บทที่ 293

หอรับรอง เป็นร้านอาหารที่ดีที่สุดของเมืองชางหลี มีทั้งหมดเก้าชั้น เหมือนดั่งการขึ้นสวรรค์

ในเวลาเดียวกัน บนชั้นที่เก้าจะเป็นการต้อนรับตัวตนระดับเจ้าสำนัก ราคาต่ออาหารหนึ่งมื้อ ก็แพงจนน่าตกใจ

นอกจากนั้น ชั้นที่เก้าก็แทบไม่ได้เปิด แม้แต่แดนครองฟ้ายังได้กินแค่ชั้นที่แปด

กองกำลังทั้งสาม อัจฉริยะที่ยิ่งใหญ่ทั้งสามมารวมตัว เชิญอัจฉริยะที่อยู่ในรัศมีหลายหมื่นลี้ของเมืองชางหลีมารวมตัว ไม่สนใจว่าต้องลงทุนเท่าไหร่ เหมาตั้งแต่ชั้นเจ็ดลงไป ถือว่าเป็นการลงทุนที่สูงมาก

หลีหั่วจากตระกูลหลี อายุยังน้อยก็บรรลุถึงแดนฟ้ากำหนดระยะปลายแล้ว อาจจะบรรลุถึงแดนจิตแท้ได้ทุกเมื่อ อาจจะเทียบกับพวกสุดยอดอัจฉริยะจริงๆไม่ได้ แต่ก็ถือเป็นอัจฉริยะตัวน้อยอย่างแท้จริง มีการสนับสนุนจากตระกูลหลี เขาจึงเป็นผู้ริเริ่มการรวมตัวอัจฉริยะแดนฟ้ากำหนดในครั้งนี้

ชางเหอจากตระกูลชาง ยังไม่ยี่สิบ ก็บรรลุถึงแดนฟ้ากำหนดระยะปลายแล้วเหมือนกัน แถมทักษะการต่อสู้ของตระกูลชาง ก็ยังเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ฝีมือในการต่อสู้สูงมาก เป็นหนึ่งในผู้ริเริ่มการรวมตัวของอัจฉริยะแดนฟ้ากำหนดในครั้งนี้ด้วย มีตระกูลชางอยู่เบื้องหลังไม่สนใจว่าต้องใช้จ่ายเท่าไหร่

อู่ฉงอัจฉริยะจากสำนักบู๊ ฝึกฝนวิชาของสำนักบู๊ ฝีมือในการต่อสู้สูงส่ง เป็นผู้ก่อตั้งการรวมตัวแดนฟ้ากำหนดในครั้งนี้

ถึงสำนักบู๊จะก่อขึ้นมาทีหลัง เพียงไม่กี่พันปี แต่รากฐานของพวกเขา ก็ยังเทียบเท่าเจ็ดเมืองใหญ่

ในวันนี้ แดนฟ้ากำหนดมากมายมารวมตัว มาที่หอรับรองอย่างพร้อมเพรียงกัน

หอรับรองใหญ่มาก จุคนได้หลายพันคน เสียงคนคุยกันดังขึ้นตั้งแต่เช้า แดนฟ้ากำหนดมากมายได้มาเยือน

จื่อเฉินก็มาถึงแต่เช้า แต่พอเห็นผู้คนมากมายที่อยู่หน้าประตู ต่อให้คาดการณืไว้ก่อนแล้วก็ยังรู้สึกตกใจอยู่ดี

ครั้งนี้ถูกเรียกว่าการรวมตัวของอัจฉริยะ คนที่คิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะก็สามารถมาเข้าร่วมได้ แต่จื่อเฉินไม่นึกว่าจะมีอัจฉริยะที่ผิดแปลกมากขนาดนี้

ในที่ไกลๆ มีชายชราผมขาวที่ใส่ชุดนักพรต พร้อมกับรังสีแดนฟ้ากำหนดที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัว ยืนอยู่กลางคนหนุ่มสาว ดูโดดเด่นมาก

“นี่ท่านลุง ครั้งนี้เป็นการรวมตัวของอัจฉริยะ ท่านแก่ขนาดนี้จนจะเข้าโรงอยู่แล้ว ยังจะมาทำไมอีก?” ข้างๆ ชายชรามีชายวันกลางคนคนหนึ่งถามขึ้น

“หึหึ น้องชาย เจ้าเองก็ไม่ได้เด็กไปกว่าข้าสักเท่าไหร่เลย เจ้ายังมาได้ แล้วทำไมข้าจะมาบ้างไม่ได้?” ชายชราขำออกมาเบาๆไม่ใส่ใจที่ถูกอีกฝ่ายเยาะเย้ยแม้แต่น้อย

“ใครเป็นน้องเจ้า นี่ลุง ข้าเพิ่งยี่สิบห้า แค่หน้าตาดูแก่ไปหน่อยเท่านั้น” ชายวัยกลางคนอธิบาย

“ชิ พอได้แล้วมั้ง คนอย่างพวกเจ้า ยังกล้าเรียกตัวเองว่าอัจฉริยะอีก รีบๆ ไปซะดีกว่า จะได้ไม่ขายขี้หน้า”

ข้างๆ มีชายหนุ่มคนหนึ่งเยาะเย้ย