บทที่ 232

“ไปตายซะ!”

ร่างกายพลุ่งพล่าน ทั้งสองคนใช้ทักษะการต่อสู้อันแข็งแกร่ง ในตอนนั้นพวกเขาได้ลืมคำพูดของหวางเซียนเอ๋อก่อนหน้านี้ไปแล้ว ว่าหลังจากได้พบกับจื่อเฉิน ให้เชิญเขาไปยังเมืองหยุนเมิ่ง

จ้องมองทั้งสองคน จื่อเฉินหรี่ตาลง ความเยือกเย็นปรากฏในแววตา ใบหน้ามืดมนเผยให้เห็นเจตนาฆ่า

จากการโจมตีของทั้งสองที่กำลังเข้ามา เขาไม่ได้หลบมันเลยแม้แต่น้อย แค่ยกแขนขวาขึ้นเท่านั้น

“เจ้าหนุ่ม ในเมื่อไม่คิดจะหลบก็ตายเสียเถอะ”

ทั้งสองคนยิ้มอย่างเหี้ยมโหด พุ่งไปหาจื่อเฉินด้วยการโจมตีอันรุนแรง

“ปัง!”

เห็นการโจมตีของทั้งสองกำลังเข้าปะทะกับร่างกายของจื่อเฉิน ในตอนที่ชาวบ้านกำลังกังวลในตัวของจื่อเฉิน จื่อเฉินเริ่มเคลื่อนไหว ฝ่ามือของเขากลายเป็นแสงสีเงินระยิบระยับ มั่นคงราวกับต้นสน รวดเร็วราวกับสายลม เหนือกว่าอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

ฝ่ามือถูกปล่อยออกไปด้วยความรวดเร็ว ก่อนอื่นเข้าปะทะไปยังใบหน้าของเจ้าเตี้ย จากนั้นเสียงดังขึ้นมาอย่างชัดเจน เจ้าเตี้ยกระเด็นออกไปโดยตรง

“ปัง!”

เมื่อฝ่ามือถูกปล่อยออกไปแล้ว ก็ยกมันขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากนั้นภายใต้ความเร็วราวกับสายฟ้าซึ่งมากกว่าความเร็วก่อนหน้านี้ เสียงดังชัดเจนจนแสบแก้วหู เจ้าสูงถูกตบกระเด็นออกไปภายในหนึ่งฝ่ามือ

ฝ่ามือทั้งสองที่ดูแสนธรรมดากลับสลายการโจมตีของทั้งสองเอาไว้ได้ ทั้งสองถูกโจมตีจนกระเด็นออกไป ความแข็งแกร่งของจื่อเฉินทำให้ชาวบ้านรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก แต่ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้พวกเขารู้สึกสบายใจด้วย

“เจ้า......เจ้า......!”

ฝ่ามืออันแสนธรรมดาที่โจมตีทั้งสองคน ทำให้พวกเขาถึงกับผงะ หลังจากพวกเขาลุกขึ้นมา พวกเขาจ้องมองมายังจื่อเฉินด้วยความหวาดผวา

จื่อเฉินยังคงไม่พูดอะไร แสงสีเงินปรากฏออกมาใต้ฝ่าเท้า เก้าสายฟ้าพิฆาตปรากฏออกมา ชั่วพริบตามาอยู่ตรงหน้าของเจ้าเตี้ย ยกมือขึ้นและโจมตีออกไป

“เพี๊ยะ!”

ตบไปยังบ้องหูอีกครั้ง เสียงดังขึ้นมาอย่างชัดเจน เจ้าเตี้ยกระเด็นกลิ้งออกไปหลายรอบ เลือดไหลออกมาพร้อมกับฟันของเขา

เจ้าสูงเห็นท่าไม่ดีจึงคิดหนี แต่ความเร็วของเขาจะไปสู้จื่อเฉินได้อย่างไร พริบตาเดียวมาอยู่ด้านหลัง ยกมือขึ้นและโจมตีออกไป เสียง ปัง ดังขึ้นอีกครั้ง

เสียงดังชัดเจน ก้องกังวาน ฟังแล้วประชาชนรู้สึกสบายใจ บางคนแอบดีใจอย่างลับๆ

“เจ้าหนุ่ม เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร?” เจ้าเตี้ยหยานผิงตะเกียกตะกายขึ้นมาจากพื้น มือข้างหนึ่งกุมใบหน้าเอาไว้ มองมายังจื่อเฉินด้วยความโกรธ

“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร แต่ข้ารู้ว่าอะไรที่เรียกว่า ฟันร่วงเต็มพื้น” ในที่สุดจื่อเฉินก็พูดออกมา น้ำเสียงเยือกเย็นเป็นอย่างมาก ครั้งนี้เขายกมือซ้ายของเขาขึ้น แสงสีเงินปรากฏออกมาชั่วพริบตาและสาดออกไปอีกครั้ง

“เพี๊ยะ!”