บทที่ 227

นี่เป็นป่าทึบ ชายที่เป็นคนจากเมืองหยุนเมิ่งกำลังหนีอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นความแข็งแกร่งของจื่อเฉินในระยะไกล ในใจของเขาก็ไม่มีความคิดที่จะต่อสู้เหลืออยู่เลย ส่วนความเชื่อที่ว่าสามารถเอาชนะฝ่ายตรงข้ามได้โดยใช้เพียงนิ้วเดียว ยิ่งรู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าขันสิ้นดี

เขากำลังหลบหนีอย่างบ้าคลั่ง ต้องการจะหลุดพ้นจากจื่อเฉิน แต่ยังไม่ทันหนีออกไปถึงไหน ร่างกายของเขาก็ต้องหยุดลงอย่างกะทันหัน สายตามองไปด้านหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

“เจ้า......!”

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ จื่อเฉินมาอยู่ด้านหน้าของเขาแล้ว แม้ว่าจะสวมชุดสีดำที่ขาดรุ่งริ่ง แต่เงาหลังของเขากลับตั้งตรง หลังจากชายผู้นี้ส่งเสียงออกไป จื่อเฉินก็ค่อยๆหันหน้ากลับมา

เขายังอายุไม่มาก ใบหน้าของเขาดูหล่อเหลา ผมดำเหมือนน้ำตก แววตาเหมือนดวงดาว หันไปมองชายผู้นั้นด้วยดวงตาอันเฉยเมยและพูดออกมาอย่างสงบว่า “ขอถามเจ้าสักหนึ่งคำถาม ถ้าหากพูดความจริงออกมา ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

ดวงตาของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยความกลัว ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปอย่างต่อเนื่อง เมื่อได้ยินสิ่งที่จื่อเฉินพูดออกมา เขาก็ถามออกมาโดยไม่รู้ตัว “จะถามอะไร?”

“ใครเป็นคนส่งเจ้ามา หวางเจิ้นเวยหรือว่าหวางฉง?” น้ำเสียงของจื่อเฉินนั้นนิ่งสงบ การแสดงออกของเขาดูไม่แยแส

เหลือไหลออกมาเต็มหน้าผากของชายผู้นั้น ถ้าหากตอบออกไปได้ไม่ดีพอ วันนี้อาจจะไม่สามารถปกป้องชีวิตดวงน้อยๆนี้เอาไว้ได้ แม้ว่าจะแข็งแกร่งมาก แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะสามารถกำราบอีกฝ่ายได้อยู่หมัด เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ชายผู้นั้นพูดออกมาว่า “คุณหนู คุณหนูเซียนเอ๋อเป็นคนสั่งให้ข้ามา นางคิดว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นจึงบอกข้าว่าหลังจากพบตัวเจ้าแล้ว ให้พาเจ้ากลับไปด้วย”

“งั้นเหรอ?” มุมปากของจื่อเฉินเผยให้เห็นรอยยิ้มอันเยือกเย็น เขาพูดออกมาว่า “ในเมื่อนางเป็นคนสั่งให้เจ้ามา งั้นเมื่อเจ้าเจอตัวข้าแล้ว ทำไมเจ้าถึงต้องวิ่งหนี?”

“นี่......นี่มัน......!” เหงื่อของชายผู้นั้นไหลออกมาเต็มหน้าผาก ไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับไปอย่างไรดี ทันใดนั้นดวงตาของเขาเป็นประกายพร้อมพูดออกมาว่า “นั่นเป็นเพราะว่าข้าอยากนำเรื่องนี้ไปกลับไปรายงานคุณหนูเซียนเอ๋อ ให้นางมารับเจ้าด้วยตัวเอง แบบนั้นถึงจะแสดงความจริงใจได้มากกว่า”

“ฮึ พูดจาเหลวไหล ตอนแรกข้าอยากจะมอบโอกาสให้เจ้าได้มีชีวิตอยู่ต่อไป แต่น่าเสียดายที่เจ้าไม่พยายามเพื่อคว้ามันมา หากข้าเดาไม่ผิด หวางเจิ้นเวยน่าจะเป็นคนส่งเจ้ามาใช่ไหม” จื่อเฉินยิ้มอย่างเยือกเย็น จิตสังหารเอ่อล้นออกมาจากดวงตาของเขา

“เจ้า.....” สีหน้าของชายผู้นั้นเปลี่ยนไป เขาวิ่งหนีต่อไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาอยู่ในระยะปลายของแดนฟ้ากำหนด ซึ่งเป็นพลังอันแข็งแกร่ง แต่ในตอนนี้เขากลับไม่กล้าเผชิญหน้ากับจื่อเฉิน

“คิดหนี?” มุมปากของจื่อเฉินกระตุก จิตสังหารที่แผ่ออกมาทำให้รู้สึกหนาวถึงกระดูก เก้าสายฟ้าพิฆาตปรากฏออกมา มันแสดงความเร็วของโลกมนุษย์ ตอนนี้บรรลุถึงขั้นที่สองแล้ว ความเร็วของมันยิ่งเพิ่มมากขึ้น

“ควับ!”

เห็นแค่แสงฟ้าแลบ จื่อเฉินมาถึงด้านหน้าของชายผู้นั้นแล้ว ความเร็วของเขาอยู่เหนือจินตนาการของอีกฝ่ายอย่างสิ้นเชิง จากนั้นจื่อเฉินกำหมัดแน่นเหมือนกับค้อนขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสีเงินสองอัน การทุบลงไปของมันทำให้เกิดเสียงดังลั่น และเกิดพายุอันรุนแรง

“อร๊าก!” ชายผู้นั้นตะโกนออกมาดังลั่น ชี่แท้ฟ้ากำหนดหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง แสงสว่างไสว ชี่แท้ทั้งหมดรวมตัวกันอยู่บนมือทั้งสองข้าง เปล่งแสงประกายระยิบระยับ ต่อต้านการโจมตีของจื่อเฉิน

“บูม!”

หมัดสีเงิน เหนือกว่าโดยไม่ต้องสงสัย พลังของมันรุนแรง เมื่อเสียงระเบิดดังขึ้น ชี่แท้ปกป้องร่างกายก็สลายหายไป จากนั้นก็ทุบร่างของชายผู้นั้นถอยออกไป

“เป็นพลังที่น่ากลัวเหลือเกิน!” ความเจ็บปวดส่งไปถึงมือทั้งสองข้าง ชายผู้นั้นยิ้มอย่างเจ็บปวด ในที่สุดเขาก็ได้สัมผัสพลังของจื่อเฉินด้วยตัวเอง

“ควับ!”

หลังจากโจมตีไปแล้วหนึ่งครั้ง การโจมตีครั้งต่อไปก็ตามมา ร่างกายของจื่อเฉินเปล่งประกายระยิบระยับ และปล่อยหมัดออกไปอีกครั้ง