บทที่ 226

“แคร่ง!”

แต่หลังจากนั้นกลับมีเสียงการปะทะกันของเหล็กดังขึ้น ราวกับว่าปลายดาบแทงเข้ากับแผ่นเหล็กกล้า ไร้หนทางไปด้านหน้า แถมยังถูกดีดกลับออกมา

“เป็นไปได้อย่างไร.....ร่างกายนี้มัน......!”

ภายใต้การโจมตี มันไม่ได้ทะลุเข้าไปตรงหว่างคิ้ว แต่มันกลับถูกต้านทานเอาไว้ ใบหน้าของผู้ลอบโจมตีเปลี่ยนไป แสงดาบเปล่งประกายออกมาอีกครั้ง ครั้งนี้มันมุ่งตรงไปยังดวงตาของจื่อเฉิน จุดนี้เป็นจุดสำคัญในร่างกายของทุกคน การป้องกันของมันต้องไม่แข็งแกร่งอย่างแน่นอน

“ไสหัวไป!”

ในตอนนี้ ในที่สุดจื่อเฉินก็มีปฏิกิริยาตอบสนองออกมา เขาโยนถุงน้ำและอาหารแห้ง จากนั้นปล่อยหมัดไปยังคมดาบที่กำลังพุ่งเข้ามา ลมปราณอันเยือกเย็นพลุ่งพล่าน ชี่แท้ไหลเวียนแวววาว เป็นพลังที่น่าสะพรึงกลัว

นี่เป็นหมัดอันทรงพลังของจื่อเฉิน ที่ปล่อยออกไปในตอนนี้ ทั้งหมดมันเป็นเพราะความโกรธ

“บูม!”

ภายใต้หมัดอันรุนแรง ดาบแหลกสลาย แสงแห่งหมัดยังไม่สลายไป ความรุนแรงยังคงอยู่ พุ่งไปด้านหน้าอย่างห้าวหาญ เข้าปะทะร่างของผู้รอบโจมตีจนกระเด็นออกไป กระอักเลือดออกมากลางอากาศ

“บัดซบเอ๊ย! เจ้าคนของหอทลายฟ้า” จื่อเฉินสบถออกมาพร้อมลูบไปยังหว่างคิ้ว ตรงนั้นยังมีร่องรอยของความเจ็บปวดอยู่ และมีคราบเลือดอยู่เล็กน้อย เขารู้สึกกลัวเล็กน้อยในภายหลัง ยังดีที่การบรรลุขั้นของตนเองในครั้งนี้ทำให้ความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้นหลายเท่า ไม่อย่างนั้นการโจมตีนี้คงจะพรากชีวิตของเขาไปแล้ว

ด้วยการสะกิดปลายเท้าของเขา เก้าสายฟ้าพิฆาตปรากฏออกมาแล้ว มันเหมือนกับสายฟ้าที่แท้จริง มุ่งไปยังคนของหอทลายฟ้าด้วยความเร็ว สะบัดกำปั้น กระแทกลงไปทันที

“บูม!”

หมัดพุ่งออกไปพร้อมเสียงระเบิดของชี่ ฝ่ายตรงข้ามกระอักเลือดออกมาอย่างต่อเนื่อง คนผู้นี้สวมหน้ากากปิดบังใบหน้า และสวมเสื้อผ้าปกคลุมร่างกายอย่างมิดชิด นอกจากมือทั้งสองข้าง ก็มีแค่ดวงตาของเขาเท่านั้นที่ปรากฏออกมาให้เห็น นี่คือชุดที่มือสังหารของหอทลายฟ้าใช้ในตอนออกมาสังหารอย่างแน่นอน

“ควับ!”

หลังจากรับการโจมตีไปแล้วหนึ่งครั้ง การโจมตีครั้งต่อไปก็สาดเข้ามาราวกับพายุฝนอันบ้าคลั่ง โจมตีเข้ามาทำให้ชายสวมหน้ากากไม่มีโอกาสตอบโต้หรือหนีได้เลย

“ด้อง!”

หมัดที่เหมือนกับค้อนเหล็กกระแทกลงไปอย่างรุนแรง จากนั้นเสียงกระดูกหักก็ดังขึ้น

เพิ่งจะบรรลุขั้น แต่เกือบต้องมาตายลงด้วยเนื้อมือของมือสังหาร จื่อเฉินโจมตีออกไปครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อระบายความโกรธที่สะสมในใจ การโจมตีแต่ละครั้งรุนแรงและดุดันขึ้น เสียงของสายฟ้าดังก้องไปทั่วพื้นที่ แต่ในตอนนั้นเสียงกระดูกหักกลับดังมากกว่า

“อร๊าก!”

ชายสวมหน้ากากร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด กระดูกในร่างกายของเขาทุกส่วนเกือบจะแหลกละเอียด เดิมทีจื่อเฉินมีวิชาที่สามารถสังหารอีกฝ่ายได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว แต่กลับเลือกวิธีการแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าต้องการทรมานเขา

ความกลัวของเขาพุ่งขึ้นถึงขีดสุด คิดไม่ถึงเลยว่าจื่อเฉินจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ ด้วยร่างกายที่บาดเจ็บสาหัส เขาหนีออกไปด้วยความเร็ว ร่างกายของเขาสั่นไหว ในตอนนั้นภาพเงาต่างๆปรากฏออกมา นี่คือวิชาสังหารซ่อนเร้นสามเงา อยู่ในวิชาสังหารซ่อนเร้นที่บันทึกไว้

“ควับ!”

ร่างกายของจื่อเฉินกลายเป็นสายฟ้า พุ่งไปด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เข้าไปประชิดกับร่างของชายสวมหน้ากาก ปล่อยหมัดออกไปอย่างต่อเนื่องเหมือนพายุคลั่ง รวดเร็วและทรงพลัง

“บูม!”