บทที่ 291

เดิมหลวงจีนได้ผิดหวังไปแล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าจะได้ยินเบาะแสของคัมภีร์สุดยอด สายตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เขาเห็นความหวังอีกครั้ง

“คัมภีร์สุดยอด คัมภีร์สุดยอดอะไร?” หลวงจีนซักถาม หัวใจกำลังเต้นอย่างแรง เขามีลางสังหรณ์ว่า คัมภีร์สุดยอดที่ชายหนุ่มคนนี้พูดถึง ก็คือคัมภีร์ที่เขามอบให้กับมือ

“คัมภีร์สุดยอดที่ไหนกัน พระอาจารย์ท่านเชื่อจริงๆ รึ ช่างเป็นคนที่แสนดีจริงๆ” จื่อเฉินแสดงแววตาที่ประหลาดออกมาถึงไม่ได้พูดออกมา แต่หลวงจีนก็เห็น ว่ามันคือการดูถูก

แต่เขาไม่สนใจ เอาแต่จ้องมองจื่อเฉินอย่างมีความหวัง และถามต่อว่า “คัมภีร์สุดยอดอะไร?”

เมื่อเทียบกับคัมภีร์สุดยอดเล่มหนึ่ง ถึงโดนดูถูกแล้วมันจะยังไง

“พระอาจารย์ ท่านเป็นคนดีเกินไปแล้ว นั่นมันคัมภีร์สุดยอดขี้หมาชัดๆ ถึงตอนนี้ราคา มันจะเพิ่มขึ้นมหาศาลก็เถอะ อย่างมากก็แค่ห้าหินหยวน แต่มันกลับแย่งหินหยวนของข้าไปสิบชิ้น แล้วยังคุยโวว่ามีมูลค่าเป็นหมื่นชิ้น” จื่อเฉินพูด

“ถ้า……ถ้าอย่างนั้นจะเอามาให้อาตตามาดูหน่อยได้มั้ย” หลวงจีนร้อนใจแล้ว แววตาเป็นประกาย เขารู้ดีว่า ที่ราคาพุ่งสูงถึงห้าหินหยวน ก็มีแต่ฝ่ามือดันเมฆเท่านั้น

“พระอาจารย์จะเอาของสิ่งนั้นไปทำไม ก็แค่ฝ่ามือดันเมฆเน่าๆ เล่มหนึ่งที่ยับยู่นี่เท่านั้น?” จื่อเฉินค่อยกระตุ้นหลวงจีนอย่างต่อเนื่อง พร้อมพิสูจน์การคาดเดาของหลวงจีน

หลวงจีนร้อนใจขึ้นมาแล้วจริงๆ ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าไอ้โง่นั่นมองไม่ออกว่าเป็นคัมภีร์สุดยอด และไอ้โง่ตรงหน้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นคัมภีร์สุดยอดจริงๆ

จื่อเฉินที่เป็นไอ้หนุ่มดำ ถูกตราหน้าว่าเป็นไอ้โง่แล้ว ส่วนจื่อเฉินที่อยู่ตรงหน้า ก็ถูกตราหน้าว่าเป็นไอ้โง่แล้วเหมือนกัน

“อาตตามาแค่สนใจ จึงอยากขอดูหน่อยเท่านั้น” หลวงจีนร้อนใจ

“พระอาจารย์ ท่านเลิกทำให้ข้าอารมณ์เสียได้แล้ว ท่านเองก็ดูเป็นพระอาจารย์ผู้สูงศักดิ์ ทำไมต้องมากวนประสาทกันด้วย?” จื่อเฉินรู้สึกรำคาญมาก ยังไงก็ไม่ยอมเอาคัมภีร์ออกมา อยากบีบหลวงจีนให้บ้าตาย แถมเปิดปากทีก็พระอาจารย์ถึงน้ำเสียงจะดูแปลกๆ แต่ใจของหลวงจีนก็สนใจแค่คัมภีร์สุดยอดเท่านั้น ทำให้ฟังสิ่งที่แอบแฝงไม่ออก

“ไม่ ไม่ อาตตามาแค่อยากเห็นสักครั้งจริงๆ” หลวงจีนร้อนใจแล้ว ถ้าที่นี่ไม่ใช่ถนนเส้นหลัก ไม่มีคนผ่านไปผ่านมา เขาคงตบอีกฝ่ายจนตายไปแล้ว

“พระอาจารย์ ท่านจะมาทำให้ข้าอารมณ์เสียแบบนี้ไม่ได้ ท่านไม่อยากช่วยข้าทวงหินหยวนคืนก็ไม่เป็นไร แต่ยังจะมากวนประสาทข้าแบบนี้อีก” จื่อเฉินรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม แถมยังไม่ค่อยพอใจด้วย

“ไม่ไม่ ข้าไม่ได้กวน ที่ข้าพูดมันคือความจริง ข้าขอดูทีเดียว ทีเดียวก็พอ” หลวงจีนร้อนรนแล้ว ถึงตอนนี้ ก็ไม่ได้ยิ้มแล้ว ไม่ได้อาตตามาอะไรแล้ว เปิดปากก็ข้าเลย

“พระอาจารย์ ดูท่านร้อนรนขนาดนี้ หรือมันจะเป็นคัมภีร์สุดยอดจริงๆ?” จื่อเฉินจ้องมองหลวงจีนด้วยความสงสัย