บทที่ 236

“คนบ้านนอก!”

พอทั้งสองโมโหก็ไม่สนใจจื่อเฉินเสียเลย

หลังจากผ่านไปแพล็บหนึ่ง ข้างๆ ก็มีเสียงก๊อกๆ แก๊กๆ ดังขึ้นมาพักหนึ่ง แต่กลับเห็นจื่อเฉินใส่ชุดดำ ใส่ผ้าคลุมปิดบังใบหน้า โผล่ให้เห็นแค่ดวงตาคู่หนึ่งแล้ว

“ไอ่หนู นี่ทำอะไรน่ะ?” ทั้งสองถามด้วยความสงสัย

“ข้าได้ยินเสียงฝีเท้าม้า เหมือนว่าจะเป็นคุณชายของพวกเจ้ามา แต่งตัวหน่อย เดี๋ยวจะได้ส่งพวกเจ้าไป” จื่อเฉินพูดเรียบๆ

“คุณชายมาแล้ว? ดีเหลือเกิน” ทั้งสองดีใจมาก แต่จู่ๆ ก็รู้สึกว่าไม่ถูก พลันเปลี่ยนสีหน้าแล้วมองจื่อเฉิง “เจ้าจะฆ่าคิดปิดปาก?”

“ไม่อยู่แล้ว ข้าอยากจะส่งพวกเจ้าให้กับคุณชายของพวกเจ้า” จื่อเฉินที่ปกปิดหน้าหัวเราะเย็นเสียงหนึ่ง จากนั้นก็เก็บผ้าสีน้ำเงินยัดใส่ปากสองคนนั้นทันที

เมื่อปากถูกอุดไว้ ก็กระเทือนไปถึงบาดแผลจนเจ็บ ปากพลันจึงส่งเสียงร้องอือๆ ออกมา

“เอาล่ะ พวกเจ้าจะรอดหรือไม่ก็อยู่ที่วาสนาของพวกเจ้าแล้ว” จื่อเฉิงหิ้วพวกเขาขึ้นมาด้วยมือซ้ายและมือขวาอย่างสบายๆ แล้วเดินไปตามทางถนนหลวงข้างหน้า

เสียงฝีเท้าม้าดังตึกๆ ฝุ่นคละคลุ้งทั่วท้องถนน ยอดอาชาตัวหนึ่งกำลังห้อตะบึงมา

นี่เป็นม้านิลตัวหนึ่งที่มีเกล็ดอยู่ตามตัว สูงใหญ่กว่าม้าธรรมดามาก สี่เท้ากำยำมีพลัง เมื่อเหยียบอยู่บนพื้นพาลทำให้แผ่นสั่นสะเทือน องอาจน่าเกรงขามมาก

นี่คือม้านิลเกล็ดอันเลื่องชื่อของโลกเทียนอู่ ยากจะสยบ อารมณ์กระฟัดกระเฟียด ทว่ามีความอดทนสูง ทรงพลัง เป็นที่ชื่นชอบของผู้บำเพ็ญมากมาย

บนหลังม้ามีหนุ่มน้อยผู้หนึ่งนั่งอยู่ อายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปี ห้อยกระบี่ยาวสีแดงเพลิงอยู่ตรงเอวเล่มหนึ่ง เส้นผมปล่อยสยายปรกหลัง ดวงตาสว่างพราว สง่างามมาก อีกฝ่ายขี่ม้ามาประหนึ่งคุณชายผู้ผ่าเผยคนหนึ่ง

เพียงแต่สีหน้าขาวซีดไปหน่อย ไม่มีสีเลือด ท่าทางเหมือนกับสูญเสียพลังไปมาก เป็นร่างกายที่เหลือแต่เปลือกแล้ว

“ขี่ม้านิลเกล็ด อายุก็แค่สิบเจ็ดสิบแปด ถือกระบี่เล่มหนึ่ง...ดูท่าคงเป็นเขานั่นแหละ” จื่อเฉินปรากฏตัวอยู่ที่ไกลๆ ดูการแต่งตัวของชายหนุ่มแล้วจึงมั่นใจในฐานะของอีกฝ่าย

“อื้อๆ!”

เมื่อสองคนสูงต่ำเป็นหวางซานแล้ว ดวงตาก็เป็นประกายแห่งความตื่นเต้น อื้อๆ ไม่หยุด คล้ายกำลังตะโกนขอให้ช่วย

“ดูท่าคงไม่ผิด” เมื่อเห็นสีหน้าของทั้งสอง จื่อเฉินก็ยิ่งมั่นใจ

ด้วยเหตุนี้ ชี่แท้รอบกายเขาจึงพลุ่งพล่าน พลังทุกสายรวมตัวกันอยู่ในมือ ทันใดนั้น มือทั้งสองข้างของจื่อเฉินก็กลายเป็นแสงวาววับ เลือดลมพลุ่งพล่านถาโถม จื่อเฉินหิ้วทั้งสองขึ้น จากนั้นมือซ้ายคนหนึ่ง มือขวาคนหนึ่งขว้างด้วยการขับเคลื่อนของชี่แท้ไปทางหวางซานที่อยู่ด้านหน้าราวกับการขว้างหิน

จื่อเฉินมีพละกำลังมากอย่างน่าอัศจรรย์ ยามนี้เขาจึงปลุกระดมชี่แท้ สองคนสูงต่ำพุ่งพรวดหวือออกไปราวกับระเบิดสองลูก และเกิดเป็นเสียงด้วยเพราะเหตุนี้