บทที่ 235

ถนนสายหลักเส้นนี้เป็นถนนสายตรง สามารถเดินทางไปยังเมืองหยุนเมิ่งได้ เป็นถนนที่จำเป็นต้องผ่าน

จื่อเฉินนั่งอยู่ข้างทาง นั่งรอการมาของหวางซานอย่างนิ่งสงบ ไม่ไกลมีเจ้าเตี้ยสูงที่ได้รับบาดเจ็บหนักสองคน ทำเหมือนกับทั้งสองคนเป็นสุนัข ฟันร่วงหมดปาก ขากรรไกรหัก สองสามวันที่ผ่านมาไม่ได้ทานอาหาร ดูต้อยต่ำเป็นอย่างมาก หากเป็นคนปกติเกรงว่าคงตายไปตั้งนานแล้ว

“เจ้าหนุ่ม เจ้ารอคุณชายหวางซานอยู่ตรงนี้ เท่ากับว่าเจ้ากำลังรอความตายอยู่!”

“ทำให้กองกำลังสามฝ่ายขุ่นเคือง ชีวิตของเขาคงอยู่ได้อีกไม่นาน รอความตายอยู่ที่นี่ก็ถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล”

เตี้ยสูงสองคนอารมณ์ตกต่ำ หิวจนไส้จะขาด แต่ก็ไม่สามารถทานอะไรได้ ในตอนนี้พวกเขาล้มลงพื้นทีละคน สัมผัสกับแสงแดดที่แผดเผา หัวใจเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง พูดออกมาด้วยน้ำเสียงถากถาง

“รอความตาย พวกเจ้าเชื่อมั่นใจตัวหวางซานขนาดนั้นเลยหรือ? เขาไม่ใช่แค่บรรพบุรุษรุ่นสองหรือไง นั่นมันก็แค่ขยะ” จื่อเฉินยิ้มอย่างเฉยเมยและพูดออกมาโดยไม่สนใจ

“เจ้าอย่าฝันไปหน่อยเลย คุณชายหวางซานแข็งแกร่งมาก แน่นอนว่าแข็งแกร่งว่าเจ้าจะจินตนาการได้” หยานผิงยิ้มและพูดอย่างดูถูก “คุณชายหวางซานได้เล่าเรียนคัมภีร์ชิงเซีย เจ้ารู้หรือไม่ว่าคัมภีร์ชิงเซียคืออะไร? พูดแล้วกลัวเจ้าจะตกใจ มันคือทักษะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองหยุนเมิ่ง”

“แม้คุณชายหวางซานจะเป็นแค่ระยะปลายของแดนฟ้ากำหนด แต่ต่อให้เป็นแดนฟ้ากำหนดขั้นสมบูรณ์ เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา มันก็ยังไร้ค่า ในเมืองหยุนเมิ่ง ข้าเคยเห็นคุณชายหวางซานสู้กับผู้หญิงซึ่งอยู่ในแดนฟ้ากำหนดขั้นสมบูรณ์ อีกฝ่ายถูกสังหารในดาบเดียว เจ้าที่เป็นแค่ตัวกระจอกอย่างระยะต้นของแดนฟ้ากำหนด ไม่ต่างอะไรกับสุนัข”

“ใช่ ผู้ที่มาจากสำนักเล็กๆอย่างเจ้า เข้าใจหรือไม่ว่าอะไรที่เรียกว่าอัจฉริยะ อะไรที่เรียกว่าคัมภีร์ชิงเซีย สู้กับคุณชายหวางซาน มันก็เหมือนกับการเอาไข่ไปทุบหิน แมลงเม่าบินเข้ากองไฟ ไม่รู้จักประมาณตนเอง”

ทั้งสองยังคงเหน็บแนมจื่อเฉินราวกับว่าตนเองไม่ใช่คนแพ้ที่ถูกจับตัวไว้ ยังจะพูดคำดูถูกเหยียดหยามออกมาไม่หยุด

จื่อเฉินยิ้มอย่างเฉยเมยโดยไม่พูดอะไรออกมา

ชื่อเสียงของคัมภีร์ชิงเซียโด่งดัง แน่นอนว่าเขาเคยได้ยิน นั้นคือหลักสำนักบู๊ของสำนักบู๊ที่ตั้งชื่อตามกันมา ก่อนหน้านี้จื่อเฉินกับหวางเซียนเอ๋อเคยอยู่ด้วยกัน และพวกเขาก็พูดเข้าใจเรื่องพวกนี้อยู่บ้าง พลังของมันแข็งแกร่ง แต่ก็ต้องดูด้วยว่าใครเป็นผู้ครอบครอง

ทักษะอันทรงพลังเมื่อตกอยู่ในมือของคนสูญเสียอุดมการณ์และความทะเยอทะยาน เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องผู้หญิงและสุรา แน่นอนว่าพลังของมันจะลดลงมาก

“พูดออกมาอีก อย่าหยุด” จื่อเฉินยิ้มอย่างเฉยเมย “ชีวิตของพวกเจ้าใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว ตอนนี้พวกเจ้ายังมีโอกาสพูดอยู่ก็พูดออกมาให้มากที่สุด”

“เจ้าหนุ่ม เจ้าพูดแล้วว่าจะไม่ฆ่าพวกเรา” ทั้งสองได้ยินเช่นนั้นถึงกับผงะ สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก เสียงของหยานผิงสั่นอย่างชัดเจน

“ข้าบอกแล้วว่าจะไม่ฆ่าเจ้า แต่ข้าเชื่อว่าสุดท้ายก็ต้องมีคนฆ่าพวกเจ้าอยู่ดี ดังนั้นจึงให้พวกเจ้าพูดออกมามากที่สุด” จื่อเฉินพูด

“ฮึ ขอแค่เจ้ารักษาคำพูด ไม่ฆ่าพวกเรา งั้นเรื่องชีวิตของพวกข้า เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเป็นกังวล” เจ้าสูงพ่นลมหายใจอันเยือกเย็นออกมา