บทที่ 292

“ไปแม่แกสิ” จื่อเฉินแอบด่าในใจ หลวงจีนนี่ใจโฉดจริงๆ พอเห็นคัมภีร์สุดยอดนี้เข้า ยังไม่ยอมจ่ายอะไร แถมจะหลอกเขาไปที่ลับตาคนอีก พาไปฆ่าทิ้งแล้วชิงคัมภีร์ไป

“ฮ่าฮ่า พระอาจารย์ก็คือพระอาจารย์ แต่คนที่รุ่นราวคราวเดียวกับข้า ใช้ชีวิตสวนทางกับสวรรค์ โชคร้ายน่ะไม่กลัวหรอก มีโชคร้ายก็ถือเป็นโอกาสอย่างหนึ่ง เราต้องเข้าเผชิญหน้ากับมัน แต่ไม่ใช่การถอยหนีอีกอย่าง ต้องให้พระอาจารย์มาเสียพลังชีวิตเพื่อสะเดาะเคราะห์ให้ข้า ข้าทำใจยอมรับไม่ได้หรอก” จื่อเฉินหัวเราะเสียงดัง เน้นคำว่าพลังชีวิตอย่างหนัก

“พระอาจารย์ข้าขอตัวก่อน ท่านเป็นนักบวชที่ดี เป็นหลวงจีนที่ดี ถ้ามีบุญเราคงได้พบกันอีก” พูดจบจื่นเฉินก็หันหลังแล้วเดินจากไป ดูสบายใจมาก

“ประสกโปรดรอก่อน” หลวงจีนพุ่งตัวออกไป แสงสีทองกะพริบแล้วไปอยู่ตรงหน้าจื่อเฉิน

ภายหลังบอกว่าไม่รับค่าตอบแทน จะช่วยสะเดาะเคราะห์ให้จื่อเฉิน จื่อเฉินหัวเราะ แล้วจะเดินจากไป

“ช่างมัน ช่างมัน! ข้าเห็นว่าประสกเป็นคนที่บุคลิกไม่เหมือนใคร มุ่งมั่นในหารฝึกตน เดิมก็ขัดต่อสวรรค์อยู่แล้ว ธรรมะให้ความสำคัญกับเหตุและผล เราสองมีบุญต่อกัน ยังไงข้าก็ต้องช่วยประสกสักครั้ง เอาแบบนี้แล้วกัน ข้าจะให้ประสกสิบหินหยวน ประสกมอบฝ่ามือดันเมฆให้กับข้า วันข้างหน้าถ้าเจอตัวไอ้หนุ่มดำ ข้าจะได้จัดการกับเหตุและผลนี้ง่ายหน่อย”

“ฮ่าฮ่า!” พอได้ยินคำพูดของหลวงจีน จื่อเฉินก็โกรธจนจมูกแทบเบี้ยว โกรธจนยิ้มออกมา หลวงจีนนี่จะไม่ยอมควักอะไรออกมาจริงๆถึงตอนนี้ยังจะขี้เหนียวอีก นึกว่าเขาเป็นไอ้โง่จริงๆ ใช่มั้ย

“ไม่ พระอาจารย์ ในเมื่อมันเป็นเหตุและผล ถ้าอย่างนั้นข้ามีเหตุแล้ว ก็ต้องมีผล คัมภีร์เล่มนี้ ข้าจะขายให้ไอ้หนุ่มดำนั่นหนึ่งหมื่นหินหยวน”

พูดจบ จื่อเฉินก็เดินจากไป

สีหน้าของหลวงจีนเปลี่ยนไปทันที ชัดเจนว่าไอ้โง่นี่มองออกแล้ว

“ก็ได้ ไม่ปิดบังประสกแล้ว ไอ้หนุ่มดำนั่นมีเหตุและผลอันใหญ่กับอาตตามาจริงๆ ไม่ว่าอะไรที่เจ้านั่นก่อไว้ อาตตามาก็ต้องแก้ปมนี่เอง นี่ก็เป็นหลักธรรมของเหตุและผลธรรมะเหมือนกัน ส่วนคัมภีร์เล่มนั้น ประสกเสนอราคามาได้เลย”

“นี่พระอาจารย์เอาจริงรึ จะเอาคัมภีร์เน่าๆ นั่นจริงๆ ใช่มั้ย?” จื่อเฉินจ้องมองหลวงจีน

หลวงจีนพยักหน้า

“ได้ ได้ ได้! สมกับเป็นพระอาจารย์จริงๆ มีจิตใจที่เมตตาอารี เมื่อเป็นอย่างนี้ ข้าจะคิดราคาตามจริงก็ได้ลดให้พระอาจารย์หน่อย หนึ่งพันหินหยวน” จื่อเฉินพูดคำว่าดีออกมาสามครั้งติด จ้องมองหลวงจีนด้วยความนับถือ

พอได้ยินคำว่าหนึ่งพันหินหยวน หลวงจีนก็ถึงกับเซ เกือบล้มลงกับพื้น เขานึกว่าลดราคา จะเป็นหนึ่งหินหยวนซะอีก

“นี่ประสก หนึ่งพันหินหยวนไม่ได้แพงเลย แต่น่าเสียดายที่หินหยวนของข้าถูกไอ้หนุ่มดำนั่นหลอกไปหมดแล้วตอนนี้มีแค่ยี่สิบหินหยวนเท่านั้น”

“พระอาจารย์ แค่ยี่สิบหินหยวนก็จะลบล้างเหตุและผล ท่านคิดไกลเกินไปแล้ว ไม่มีเก้าร้อยไม่ได้เด็ดขาด”

ทั้งสองเถียงก็ไปมา คนหนึ่งจะเอาราคาสูงๆ อีกคนก็เขี้เหนียวไม่ยอมควักแม้แต่นิดเดียว

“พระอาจารย์ ท่านคิดไกลเกินไปแล้ว ถ้าไม่มีห้าร้อยหินหยวน ข้าไม่มีทางตกลงแน่”

“ช่วยหนึ่งชีวิตยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น ลบล้างเหตุและผลหนึ่งครั้ง ก็เทียบเท่าเจดีย์สามสี่ชั้นแล้ว สองรอยหินหยวน”