บทที่ 290

จนเช้าวันต่อมา จื่อเฉินค่อยลุกขึ้นมา ไปอาบน้ำอาบท่า แสงทองจางๆ แผ่ซ่านอยู่รอบตัว เสียงกระดูกดังลั่น หลังเปลี่ยนรูปลักษณ์อีกครั้งก็จากไป

เขาจะออกไปตามหาหลวงจีนชั่ว ทั้งสองต้องมาพบกันโดย “บังเอิญ” สักครั้ง

เมืองชางหลีใหญ่มาก ถนนในนั้นมีนับไม่ถ้วน การจะตามหาใครสักคนในเมืองนี้ ไม่ต่างอะไรกับงมเข็มในมหาสมุทร

จื่อเฉินเดินตามถนนไปทั้งวัน ไม่กล้าไปถามใคร มีเพียงตามเบาะแสของหลวงจีนด้วยตนเอง พอเห็นว่าการรวมของอัจฉริยะใกล้เริ่มขึ้นแล้ว แต่สภาพทรัพย์สินยังคงวิกฤต เขาจึงเริ่มร้อนใจขึ้นมาก

“หรือจะไปจากที่นี่แล้ว”

จื่อเฉินรู้สึกไม่พอใจ ที่ทำมาทั้งหมด ก็เพื่อเล่นงานหลวงจีนชั่ว ถ้าอีกฝ่ายไปแล้ว เขาก็ขาดทุนแย่

เขายังคาดหวังให้หลวงจีนชั่วเอาหินหยวนมาให้เขานะ

หนึ่งวัน สองวัน จื่อเฉินไม่ได้เบาะแสอะไรเลย

จนวันที่สี่ จื่อเฉินได้เห็นใครคนหนึ่ง เป็นหลวงจีนรูปร่างอ้วนท้วน หัวล้านเงางาม มีแสงทองอ่อนๆปกคลุมทั่วร่าง หน้าตาอิ่มบุญ เหมือนพระสังกัจจายน์รูปหนึ่ง มือภาพวาดปึกหนึ่งไว้ในมือ

สายตาของจื่อเฉินดีมาก มองไปก็รู้ทันทีว่าคนในภาพคือเจ้าหนุ่มดำ

จื่อเฉินเดินไปอย่างสบายอกสบายใจ มองไปรอบๆ เหมือนเด็กที่อยากรู้อยากเห็น

“อามิตตาพุทธ ประสกท่านนี้โปรดรอก่อน” ทันใดนั้น เสียงอามิตตาพุทธดังขึ้น หลวงจีนชั่วเดินตรงมาหาจื่อเฉิน

“พระอาจารย์ เรียกข้ารึ?” จื่อเฉินหยุดเดิน แล้วมองหลวงจีนชั่วด้วยความสงสัย พร้อมความรู้สึกที่ตื่นเต้นสุดขีด

ต้องรู้ก่อนว่า วันนั้นหลวงจีนรูปนี้มองฝีมือในการปลอมตัวของเขาออก

“ไม่ทราบว่าประสกเคยเห็นคนในภาพนี้มั้ย” แววตาของหลวงจีนเป็นประกายสีทองขึ้นมาแวบหนึ่ง สีหน้าจริงจัง ยื่นภาพวาดให้จื่อเฉินดู บ่งบอกว่ามองไม่เห็นพิรุธอะไร

“ฮ่าฮ่า หลอกได้จริงๆ ด้วย คัมภีร์สุดยอดนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ ด้วย” จื่อเฉินแอบหัวเราะอยู่ในใจแต่สีหน้ายังคงจริงจัง แล้วตอบไปว่า “ใครเนี่ย ข้าเพิ่งมาที่เมืองชางหลีได้ไม่นาน เลยยังรู้จักคนไม่มาก”

ระหว่างที่พูด จื่อเฉินก็ได้มองไปที่รูป แล้วเห็นคนดำในรูปอย่างไม่คาดคิด สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เจ้านั่นนี่เอง!”

“อามิตตาพุทธ ประสกรู้จักคนคนนี้รึ?” สายตาของหลวงจีนเป็นประกาย ระหว่างที่เอ่ยอามิตตาพุทธ เสียงก็แอบสั่นด้วย