บทที่ 228

นิ้วสายฟ้ารูปแบบสมบูรณ์สามารถสร้างมังกรสายฟ้าได้เป็นพันตัว วันนี้จื่อเฉินเพิ่งจะสำเร็จวิชา จึงสามารถสร้างมังกรสายฟ้าได้เพียงห้าตัวเท่านั้น แต่ความรุนแรงของมันมากกว่านิ้วสายฟ้าก่อนหน้านี้ห้าเท่า ซึ่งน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างมาก

นอกจากความรุนแรงของมันแล้ว ยังมีความเร็วของสายฟ้า สายฟ้าทั้งห้าห่อหุ้มร่างกายของชายผู้นั้นไว้ในชั่วพริบตา หลังจากนั้นเสียงฟ้าผ่าก็ดังขึ้น แสงสีเงินก็เบ่งบานราวกับดอกไม้ไฟสีเงิน เบ่งบานอยู่ด้านหน้าของจื่อเฉิน

แสงจางหายไป สายฟ้าสลายตัว ทุกอย่างถูกเข้าแทรกด้วยความเงียบ ด้านหน้าของจื่อเฉินมีเพียงร่างสีดำไหม้เกรียมที่ถูกฟ้าผ่า ชายผู้ซึ่งเป็นถึงระยะปลายของแดนฟ้ากำหนด ตอนนี้เขาได้ตายไปแล้ว

การต่อสู้ก่อนหน้านี้ ความรุนแรงของมันนั้นกินวงกว้าง เสียงการต่อสู้แผ่ขยายออกไปมากกว่า 10 ลี้ จึงทำให้จะอยู่ที่นี่เป็นเวลานานไม่ได้

จื่อเฉินเก็บสัมภาระและออกเดินทางทันที

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน ระยะเวลาสั้นๆเพียงแค่ครึ่งปีกลับไปทำให้กองกำลังทั้งสามฝ่ายขุ่นเคือง”

จื่อเฉินบ่นไม่เลิก ตนเองยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยแต่กลับทำให้มหาอำนาจทั้งสามต้องขุ่นเคือง

เมืองหยุนเมิ่ง หอทลายฟ้า สำนักบู๊ ชื่อเสียงของพวกเขาเป็นที่รู้จักกันดีในเขตใต้ ศิษย์ในสำนักมีมากมายนับไม่ถ้วน จื่อเฉินรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันยิ่งใหญ่

เขาในตอนนี้หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะไปถึงเมืองเกล็ดหิมะอย่างปลอดภัย และเขาเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าต้องทำตัวให้ต่ำ ยิ่งต่ำยิ่งดี และอย่าสร้างปัญหาเป็นอันขาด

ในป่าซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม่ ต้นไม้ส่วนใหญ่ในป่าแห่งนี้เป็นต้นไม้โบราณ มีอายุมากกว่าร้อยปี ราวกับมังกรที่หยั่งรากลงสู่พื้นดิน

จื่อเฉินเดินทางผ่านป่าทึบ จากนั้นไม่นานเขารู้สึกว่าป่าแห่งนี้ดูคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

“นี่เป็นป่าที่อยู่ใกล้กับหมู่บ้านหมู่บ้านชิงสุ่ย ไม่รู้ว่าคนในหมู่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง ถูกดึงเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยหรือเปล่า?”

คราวก่อนชาวบ้านช่วยชีวิตเขากับหวางเซียนเอ๋อเอาไว้ จื่อเฉินรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก หลังจากเรื่องจบลงกลัวว่าคนของสำนักบู๊จะตามมาแก้แค้น

วันนี้ได้ผ่านทางมาพอดี จื่อเฉินจึงตัดสินใจผ่านไปดู

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงจื่อเฉินได้มาถึงที่หมาย หมู่บ้านเล็กๆยังคงเหมือนเดิม มีควันคลุ้งขึ้นมาบนหลังคาเนื่องจากการปรุงอาหาร ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ จื่อเฉินได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กๆในระยะไกล เห็นได้ชัดว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้รับผลกระทบ ยังคงเป็นดินแดนที่บริสุทธิ์ดังเดิม

จื่อเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลบหลังต้นไม้ เตรียมจะเข้าไปยังด้านในของหมู่บ้านเพื่อทักทายชาวบ้านสักเล็กน้อย หลังจากนั้นค่อยจากไป แต่ทันใดนั้นเองจื่อเฉินกลับเห็นชาวบ้านทยอยเดินออกมา พวกเขาแต่งตัวสะอาดเรียบร้อย ดูเหมือนตั้งใจแต่งตัวเช่นนี้ออกมา ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มราวกับว่ากำลังรอต้อนรับใครบางคนอยู่

“เกิดอะไรขึ้น?” จื่อเฉินเกิดความสงสัย หลบอยู่หลังต้นไม้ไม่ได้ปรากฏตัวออกไป จ้องมองอย่างระมัดระวัง เมื่อเดินมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน เหล่าชาวบ้านก็หยุดฝีเท้า เว้นที่ว่างขนาดใหญ่ไว้ พวกเด็กๆต่างกระโดดดีใจพร้อมตะโกนออกมาว่าพี่สาวกำลังมา

“พี่สาว? หรือว่าจะเป็นหวางเซียนเอ๋อ?” จื่อเฉินผงะครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ปรากฏตัวออกไป

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง มีผู้ชายสองคนเดินออกมาจากหมู่บ้านอีกครั้ง ทั้งสองเป็นชายวัยกลางคน คนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ย หลังจากเห็นเด็กที่มีความสุขเหล่านั้น ดวงตาของพวกเขาเผยให้เห็นความดูถูก เดินผ่านกลุ่มชาวบ้าน ทั้งสองคนเดินไปด้านหน้า

“คนของเมืองหยุนเมิ่ง” สีหน้าของจื่อเฉินเปลี่ยน แอบดีใจที่ตนเองไม่ปรากฏตัว

ทั้งสองคนล้วนเป็นผู้บำเพ็ญ พลังแข็งแกร่ง ไม่ว่าจะเดินผ่านไปตรงไหนชาวบ้านต่างแสดงท่าทางหวาดกลัว แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านเองก็เช่นกัน เมื่อเห็นการมาของสองคนนี้ รอยยิ้มของเขาก็หายไป

“ฮึ พวกเจ้าจำไว้ให้ดี เมื่อคุณหนูมาถึงแล้ว พวกเจ้าทุกคนจะต้องทำหน้าตารื่นเริง อย่าทำหน้าตาร้องไห้อมทุกข์เช่นนี้” ชายสูงพูดออกมาอย่างเยือกเย็น