บทที่ 230

หัวใจของผู้ใหญ่บ้านแข็งทื่อ เขารู้สึกลำบากใจเป็นอย่างมาก แต่ด้วยแววตาอันเยือกเย็นของทั้งสอง เขาจึงตะโกนออกไปว่า “เสี่ยวเซียน......!”

“ผู้ใหญ่บ้าน มีเรื่องอะไรงั้นหรือ?” หวางเซียนเอ๋อหันกลับมา เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความลำบากใจของผู้ใหญ่บ้าน

อายุของผู้ใหญ่บ้านก็มากแล้ว เดินเงอะงะมาถึงด้านหน้าของหวางเซียนเอ๋อ พูดออกมาด้วยความลำบากใจ “หมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้อยู่ห่างไกล การเดินทางยากลำบาก ส่วนใหญ่เป็นบ้านไม้ ช่วงนี้ฝนตกหนัก บ้านบางหลังมีน้ำรั่ว จำเป็นต้องใช้หินหยวนในการซ่อมแซม......”

ผู้ใหญ่บ้านลำบากใจมาก นี่เป็นการขอสิ่งของจากผู้อื่น มันไม่ใช่นิสัยของเขา พูดถึงตรงนี้เขาก็พูดอะไรไม่ออก ใบหน้าของเขาเริ่มเป็นสีแดง

“อ๋อ เรื่องนี้เป็นความผิดของข้า ข้าควรจะนึกถึงเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนแรก บ้านในหมู่บ้านแห่งนี้จำเป็นต้องได้รับการสร้างใหม่ ข้ามีหินหยวนอยู่ 10 ก้อน เพียงพอจะสร้างหมู่บ้านเล็กๆได้ ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย ไปหาช่างฝีมือให้สร้างบ้านด้วยหิน แบบนั้นมันจะแข็งแรงและทนทานกว่า” ฝ่ามือของหวางเซียนเอ๋อเปล่งประกายด้วยแสงสีแดง ถุงใส่หินหยวนใบหนึ่งปรากฏออกมา มันเหมือนกับมือของเทพเจ้าที่สามารถเสกของมาจากอากาศได้

ก่อนหน้านี้หวางเซียนเอ๋อแนะนำให้ชาวบ้านเข้าไปอยู่ในเมืองหยุนเมิ่ง แต่กลับถูกชาวบ้านปฏิเสธ ประการแรกพวกเขาไม่อยากจากบ้านเกิดไป ประการที่สองผู้ซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองหยุนเมิ่งต่างเป็นคนใหญ่คนโต ทั้งหมดล้วนเป็นผู้บำเพ็ญ ชาวบ้านปกติทั่วไปมีอยู่น้อยมาก ให้พวกเขาย้ายไปคงไม่ค่อยสะดวก

“ข้าขอขอบคุณมาก!” สำหรับทรัพยากรอันล้ำค่านี้ ผู้ใหญ่บ้านรู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก ส่วนชาวบ้านที่ยืนอยู่ด้านหลัง พวกเขายืนก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิดในหัวใจ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาทำเรื่องเลวร้าย แต่ทั้งหมดมันก็เพื่อทำให้พวกเขามีชีวิตรอดต่อไป

ท้ายที่สุดหวางเซียนเอ๋อก็จากไป ราวกับเทพธิดาที่ล่องลอยอยู่บนอากาศ หายไปในชั่วพริบตา ก่อนที่นางจะจากไป นางได้เน้นย้ำชายร่างเตี้ยสูงทั้งสองให้ดูแลชาวบ้านให้ดี ทำให้ชาวบ้านมีบ้านซึ่งสร้างด้วยหินให้เร็วที่สุด

“อืม......!”

หวางเซียนเอ๋อล่องลอยออกไปไกล ชั่วพริบตาก็ไปถึงสุดขอบฟ้า แต่ทันใดนั้นนางกลับรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง นางก้มหน้าลงมามองบนป่าทึบ แต่ป่าทึบอันเขียวขจีเต็มไปด้วยใบไม้ แม้จะกวาดสายตาไปทั่วแต่นางก็ยังมองไม่เห็นอะไร

“จะต้องเป็นภาพลวงตาอย่างแน่นอน ทำไมถึงสัมผัสได้ถึงลมปราณของเขา หากเขาปรากฏตัวออกมา ทำไมถึงต้องหลบหน้าข้าด้วย เขาคงจะแสดงตัวออกมาตั้งนานแล้ว” หวางเซียนเอ๋อส่ายหน้าพร้อมพึมพำกับตัวเอง จากนั้นถูกหงส์ไฟพาบินไปจนลับหูลับตา

ในตอนนั้นเอง จื่อเฉินปรากฏตัวออกมาจากด้านหลังของต้นไม้ มองไปยังทิศทางซึ่งหวางเซียนเอ๋อจากไป พึมพำกับตัวเองว่า “ขอโทษด้วย ตอนนี้ข้ายังไม่สามารถพบหน้าเจ้าได้”

คนของเมืองหยุนเมิ่งกำลังหาตัวเขา จื่อเฉินไม่สามารถปรากฏตัวออกไปอย่างง่ายดายได้ ในตอนนี้เมื่อเห็นว่าชาวบ้านปลอดภัย หวางเซียนเอ๋อเดินทางกลับไปแล้ว จื่อเฉินจึงตัดสินใจจากไปเช่นกัน

“ตาแก่ เจ้ากล้าแอบเอาไปซ่อนอย่างนั้นหรือ เอามาให้ข้าให้หมด” แต่ในตอนนั้นเอง จื่อเฉินได้ยินเสียงแห่งความโกรธดังขึ้นมาจากทางหน้าหมู่บ้าน

หันกลับไปดู เขาเห็นชายวัยกลางคนร่างเตี้ยผู้นั้นแยกถุงใส่หินหยวนไปจากมือของผู้ใหญ่บ้าน แต่กลับยังไม่พอใจ เขายกเท้าขึ้นถีบหัวหน้าหมู่บ้านจนล้มลงกับพื้น และแยกที่เหลือไปจากอ้อมแขนของผู้ใหญ่บ้าน ก่อนหน้านี้หวางเซียนเอ๋อมอบเศษชิ้นส่วนหินหยวนไว้ให้ แต่ผู้ใหญ่บ้านเป็นคนเก็บกลับมา

ผู้ใหญ่บ้านถูกเตะล้มลงกับพื้น ไม้เท้าของเขาถูกโยนไปด้านข้าง เจ็บปวดเป็นอย่างมาก ชาวบ้านโดยรอบโกรธมากแต่ไม่กล้าพูดอะไร

“คนเลว พวกเจ้าเป็นคนเลว พี่สาวเพิ่งจะจากไป พวกเจ้าก็ทำร้ายคุณปู่ผู้ใหญ่บ้านแล้ว” เอ้อโก่วหลุดออกมาจากอ้อมแขนพ่อแม่ของเขา วิ่งมาด้านหน้า ใช้ร่างกายอันเล็กและบอบบางของนางผลักชายร่างเตี้ย