บทที่ 264

ชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้ายังไม่ทันได้ตอบสนอง เขาก็โดนตบหน้าแล้ว ความอวดดีก่อนหน้านี้หายไปหมด พลังที่เกิดจากการตบหน้าได้ทำลายพลังโจมตีของเขาจนสูญสลาย เขาโดนตบจนไปนอนกองกับพื้น

"เมื่อกี้เจ้าอวดดีมากๆไม่ใช่เหรอ เจ้าอยากจะฆ่าล้างหมู่บ้านไม่ใช่เหรอ?"จื่อเฉินมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงของเขาเย็นชามากๆ วินาทีต่อมา เสียงตบหน้าดังขึ้นไม่หยุด

"เพี๊ยะ!"

เสียงตบหน้าดังขึ้นและกระจายไปทั่ว เขาโดนตบหน้าอย่างจัง ทำให้วัยรุ่นที่เป็นหัวหน้ากระอักเลือดออกมา จากนั้นเขาก็ถุยฟันสองซี่ออกมา

"เจ้า……"วัยรุ่นที่เป็นหัวหน้าอึ้งไปเลย เขายังไม่ทันได้ตอบสนองก็โดนตบหน้าไปสองครั้ง อีกฝ่ายลงมือยังไง ทำลายพลังของเขายังไง เขายังไม่รู้เรื่องเลย

"เพี๊ยะ!"

จื่อเฉินไม่ได้พูดอะไรเลย เขาตบหน้าวัยรุ่นที่เป็นหัวหน้าอีกครั้ง เสียงตบหน้าดังมากๆ

"แย่แล้ว พวกเราเจอยอดฝีมือแล้ว"

"ลงมือครั้งเดียวก็ทำให้ศิษย์พี่ถอยหนี พวกเรารีบหนีกันเถอะ"

เสียงตบหน้าดังขึ้นไม่หยุด เมื่อมองเห็นศิษย์พี่โดนตบหน้าตลอดเวลา ไม่สามารถตอบโต้อะไรได้เลย ศิษย์น้องที่กำลังจะขึ้นมาช่วย ตอนนี้สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไป พวกเขาถอยหลังทันที จากนั้นพวกเขาก็หันหลังและเตรียมตัววิ่งหนี

"ศิษย์พี่ พวกเขาจะหนีแล้ว"จางสุ่ยมองเห็นการกระทำของพวกเขา ตอนนี้เขารีบพูดออกมา

"คิดจะหนีเหรอ ความเย่อหยิ่งอวดดีที่จะฆ่าล้างหมู่บ้านก่อนหน้านี้หายไปไหนแล้ว?"

เสียงเพี๊ยะดังขึ้น จื่อเฉินตบหน้าวัยรุ่นที่เป็นหัวหน้าจนอีกฝ่ายปลิวออกไป ครั้งนี้มีฟันหลายซี่หลุดออกมา อีกฝ่ายเกือบจะหมดสติแล้ว

จื่อเฉินพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า วิชาเก้าสายฟ้าพิฆาตนั้นรวดเร็วมากๆจนหาคำมาอธิบายไม่ได้

ด้านบนฝ่ามือมีแสงสีเงินปรากฏ จากนั้นในป่าแห่งนี้ก็มีเสียงตบหน้าดังขึ้นไม่หยุด

"อ๊าก……อย่าตบหน้าพวกเราอีกเลย"

"พวกเราผิดแล้ว ปล่อยพวกเราไปเถอะ"

"อย่าตบหน้าอีกเลย ฟันของพวกเราหลุดไปหมดปากแล้ว"

ในป่ามีแต่เสียงโอดครวญดังขึ้นไม่หยุด จื่อเฉินเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจสายฟ้า เขาไม่ได้โจมตีอย่างรุนแรง เขาแค่ใช้ฝ่ามืออย่างเดียว ไม่โจมตีที่อื่นเลย ตบหน้าคนพวกนั้นอย่างเดียว เสียงเพี๊ยะๆๆดังขึ้นไม่หยุด

หลายปีที่ผ่านมา จื่อเฉินตบหน้าคนบ่อยมากๆจนรู้ว่าต้องใช้แรงเยอะขนาดไหน ถึงสามารถตบหน้าอีกฝ่ายจนทำให้ฟันหลุดออกมาได้

"ศิษย์……พี่จื่อเฉินร้ายกาจจริงๆ"

จางสุ่ยเบิกตากว้างและอ้าปากค้าง เขามองเห็นเหตุการณ์จนอึ้งไปเลย เขานับถือจื่อเฉินมากกว่าเมื่อก่อนทันที

"แม้แต่เรื่องตบหน้าก็มีทักษะด้วย เมื่อเทียบกับศิษย์พี่จื่อเฉินแล้ว เรื่องตบหน้านั้น พวกเขาเทียบศิษย์พี่จื่อเฉินไม่ได้เลย"

จางสุ่ยจับใบหน้าอันบวมของตัวเอง ตอนนี้เขารู้สึกสบายใจมากขึ้นแล้ว ในเวลาเดียวกันเขาก็รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากๆ เพราะคนที่ตบหน้าเขาไม่ใช่ศิษย์พี่จื่อเฉิน มิฉะนั้นเขาคงต้องเสียโฉมอย่างแน่นอน