บทที่ 234

“ทุกคนไม่เห็นต้องเกรงใจถึงขนาดนี้ ก่อนหน้านี้พวกเจ้าก็ช่วยเหลือข้ากับเซียนเอ๋อไม่ใช่หรือไง โชคดีที่ข้าเข้าไปในเขตสายฟ้าแล้วยังไม่ตาย และได้กลับมาช่วยทุกคนเอาไว้ ถือว่าเป็นโชคชะตาที่ฟ้าลิขิต พิสูจน์ว่าพวกเรามีชะตากรรมร่วมกัน” จื่อเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม ชาวบ้านเหล่านี้ซื่อสัตย์มาก ก่อนหน้านี้เพื่อช่วยชีวิตเขาและหวางเซียนเอ๋อ พวกเขาไม่ลังเลที่จะโกหกคนของสำนักบู๊ นั่นคือการเดิมพันเดียวชีวิตทั้งหมดของคนในหมู่บ้าน

“จื่อเฉิน ครั้งนี้ต้องขอบคุณเจ้ามากจริงๆ” ผู้ใหญ่บ้านหยิบไม้เท้าและยืนขึ้นมา เดินเงอะงะมาด้านหน้า

“ผู้ใหญ่บ้าน ท่านไม่ต้องเกรงใจ ชีวิตของข้าพวกท่านเป็นคนช่วยเอาไว้ การที่ข้ามาช่วยเหลือพวกท่านในครั้งนี้ มันถือเป็นสิ่งที่สมควร” จื่อเฉินพยุงผู้ใหญ่บ้าน พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม หยิบถุงใส่หินหยวนในอ้อมแขนของเจ้าเตี้ยออกมาพร้อมพูดว่า “ของพวกนี้รีบนำไปเปลี่ยนเป็นแผ่นเงินหรือแผ่นทองให้เร็วที่สุด จากนั้นสร้างบ้านที่หลังคามุงด้วยหินออกมาจำนวนหนึ่ง บ้านที่พวกท่านอาศัยอยู่นี้มันไม่สะดวกจริงๆ”

“ไม่ได้ ไม่ได้! ของพวกนี้พวกข้ารับไว้ไม่ได้ บ้านของพวกเราก็แค่มีน้ำรั่วเท่านั้น ยังพออยู่ได้ แค่ซ่อมแซมก็เพียง หินหยวนเหล่านี้ จื่อเฉิน เจ้ารับมันไว้จะดีกว่า” ผู้ใหญ่บ้านปฏิเสธทันที ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินทั้งสองคนพูดคุยกัน ต่อให้จื่อเฉินไม่ตายในเขตสายฟ้า แต่เขาก็ไม่น่ามีชีวิตอยู่ได้อีกนาน เนื่องจากเขาทำให้สามกองกำลังต้องขุ่นเคือง

ตอนนี้ผู้ใหญ่บ้านตัดสินใจไม่รับหินหยวน และอยากมอบมันให้จื่อเฉินเพื่อใช้ของสิ่งนี้ในการหนีเอาชีวิตรอด

“ผู้ใหญ่บ้าน ท่านเก็บเอาไว้เถิด สร้างบ้านที่แข็งแรงให้กับทุกคน ทุกคนจะได้อาศัยอยู่ในบ้านที่สะดวกสบาย” จื่อเฉินพูดออกมา

“ไม่ เจ้ารับหินหยวนเหล่านี้แล้วรีบหนีไป เรื่องของเจ้าพวกข้ารู้หมดแล้ว เจ้าทำให้สามกองกำลังหลักขุ่นเคือง ตอนนี้อันตรายเป็นอย่างมาก” ผู้ใหญ่บ้านพูดออกมาด้วยใบหน้ากังวล

“ใช่แล้วจื่อเฉิน เจ้ารีบนำหินหยวนเหล่านี้ไป และรีบออกเดินทาง!”

“ชีวิตสำคัญที่สุด!”

เหล่าชาวบ้านต่างพูดออกมาด้วยความเป็นห่วง

“เขายังไปไม่ได้ ถ้าหากเขาไป หมู่บ้านอันซอมซ่อของพวกเจ้าจะต้องถูกทำลายด้วยเนื้อมือของคุณชายหวางซาน” ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ เจ้าสูงฟื้นขึ้นมาพร้อมคำพูดอันโหดร้าย

“ฮึ วางใจ ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น ข้าอยากเห็นหน้าคนไม่เอาไหนคนนั้น พ่อของเขาสนใจในตัวข้า ที่พวกเจ้ามาที่นี่ก็น่าจะเป็นเพราะมาเตรียมตัวก่อนที่ลูกของเขาจะมาที่นี่ งั้นก็ดี ในเมื่อเอาชนะพ่อไม่ได้ งั้นก็เอาชนะลูกเพื่อเป็นการระบายอารมณ์เอาแล้วกัน” จื่อเฉินหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มอันเยือกเย็น

หลังจากนั้นเขาก็เข้าไปหาทั้งสองคนอีกครั้ง ยึดของมีค่าทั้งหมดของอีกฝ่ายมา

“เจ้า เจ้าช่างไร้ยางอาย!” เจ้าสูงโกรธมากแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรจื่อเฉินได้ ทำได้เพียงยอมให้จื่อเฉินนำของมีค่าทั้งหมดไป

“พวกเจ้าต่างหากที่ไร้ยางอาย เจ้าพวกโลภที่ไม่รู้จักพอ” จื่อเฉินนำถุงเล็กๆสองใบมาจากพวกเขาสองคน ในถุงมีเศษหินหยวนอยู่ไม่น้อย แต่ไม่ได้ให้มันกับผู้ใหญ่บ้าน

“ผู้ใหญ่บ้าน ท่านวางใจ ของพวกนี้ข้าจะเป็นคนรับเอาไว้เอง สองวันหลังจากนี้บรรพบุรุษรุ่นสองนั่นจะนำหินหยวนมามอบให้กับข้าอีก ของพวกนี้พวกท่านเก็บเอาไว้ นำมันไปสร้างบ้านก่อนเถิด” จื่อเฉินยิ้มอย่างผ่อนคลาย เพื่อให้ผู้ใหญ่บ้านเบาใจ

“จื่อเฉิน เจ้าเลิกฝันได้แล้ว คุณชายหวางซานอายุยังน้อย แต่ความแข็งแกร่งของเขาอยู่ในระยะปลายของแดนฟ้ากำหนด แถมยังล่ำเรียนคัมภีร์ชิงเซีย เจ้าที่เป็นแค่ระยะต้นของแดนฟ้ากำหนด แค่ฝ่ามือเดียวเจ้าก็ตายแล้ว” เจ้าสูงยังไม่หมดสติ ยังคงพูดสาปแช่งออกมา

“เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว มันหนวกหู ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะพูดออกมาได้อีกสักกี่คำ” เห็นได้ชัดว่าจื่อเฉินเริ่มหมดความอดทน เขาเตะไปยังอีกฝ่ายโดยตรง ในตอนนั้นดวงตาของอีกฝ่ายมืดลง หมดสติไปทันที