บทที่ 237

ที่หอทลายฟ้าฝึกออกมาล้วนเป็นมือสังหาร พวกเขาฝึกวิชากระบี่ลอบสังหาร วิทยายุทธแปลกประหลาด ทุกคนใช้กระบี่ ครั้นลงมือก็คือท่าพิฆาต

ถึงจื่อเฉินจะลงมือว่องไวปราดเปรียว แต่หวางซานกลับไม่รู้สึกถึงจิตสังหารที่อัดแน่นและการจู่โจมที่ต้องถึงฆาตอย่างนั้น

เมื่อส่งเสียงตื่นตระหนก เขาก็เดาได้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนของหอทลายฟ้า หลังจากประมือทีหนึ่ง เขาก็พบฝีมือที่แท้จริงของอีกฝ่าย กลับเป็นฟ้ากำหนดระยะต้นที่ด้อยกว่าตนเองสองระดับ

เมื่อค้นพบ หวางซานก็แทบจะโมโหจนจมูกบิดเบี้ยว คิดถึงท่าทางระมัดระวังของตัวเองเมื่อกี้แล้ว ก็พลันเกิดความรู้สึกเหมือนได้รับความอัปยศอย่างสูง

“เจ้าคือใคร ถึงกับกล้ามาต่อกรกับข้า ไม่อยากอยู่ต่อแล้วใช่ไหม?” สายตาเย็นชา น้ำเสียงอัดแน่น กระบี่อัคคีกำลังเผาไหม้ราวกับเปลวเพลิง แสงเย็นบีบคั้นคนแผ่ขยาย

“ส่งของทุกอย่างมา แล้วจะไว้ชีวิตเจ้า” จื่อเฉินกดเสียงต่ำ กล่าวอย่างเย็นชา

“ที่แท้ก็หัวขโมย เอาเงินไม่เอาชีวิต” หวางซานโล่งอก เข้าใจสักที ไม่ใช่ว่าทุกคนที่ปิดบังหน้าตาต้องเป็นมือสังหารหมด บางครั้งก็เป็นขโมย

“ฉับ!”

เป็นการจู่โจมที่ไม่เป็นผล จื่อเฉินบุกไปอีกครั้ง ร่างกายกะพริบต่อเนื่องไปอยู่ตรงหน้าหวางซาน ความเร็วน่ากลัวยิ่ง

“ไอ่หนู นี่เจ้ากำลังหาเรื่องกับคนที่ไม่ควรหาเรื่อง รนหาที่ตายอยู่นะ” หวางซานเดือดดาล เป็นถึงอัจฉริยะแห่งเมืองเมืองหยุนเมิ่ง กลับถูกเจ้าหัวขโมยน้อยขวางทาง เขาตวาดเสียงหนึ่ง กระบี่ในมือทอแสงประกาย ปรากฏเป็นแสงสีแดงคล้ายเปลวเพลิงกลุ่มหนึ่ง แล้วพุ่งไปทางจื่อเฉิง

“โคลม!”

แสงเงินวิบวับรอบตัวจื่อเฉิง เขายกมือขึ้นจะสู้ หมัดปะทะกับกระบี่อัคคีกลิ่นอายก็พลุ่งพล่านซัดโหมจนเปลวเพลิงสลายไปทันที

“เช้ง!”

ราวกับการปะทะกันของทองและเหล็ก เกิดเป็นเสียงต่อเนื่อง ทันใดนั้นทั้งสองก็ประมือกันแล้วสิบกว่าครั้ง แสงกระบี่และแสงหมัดกะพริบๆ

“ฉับ!” “ฉับ!” “ฉับ!”

“กระบี่คมดีนี่!” จื่อเฉิงถอยไปเจ็ดแปดเมตร มองหมัดแวบหนึ่ง พบว่าบนนั้นมีรอยแดงเป็นขีดๆ มีรอยเลือดปรากฏเป็นดอกดวง

“อะไรนะ จะเป็นไปได้ยังไง?” หลังจากหวางซานผู้หน้ามั่นมองมือของจื่อเฉิงแล้ว ลูกตาก็หวิดจะถลนออกมา กระบี่อัคคีของตนเป็นบิดาทำขึ้นให้ ถึงจะไม่ใช่อาวุธวิเศษน่ากลัวอะไรขนาดนั้น แต่ก็คมกริบ แทบจะฟันเหล็กดั่งฟันดินเหนียว แต่ตอนนี้ ทั้งสองประมือกันสิบกว่าครั้ง กลับเฉือนหมัดของอีกฝ่ายไม่ได้ มีแต่ข่วนเป็นรอยแผลบางๆ อย่างกับเส้นผมเท่านั้น

“ร่างกายแกร่งกล้ามาก” หวางซานตื่นตระหนก ร่างกายของอีกฝ่ายแทบจะแข็งเสียยิ่งกว่าทองเหล็ก

“ฉับ!”

แต่ในตอนนี้เอง จื่อเฉินก็วาดหมัดไป นัยน์ตาเย็นเยียบ กลิ่นอายอัดแน่นพลุ่งพล่านอยู่ที่หมัด จากนั้นก็ทุบลงไปอย่างแรง