บทที่ 262

"รับทราบ"หลิวหลิวพยักหน้า สายตาของเขามีแต่รังสีฆ่าฟัน มีเสียงเคร้งดังขึ้น กระบี่ได้ออกมาจากฝักแล้ว กระบี่ปลดปล่อยพลังเย็นชามากๆออกมาและรังสีฆ่าฟันก็ปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีชาวบ้านจำนวนมากล้มลงกับพื้น สายตาของพวกเขามีแต่ความหวาดกลัว

"ฮ่าๆๆ"หลิวหลิวหัวเราะอย่างโหดเหี้ยม เขาค่อยๆเดินไปหาชาวบ้านคนหนึ่ง ทำให้อีกฝ่ายกลัวจนถอยหนีทันที

"พอได้แล้ว พวกเจ้าอยากได้หินหยวนไม่ใช่เหรอ พวกเรารวบรวมมาได้แล้ว"

ในเวลานี้ มีเสียงที่นิ่งสงบมากๆดังขึ้น ชายวัยรุ่นชุดดำเดินมาอยู่ด้านหน้าของชาวบ้าน เขาหยุดกระบี่ของหลิวหลิวเอาไว้

คนที่มาก็คือจื่อเฉิน ในมือของเขาถือเศษหินหยวนถุงเล็กๆอยู่ ด้านในมีเศษหินหยวนหนึ่งร้อยก้อน

"เด็กหนุ่มผิวดำ เจ้าเป็นใครเหรอ?"กระบี่ที่อยู่ในมือของหลิวหลิวชี้ไปที่จื่อเฉิน เขาพูดจาเย็นชามากๆ

"ข้าเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น และเป็นคนที่มาส่งหินหยวนให้พวกท่าน"จื่อเฉินพูดเบาๆ เขายื่นถุงเล็กๆที่อยู่ในมือให้อีกฝ่าย

ชาวบ้านที่หวาดกลัวมากๆ เมื่อมองเห็นจื่อเฉินปรากฏตัว ทำให้พวกเขาโล่งอกทันที

"หึ!"หลิวหลิวเปล่งเสียงไม่พอใจออกมา เขารีบเก็บอาวุธและรับถุงเล็กๆนั้นเอาไว้ เมื่อมองดูแล้ว สีหน้าของเขาก็เย็นชาน้อยลง

"ศิษย์พี่ มีอยู่หนึ่งร้อยก้อนจริงๆ"หลิวหลิวรีบยืนถุงเล็กๆให้ชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้า

ชายที่เป็นหัวหน้ามองหน้าจื่อเฉินหนึ่งครั้ง จากนั้นค่อยมองถุงเล็กๆที่อยู่ในมือ สีหน้าของเขาแย่มากๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

"นายท่าน พวกเราได้รวบรวมหินหยวนจนครบแล้ว และได้จ่ายค่าคุ้มครองแล้ว ขอบคุณนายท่านมากๆที่คอยปกป้องพวกเรามาโดยตลอด หมู่บ้านต้าหลิ่งของเราซาบซึ้งในน้ำใจของท่านมากๆ"จื่อเฉินโค้งคำนับและพูดด้วยความซาบซึ้ง

เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ จื่อเฉินมองเห็นอย่างชัดเจน คนพวกนี้สมควรตายจริงๆ แต่จื่อเฉินไม่อยากฆ่าคนพวกนี้ในหมู่บ้าน เพราะไม่อยากทำให้ชาวบ้านต้องมาเดือดร้อน

"ขอบคุณนายท่านมากๆ!"

เมื่อชาวบ้านที่อยู่ด้านหลังของจื่อเฉินมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขาก็รีบโค้งคำนับด้วยความซาบซึ้ง

"หึ วันนี้พวกเจ้าโชคดีมากๆ"ชายหนุ่มเปล่งเสียงไม่พอใจออกมา เขามองหน้าจื่อเฉินอีกครั้ง สายตาของเขามีแต่ความเย็นชาและพูด"นี่เป็นค่าคุ้มครองแค่หนึ่งอาทิตย์เท่านั้น หลังจากผ่านไปเจ็ดวัน พวกเราจะกลับมาอีกครั้ง ถ้าไม่มีหินหยวนมอบให้พวกเรา ก็เอาสิบชีวิตมาแทนหินหยวนก็แล้วกัน"

คำพูดของชายหนุ่ม ทำให้สีหน้าของชาวบ้านทุกคนเปลี่ยนไป ตอนนี้พวกเขามองออกอย่างชัดเจนแล้ว อีกฝ่ายไม่ได้ต้องการหินหยวนจริงๆ แต่พวกเขาอยากจะทำลายหมู่บ้านและฆ่าทุกคนในหมู่บ้านให้ตายทั้งหมด

"นายท่านโปรดวางใจ พวกเราจะขุดหินหยวนให้ได้ รับรองว่าครั้งหน้าจะต้องรวบรวมหินหยวนระดับล่างหนึ่งก้อนให้ท่านได้อย่างแน่นอน"จื่อเฉินพยักหน้าและพูด

"เจ้าเป็นคนที่ฉลาดและรู้จักกาลเทศะจริงๆ"สายตาของชายหนุ่มเย็นชามากๆ เขาเก็บหินหยวนและกำลังจะจากไป แต่ในขณะที่เขากำลังจะจากไปนั้น ทุกคนก็ถีบจางสุ่ยหนึ่งครั้ง

"วันนี้ถือว่าเจ้าโชคดีไป พวกเราค่อยเจอกันใหม่ครั้งหน้า"หลิวหลิวมองหน้าจางสุ่ยและถ่มน้ำลายใส่หน้าเขา

เสียงฝีเท้ามาดังขึ้น ลูกศิษย์ของสำนักจ้านอู่จากไป บนถนนเต็มไปด้วยฝุ่นควัน

"คนพวกนี้เป็นสัตว์เดรัจฉานชัดๆ พวกเขาต้องการฆ่าพวกเราทุกคนให้ตาย"

"พวกเขาโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว สำนักใหญ่ๆอย่างสำนักจ้านอู่ ทำไมถึงมีลูกศิษย์ชั่วๆแบบนี้"

"สวรรค์ เจ้าต้องการให้หมู่บ้านต้าหลิ่งของพวกเราโดนฆ่าล้างหมู่บ้านเหรอ"