บทที่ 204

“ใครคือผู้รับผิดชอบของที่นี่? ” ชายชุดดำถามขึ้นอย่างเย็นชา

“ข้าเอง นายท่าน คือข้าเอง” ผู้ใหญ่บ้านเดินออกมา ด้วยร่างกายที่สั่นเทา หากว่าไม่มีคนฆ่าสัตว์คอยประคองเอาไว้ คงจะถูกลมพัดปลิวไปแล้ว

“ข้าถามเจ้าหน่อยว่า เห็นผู้ชายหนึ่งคนและผู้หญิงหนึ่งคนเดินผ่านมาทางนี้บ้างหรือไม่” ชายชุดดำมองไปที่ชายชรา ด้วยสีหน้าท่าทางที่หยิ่งผยอง

“ผู้ชายหนึ่งคนและผู้หญิงหนึ่งคนเหรอ ไม่เห็นเลย” ผู้ใหญ่บ้านตอบขึ้น อย่างไม่นึกคิดเลย

“พูดขึ้นทันทีเลย แสดงว่าเจ้าโกหก” ชายชุดดำตวาดใส่ พลังอานุภาพที่มองไม่เห็นก็ปรากฏขึ้น ทันใดนั้นทั้งผู้ใหญ่บ้านรวมถึงคนฆ่าสัตว์ ก็ทรุดนั่งลงไปที่พื้นทันที

“พูดโกหกก็ต้องตาย” สายตาของชายชุดดำแสดงเจตนาสังหารขึ้น

“นายท่านอย่าใส่ความข้าเลย หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เปล่าเปลี่ยว และตั้งอยู่ห่างไกลจากเมืองแบบนี้ ไม่มีผู้ใดมาหรอก ไม่ต้องพูดถึงผู้ชายหนึ่งคนและผู้หญิงหนึ่งคนเลย ต่อให้นกบินมาหนึ่งตัว พวกเราเองก็สามารถรับรู้ได้ทันที ซึ่งในช่วงที่ผ่านมานี้มิต้องพูดถึงคนหรอก แม้จะเป็นนกก็ยังไม่มีมาสักตัว” ผู้ใหญ่บ้านหมอบราบบนพื้นและร้องไห้ ในสภาพที่น่าสงสาร

“ฮึ ไอ้แก่ เจ้าต้องรับรองนะว่าสิ่งที่เจ้าพูดมานั้นคือความจริง หากข้าพบว่าเจ้าพูดโกหก อย่างนั้นหมู่บ้านแห่งนี้ของพวกเจ้าก็เตรียมที่จะหายสาบสูญไปได้เลย”

“รับทราบ รับทราบ ข้าน้อยไม่กล้าที่จะโกหกต่อนายท่านอย่างแน่นอน” ผู้ใหญ่บ้านจิตใจสั่นไหว และรีบพูดขึ้น ส่วนชาวบ้านคนอื่น ก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นในชั่วขณะ ซึ่งเรื่องที่จะถูกสังหารทั้งหมู่บ้านนั้น พวกเขาค่อนข้างจะอ่อนไหวอย่างมาก

“ฮึ พวกเราไปกันเถอะ” ชายชุดดำส่งเสียงฮึขึ้นอย่างเย็นชา แล้วก็หันหลังเดินนำกี่คนนั้นจากไป ชัดเจนว่าการมาของพวกเขานั้น ก็แค่เอ่ยปากสอบถามเท่านั้น ซึ่งพวกเขาเองก็ไม่ได้คิดว่าจื่อเฉินจะหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่

“ช้าก่อน! ” ทันใดนั้นก็มีชายชุดดำคนหนึ่งพูดขึ้น จากนั้น อีกฝ่ายหนึ่งก็เดินตรงเข้าไปหาเด็กน้อยที่อายุสามถึงสี่ขวบ

เมื่อเห็นว่าชายชุดดำเดินมาหา เด็กน้อยก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นอย่างมาก จึงได้หลบไปอยู่ด้านหลังของพ่อและแม่

“เจ้าหนูน้อย ไม่ต้องกลัว ข้าก็แค่จะถามอะไรเจ้าสักหน่อย” ชายชุดดำพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เฉยเมย และพยายามฉีกยิ้มออกมา ซึ่งแทบจะทำให้เด็กน้อยตกใจจนร้องไห้

“เอ้อโก่ว ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว นายท่านเขาถามเจ้า เจ้าก็ตอบออกไปดี ๆ” พ่อแม่ของเอ้อโก่วได้นำตัวของเอ้อโก่วกลับมายังที่ด้านหน้าอีกครั้ง

เด็กน้อยที่มีอายุเพียงสามถึงสี่ขวบ สวมใส่เสื้อผ้าที่มีรอยปะ ทำปากเบะ ดวงตาแดงก่ำ เหมือนจะไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่ก็ไม่กล้าที่จะร้องไห้ออกมา เหมือนว่าจะหวาดกลัวชายชุดดำนี้เป็นอย่างมาก

“ไอ้พวกคนแก่ล้วนเจ้าเล่ห์ทั้งนั้น ไม่ยอมพูดความจริง มีเพียงแต่คำพูดของเด็กน้อย ที่ซื่อสัตย์ที่สุด” ชายชุดดำส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา และหันกลับมาถามขึ้นว่า “ข้าขอถามเจ้าหน่อยว่า เจ้าเห็นผู้ชายหนึ่งคนและผู้หญิงหนึ่งคนปรากฏตัวขึ้นที่นี่บ้างไหม”

เมื่อถามคำถามนี้ออกไป พวกชาวบ้านทั้งหมดต่างก็ตกใจ และมองไปที่เอ้อโก่วด้วยความตื่นตระหนก

ถึงแม้พ่อแม่ของเอ้อโก่วจะกำชับไปมากมายหลายรอบแล้ว แต่เวลานี้ก็ยังคงตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก

เอ้อโก่วไม่พูดไม่จา เหมือนจะถูกข่มขู่จนตกใจกลัวแล้ว

“พูดมาสิว่า เห็นผู้ชายหนึ่งคนและผู้หญิงหนึ่งคนบ้างหรือไม่? ” ชายชุดดำพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะเกรงใจแล้ว