บทที่ 229

มีเสียงนกร้องดังขึ้นบนท้องฟ้า เสียงของมันอ่อนหวานชวนให้คล้อยตาม จื่อเฉินเงยหน้าขึ้นไปมองเห็นเมฆเพลิงขนาดใหญ่ลอยลงมาจากท้องฟ้า

“หงส์ไฟ!”

จื่อเฉินพูดออกมาด้วยความตกใจ กลางเมฆเพลิง มีนกศักดิ์สิทธิ์ที่เปล่งประกายตัวหนึ่ง ความแข็งแกร่งของมันไม่ธรรมดา ปีกรอบตัวของมันเหมือนกับเปลวเพลิงที่ลุกโชติช่วง

นี่คือหงส์ไฟตัวหนึ่ง เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีชื่อเสียงอย่างมากในโลกเทียนอู่ ว่ากันว่ามีสายเลือดของหงส์ศักดิ์สิทธิ์ไหลเวียนอยู่ หรือก็คือทายาทของหงส์ศักดิ์สิทธิ์ ปีกสีแดงเพลิงสยายออก ความยาวของมันมากกว่า 10 เมตร วับวาวราวกับเปลวเพลิงที่ลุกโชนบนท้องฟ้า ใหญ่กว่านกครุฑเป็นอย่างมาก

และชื่อเสียงของมันก็มากว่านกครุฑ มันถือว่าเป็นสัตว์ทิพย์ชนิดหนึ่ง สามารถนำมาเลี้ยงได้

ในตอนนั้นหวางเซียนเอ๋ออยู่บนหลังของหงส์ไฟ ผมสีดำยาวของนางเปล่งประกาย เสื้อผ้าสีแดงพลิ้วไปตามสายลม ราวเทพธิดาที่ลงมายังโลกมนุษย์ หน้าอกตั้งตระหง่าน รูปร่างสูง เอวบาง ขาเรียว ผิวพรรณเรียบเนียนราวกับหยก สีแดงจากเปลวเพลิงส่องสะท้อนใบหน้าอันงดงามราวกับนางฟ้า สง่างามเป็นอย่างมาก

ได้เห็นหวางเซียนเอ๋ออีกครั้ง เห็นใบหน้าอันงดงามรูปร่างอันอ่อนหวานของอีกฝ่าย หัวใจของจื่อเฉินสั่นสะเทือน เขาแอนตัวพิงต้นไม้เพื่อหลีกไม่ให้อีกฝ่ายตรวจพบ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่พวกเขาจะพบกัน

หงส์ไฟรวดเร็วมาก ไม่ได้ช้าไปกว่านกครุฑ กระพือปีกไม่กี่ครั้งก็มาอยู่ด้านบนของหมู่บ้าน เปลวเพลิงสีแดงเต็มไปทั่วท้องฟ้า หวางเซียนเอ๋อก้าวเท้าลงมาอย่างอ่อนโยนราวกับปุยฝ้าย เต้นไปตามกระแสลม ลงมาบนพื้นอย่างแผ่วเบา สีแดงสาดส่อง เสื้อผ้าเต้นระบำราวกับเทพธิดาเสด็จลงมาจากสวรรค์เพื่อโปรดโลกมนุษย์ ควรค่าแก่การจับจ้อง

“คารวะคุณหนู!”

สองผู้แข็งแกร่งแห่งเมืองหยุนเมิ่งรีบพูดทักทายด้วยความเคารพ

“ลุกขึ้นเถิด” หวางเซียนเอ๋อพูดออกมาอย่างอ่อนโยน ฟังดูนุ่มนวลเป็นอย่างมาก ราวกับเสียงร้องแห่งนกศักดิ์สิทธิ์ที่เพิ่งออกจากหุบเขา ไพเราะและทำให้คนหวั่นไหว

“พี่สาว ในที่สุดท่านก็มาแล้ว!”

“เสี่ยวเซียนเอ๋อ เจ้ามาแล้ว!”

ประชาชนคนอื่นเองก็รับรู้ได้ทันที แต่ละคนต่างกล่าวทักทายออกมาด้วยความกระตือรือร้น เมื่อเทียบกับวันแรกที่พวกเขาได้เจอ หวางเซียนเอ๋อในวันนี้ทำให้พวกเขาตกใจเป็นอย่างมาก

“ท่านผู้เฒ่า ช่วงนี้ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ท่านป้าจาง”

“ท่านลุงนักปราชญ์!”

“แล้วก็เสี่ยวเอ้อโก่ว เจ้าเด็กน้อย”

เสื้อผ้าสีแดงของหวางเซียนเอ๋อปลิวไสว น้ำเสียงแจ่มใส ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันหวานชื่น พูดทักทายชาวบ้านทุกคนด้วยความกระตือรือร้น เป็นกันเองมาก

เหล่าชาวบ้านต่างพยักหน้าด้วยความดีใจ

“เจ้าสองคนอยู่ที่นี่ไม่ได้รบกวนอะไรพวกชาวบ้านใช่ไหม?” พูดทักทายชาวบ้านแต่ละคน ดวงตาของหวางเซียนเอ๋อกลายเป็นสีแดง ของเล่นที่น่ารักปรากฏขึ้นบนอากาศ มอบให้เด็กๆด้วยรอยยิ้ม จากนั้นหวางเซียนเอ๋อหันกลับมามองผู้แข็งแกร่งทั้งสองคน

“ไม่ ไม่ได้สร้างการรบกวนอะไร! ก่อนหน้านี้ได้รับมอบหมายมาเป็นอย่างดีว่าห้ามรบกวนชาวบ้าน ดังนั้นช่วงเวลาที่ผ่านมาพวกเราจึงเอาแต่ฝึกฝน” ช่างร่างเตี้ยสูงสองคนก้มหน้า รีบตอบคำถามออกไป เผชิญหน้ากับหวางเซียนเอ๋อ ทั้งสองได้รับแรงกดดันมหาศาล ความกลัวเกิดขึ้นในหัวใจอย่างแท้จริง