บทที่ 233

พื้นเต็มไปด้วยเลือดและฟันอีกหลายสิบซี่ หยานผิงนอนกองหมดสติอยู่บนพื้น ขณะเดียวกันลมหายใจของเขาอ่อนมาก จื่อเฉินตบหน้าเขาหลายสิบครั้ง ตอนนี้อีกฝ่ายทนไม่ไหวแล้ว

ใครจะไปทนกับการกระทำอันโหดร้ายเช่นนั้นได้

“เจ้า......เจ้าจะทำอะไร? จื่อ......เฉิน ข้า......จะ......จะบอกเจ้า ข้า......เป็นคนของ......เมืองหยุนเมิ่ง เจ้า......เจ้า......จะทำแบบนี้กับข้าไม่ได้”

ตบหน้าไปหลายสิบครั้งทำให้หยานผิงถึงกับหมดสภาพ เห็นจื่อเฉินกำลังมองมาหาตนเอง ชายร่างใหญ่รู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เสียงพูดของเขาสั่น ฟันของเขาสั่นอย่างต่อเนื่อง ราวกับเกรงว่าหลังจากนี้จะเป็นช่วงเวลาที่ฟันของเขาจะหลุดออกจากปาก

“คนของเมืองหยุนเมิ่ง สุดยอดขนาดนั้นเลยหรือ?” ดวงตาของจื่อเฉินเผยให้เห็นความดูถูก เคลื่อนไหวด้วยฝ่าเท้า ร่างกายของเขาหายไปราวกับวิญญาณ พุ่งไปยังเจ้าสูง

“จื่อเฉิน มีอะไรก็พูดกันดีๆ มีอะไรก็พูดกันดีๆ ข้าคือคนที่หวางเซียนเอ๋อส่งมา มารับเจ้าไปยังเมืองหยุนเมิ่ง” เจ้าสูงหวาดกลัวเป็นอย่างมาก ก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากความกลัวเขาจึงพูดออกมาอย่างคล่องแคล่ว

“เพี๊ยะ!”

เสียงตบหน้าดังขึ้นอย่างก้องกังวาน จากนั้นก็ดังขึ้นอย่างชัดเจนอีกครั้ง ใบหน้าของเจ้าสูงราวกับถูกสัตว์ร้ายพุ่งเข้าชน ทันใดนั้นเลือดไหลออกมา ฟันลุกออกมาจากปากตามระเบียบ

“จื่อเฉิน เจ้าบ้าไปแล้ว พวกเราเป็นพวกเดียวกัน” เจ้าสูงถอยหลังอย่างรวดเร็ว ใบหน้าข้างหนึ่งของเขาบวม แต่ยังพอพูดออกมาได้อย่างคล่องแคล่ว

จื่อเฉินยิ้มอย่างเยือกเย็น บุกเข้าไปอีกครั้ง ยกฝ่ามือขึ้นจากนั้นแสงสีเงินสาดส่องออกมา

“เพี๊ยะ!”

ตบไปที่ใบหน้าอีกครั้ง เสียงก้องดังกังวาน

เร็ว!

เร็วมาก การโจมตีของจื่อเฉินนั้นไร้ขอบเขตและอธิบายไม่ได้

“เพี๊ยะ!”

โจมตีออกไปอีกครั้ง เสียงดังชัดเจน

“จื่อเฉิน พวกเราเป็นพวกเดียวกัน!” เจ้าสูงนำมือขึ้นมากุมใบหน้าและพูดออกมาอย่างต่อเนื่อง

“พวกเดียวกัน เจ้ารู้ว่าเป็นพวกเดียวกันแต่ยังกล้าลงมือกับชาวบ้าน แม้แต่ทรัพยากรในการซ่อมแซมบ้านพักอาศัยเจ้ายังจะแย่งไปอีกงั้นหรือ?” จื่อเฉินโกรธมาก แน่นอนผลลัพธ์ต้องร้ายแรงโดยธรรมชาติ เขายกมือขึ้นอีกครั้ง

“เพี๊ยะ!”

ทุกการโจมตีของจื่อเฉินนั้นเต็มไปด้วยความจริงจัง ไม่เคยพลาดแม้แต่ครั้งเดียว เลือดและฟันพุ่งออกมา กระดูกขากรรไกรเองก็เช่นเดียวกัน

เจ้าสูงหลบการโจมตีอย่างบ้าคลั่ง แต่ความเร็วของเขาเมื่อเทียบกับจื่อเฉินนั้นมันช้าเกินไป ร่างของจื่อเฉินเหมือนกับวิญญาณหรือไม่ก็เงา ตามติดเขาโดยไม่สามารถหลีกหนีได้

“จิตใจของเจ้าต่ำกว่ายิ่งสุนัข บังคับจิตใจชาวบ้านให้หาหินหยวนมาสนองความต้องการของพวกเจ้า เมื่อได้มาแล้วก็ทำร้ายชาวบ้าน พวกเขาเป็นชาวบ้านชั้นต่ำ งั้นพวกเจ้าเป็นอะไร ในสายตาของข้า พวกเจ้าเทียบไม่ได้กับหนอนแมลงด้วยซ้ำ”