห้ามปล่อยให้จอมยุทธน้อยไปเด็ดขาด เขาบาดเจ็บสาหัส และยังจะมีหญิงสาวที่สลบติดตามมาด้วย หากปล่อยให้เขาไปแล้ว ก็เท่ากับว่าปล่อยให้เขาไปตายไม่ใช่เหรอ? ”

“พวกเราชาวหมู่บ้านชิงสุ่ย ไม่ใช่คนเนรเจ้า”

“พวกเราจะไม่ปล่อยให้จอมยุทธน้อยจากไปแน่”

พวกชาวบ้านทยอยกันพูดขึ้น ด้วยเหตุผลและความชอบธรรม รวมถึงยังมีอีกหลายคนที่ต้องการจะเข้าไปเยี่ยมจอมยุทธน้อยด้วย

“ผู้ใหญ่บ้าน ถ้าหากท่านปล่อยให้จอมยุทธน้อยจากไป วันนี้ข้าจะเผาบ้านของท่านแน่นอน”

“ข้าที่เป็นคนฆ่าสัตว์แซ่หลี่ก็จะไม่ปล่อยท่านไปแน่ แม้ว่าพวกเราต่างก็เป็นคนธรรมดา คนทั่วไป แต่ก็จะไม่ทำตัวเป็นผู้ที่หลงลืมบุญเจ้าอย่างแน่นอน”

“ถูกต้อง พวกเราจะต้องช่วยชีวิตจอมยุทธน้อย”

พวกชาวบ้านพากันพูดตะโกนขึ้น แม้แต่พวกหญิงสาวเองก็เป็นแบบนี้เช่นกัน ไม่มีใครยอมที่จะให้จื่อเฉินจากไป โดยที่ชาวบ้านล้วนเป็นคนเรียบง่าย รู้เพียงแต่ว่าต้องตอบแทนบุญเจ้าเท่านั้น

“ตกลง ตกลง! ” ผู้ใหญ่บ้านยืนอยู่หน้าประตู และพยักหน้า ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปลาบปลื้มและดีใจ “สมแล้วที่พวกเจ้าเป็นคนของหมู่บ้านชิงสุ่ย ไม่ทำให้หมู่บ้านชิงสุ่ยของพวกเราต้องอับอายขายหน้า และไม่ทำให้บรรพบุรุษหมู่บ้านชิงสุ่ยของพวกเราอับอายขายหน้าด้วย”

“จอมยุทธน้อยได้เคยช่วยชีวิตของพวกเราทุกคนเอาไว้ พวกเราจะทำเป็นผู้ที่หลงลืมบุญเจ้าได้อย่างไรกัน ตอนนี้พวกเรามาปรึกษาหารือกันหน่อยว่า จะช่วยเหลือจอมยุทธน้อยอย่างไรดี” ชายชราพูดขึ้น

“ในเมื่อกำลังถูกศัตรูไล่ล่า ดังนั้นเวลานี้เมื่อจอมยุทธน้อยยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ ก็ห้ามไปจากที่นี่เป็นอันขาด และก็ห้ามถูกพบเจอตัวด้วย พวกเราควรจะหาที่หลบซ่อนตัวพวกเขาเอาไว้”

“ถูกต้อง บ้านของข้ามีคอกสุนัข ที่ลึกลับอย่างมาก” ชาวบ้านพูดขึ้น

“ไอ้ต้าโก่ว แม่งสิ เจ้าจะให้จอมยุทธน้อยไปอยู่ในคอกสุนัข ข้าว่าเจ้าไปหลบซ่อนอยู่ในนั้นยังจะเหมาะสมกว่าอีก”

ชาวบ้านคนอื่น ๆ ต่างก็หัวเราะกันยกใหญ่

“ข้าว่าไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่ห้องใต้ดินสิ บ้านของพวกเราแต่ละหลังต่างก็มีห้องใต้ดินทั้งนั้น และก็ลึกมากด้วย จอมยุทธน้อยไปซ่อนตัวอยู่ที่นั่นคงจะปลอดภัยแน่นอน”

“ถูกต้อง นี่คือคำแนะนำที่ดีมากเลย”

ทุกคนทยอยกันเอ่ยปากพูด อย่างอิสระเต็มที่ ซึ่งต่างก็กำลังแย่งชิงเพื่อให้จอมยุทธน้อยไปซ่อนตัวอยู่ที่บ้านของตนเอง ราวกับว่าเป็นเรื่องที่เป็นเกียรติน่ายกย่องอย่างมากเลย

“ทุกท่าน การแอบซ่อนตัวอยู่ในห้องใต้ดินนั้นถือว่าเป็นเรื่องที่ดี และก็น่าจะปฏิบัติได้ แต่สิ่งที่พวกเราต้องกระทำนั้นก็คือ จะต้องช่วยกันเก็บเป็นความลับ ห้ามไปพูดบอกกับใครเด็ดขาด ต้องควบคุมปากและคำพูดของตนเองให้ดี” ชายชราพูดขึ้นอีกครั้ง