บทที่ 263

เสียงม้ากรีดร้อง ทำให้ลูกศิษย์ของสำนักจ้านอู่รีบดึงเชือก สายตาของพวกเขามองไปด้านหน้า

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ด้านหน้ามีคนสองคนปรากฏตัว

หนึ่งในนั้น ใส่ชุดสีเทา บนเสื้อเต็มไปด้วยโคลน ใบหน้าอ้วนเหมือนหมั่นโถว เนื่องจากหน้าบวม ทำให้ตาของเขาดูเล็กมากๆ คนๆนั้นมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา สายตาของเขาเหมือนกำลังมองศพอยู่

คนๆนี้พวกเขารู้จักเป็นอย่างดี ใบหน้าบวมๆของอีกฝ่าย เป็นฝีมือของพวกเขาเอง เดิมทีคนที่โดนทำลายตันเถียนและกลายเป็นคนธรรมดาทั่วไป ตอนนี้กลับมายืนอยู่ด้านหน้าพวกเขาและขว้างทางพวกเขา

ส่วนอีกคนหนึ่งใส่ผ้าลินินและมีผิวพรรณที่ดำ คนๆนี้พวกเขาเคยเจอมาแล้ว เขาคือเด็กหนุ่มผิวดำที่เอาหินหยวนให้พวกเขาก่อนหน้านี้

"จางสุ่ย เจ้าอยากตายจริงๆเหรอ เจ้ากล้าดียังไงมาขวางทางพวกเรา"หลิวหลิวตะโกนด่าออกมา สายตาของเขาเย็นชามากๆ

"คนที่โลภมาก มักตายเพราะความโลภ ข้าคิดว่าคนที่จะตายคือพวกเจ้าต่างหาก"ดวงตาอันเล็กขอจางสุ่ยเต็มไปด้วยความเย็นชาและน้ำเสียงของเขาก็เย็นชามากๆ

"เจ้ากล้ามากๆ เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครเหรอ ยังคิดว่าตัวเองคือศิษย์พี่จางสุ่ยคนก่อนเหรอ?"มีศิษย์น้องคนหนึ่งเดินออกมา สายตาของเขาเย็นชามากๆ

"พวกเจ้าทำแต่เรื่องชั่วๆ ทำแต่เรื่องเลวๆ มีชีวิตอยู่ก็เปลืองอาหารเปล่าๆ"เมื่อมีจื่อเฉินอยู่ด้วย ทำให้จางสุ่ยไม่กลัวอะไรเลย

"อาศัยคนไร้ประโยชน์อย่างเจ้าเหรอ?เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่าก่อนหน้านี้เจ้าก็เป็นแค่หมาตัวหนึ่งเท่านั้น ทำไมเหรอ เจ้าคิดว่าพาเด็กหนุ่มผิวดำคนนี้มาด้วย เจ้าก็คิดว่าตัวเองร้ายกาจมากๆแล้วเหรอ"ลูกศิษย์ของสำนักจ้านอู่พูดจาดูถูก เขาขี่ม้ามาข้างหน้าและพูดอย่างดูถูกเหยียบหยาม"โลกของนักบำเพ็ญเซียน ใช้พลังแทนคำพูด ไม่ได้ใช้สีผิวแทนคำพูด ไม่ใช่คนที่มีผิวดำแล้วจะร้ายกาจมากๆ"

"ไม่ใช่คนที่มีผิวขาวแล้วจะร้ายกาจด้วย"จางสุ่ยพูด"คนไร้ประโยชน์อย่างพวกเจ้า ทำแต่เรื่องเลวทรามต่ำช้า มีผิวพรรณที่ขาวแล้วยังไง พวกเจ้าไม่มีความเป็นมนุษย์อยู่เลย ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉานเลย"

คำพูดของจางสุ่ยมีแต่คำดูถูก คำพูดของเขาเย็นชามากๆ

"ยังจะพูดจาไร้สาระกับมันอีกทำไม รีบๆฆ่ามันให้ตายเลย"หลิวหลิวตะโกนทันที

"ใช้แล้ว ฆ่ามันเลย"คนอื่นๆก็พูดออกมา

"อย่าฆ่ามัน แค่หักแขนขาของมัน จากนั้นส่งมันไปที่หมู่บ้าน พวกเรากลับไปฆ่าล้างหมู่บ้านกันเถอะ"ชายที่เป็นหัวหน้าโบกมือและพูดอย่างเย็นชา

"สัตว์เดรัจฉาน ใช้คำพูดนี้กับพวกเจ้า ถือว่าไว้หน้าพวกเจ้ามากๆแล้ว พวกเจ้ายังสู้สัตว์เดรัจฉานไม่ได้เลย ไอ้พวกขยะ"ในที่สุดจื่อเฉินก็เอ่ยปากพูด ใบหน้าของเขาเย็นชามากๆ สายตาของเขามีแต่รังสีฆ่าฟัน

เดิมทีเขาคิดว่าคนพวกนี้ทำตามคำสั่งของคนอื่น แต่เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เห็นได้อย่างชัดเจนว่าอีกฝ่ายก็มีจิตใจที่อำมหิตเหมือนกัน ในเมื่อคนพวกนี้ทำตามคำสั่งของคนที่โหดเหี้ยม แต่พวกเขากลับทำเรื่องพวกนี้ได้โหดเหี้ยมมากกว่า

"เจ้าอยากตายใช่ไหม"ในที่สุดศิษย์น้องคนนี้ขี่ม้าได้มาถึงด้านหน้าของจางสุ่ย เขาสะบัดมือ ทำให้แส้ที่อยู่ในมือฟาดไปที่ใบหน้าของจางสุ่ย

อีกฝ่ายลงมืออย่างรุนแรง ใช่แส้โจมตีมาอย่างรวดเร็ว ถ้าฟาดโดนใบหน้าของจางสุ่ย ใบหน้าของเขาคงกลายเป็นบาดแผลขนาดใหญ่อย่างแน่นอน

"หึ คนที่อยากจะตายคือพวกเจ้าต่างหาก"จางสุ่ยเปล่งเสียงไม่พอใจออกมา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีจากอีกฝ่าย เขาไม่หลบเลย อย่างไรก็ตาม เขาอยากจะหลบก็หลบไม่พ้น

"เพี๊ยะ!"

มีเสียงดังขึ้น แส้ยาวหยุดอยู่ด้านหน้าของจางสุ่ย ไม่รู้มีแขนสีดำพุ่งออกมาอยู่ด้านหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ และมืออันใหญ่ก็จับแส้ยาวเอาไว้