บทที่ 294

“แดนฟ้ากำหนดระยะกลางขึ้นไปขึ้นมาได้ ต่ำกว่านั้นรออยู่ชั้นหนึ่ง” น้ำเสียงที่เคร่งขรึมดังตามหลังมา

“ตุบ ตุบ!” มีคนมากมายกลิ้งลงมา คนเหล่านี้ต่างคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะ แต่ก็เป็นแค่แดนฟ้ากำหนดระยะแรก จึงถูกไล่ลงมา

“ฮ่าฮ่า อัจฉริยะตัวน้อย เจ้ามานี่ดีกว่า” มีชายชราหัวเราะออกมาจากกลางฝูงชน แล้วกวักมือเยาะเย้ยชายหนุ่มคนหนึ่ง

อีกฝ่ายล้มไม่เป็นท่า ดูอนาถมาก จ้องมองชายชราอย่างดุร้าย แล้วเดนไปอีกทางหนึ่ง ชัดเจนว่าต้องการอยู่ให้ห่างจากชายชรา

“ไสหัวไป!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามดังขึ้น แดนฟ้ากำหนดระยะแรกคนหนึ่งวิ่งขึ้นไป ปลดปล่อยรังสีอันเกรี้ยวกราดออกมา ชกใส่คนที่ขวางทางจนถอย แล้วไม่มีใครขวางทางเขาอีก คนคนนี้จึงได้ก้าวเดินขึ้นไป

“ที่แท้ตรงนี้ก็เริ่มแบ่งระดับแล้ว” จื่อเฉินพูดอยู่ในใจ เป้าหมายของเขาคือหลิงหยุน เขาเชื่อว่าหลิงหยุนอยู่ข้างบน จึงได้ก้าวเท้าออกไป

ในเวลาเดียวกัน ผู้บำเพ็ญทุกคนที่ขึ้นไปข้างบน ต่างปล่อยรังสีของตัวเองออกมา เพื่อยืนยันระดับของตนตั้งแต่แดนฟ้ากำหนดระยะกลางขึ้นไป สามารถผ่านไปได้เลย ส่วนคนที่ระดับต่ำกว่านั้น ต่างต้องได้รับการทดสอบทั้งสิ้น

คนเฝ้าประตูเป็นชายวัยกลางคนสองคน ฝีมือระดับแดนฟ้ากำหนดระยะกลาง ก็ถือเป็นการวัดระดับฝีมือของทุกคน พวกเขาเห็นรังสีที่อยู่รอบตัวจื่อเฉินเป็นแดนฟ้ากำหนดระยะต้น

“หึ คนที่ไม่รู้จักเจียมกะลาหัวอีกแล้ว”

“แดนฟ้ากำหนดระยะต้นยังกล้าขึ้นมา นึกว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะจริงๆ รึไง?”

พอทั้งสองเห็นจื่อเฉิน ต่างพากันขำออกมาอย่างไม่ชอบใจ

“แดนฟ้ากำหนดระยะต้นอยู่ชั้นหนึ่ง”

หลังการเตือนตามหน้าที่สิ้นสุดลง ทั้งสองก็ทำหน้าเคร่งขรึม แล้วโจมตีใส่จื่อเฉินทันที ซัดมาจากซ้ายขวา

เสียงลมดังขึ้น พุ่งตรงมาที่จื่อเฉิน

“ซิ่ว!”

จื่อเฉินถีบขา เคลื่อนไหวราวกับภูตผี หลบการโจมตีทั้งสองได้ในพริบตา แล้วขึ้นชั้นสองไปอย่างรวดเร็ว

“กลับมานะ ไม่ได้ต่อสู้ใช้แค่วิชาท่าก้าวจะนับเป็นฝีมือได้ยังไง?”

รูม่านตาของทั้งสองหดเล็กลง ออกแรงอีกครั้ง คว้าไปที่หลังของจื่อเฉินพร้อมกัน แต่จื่อเฉินเร็วมาก แม้ชายเสื้อทั้งสองยังคว้าไม่โดนเลย

“เร็วมาก”

ทั้งสองทำหน้าตกใจ หนึ่งในนั้นพูดออกมาว่า “ถึงเร็วแล้วยังไง ด่านต่อไปไม่ได้วัดกันที่ความเร็วแล้ว”

จื่อเฉินขึ้นไปชั้นสอง ชั้นนี้เล็กกว่าชั้นหนึ่งไปบ้าง แต่ก็มีคนมากมายขึ้นมาถึงแล้ว แดนฟ้ากำหนดระยะต้นก็มีไม่น้อย

การมาถึงของจื่อเฉิน ไม่ได้เป็นที่สนใจสักเท่าไหร่ บางคนในนั้น ได้ตรงไปที่บันไดโดยไม่หยุดเลยด้วยซ้ำ

“ตุบ!” “ตุบ!”

เสียงประมาณนี้ดังขึ้นอีกครั้ง แต่เป็นแดนฟ้ากำหนดระยะกลางหลายคนที่กระเด็นลงมา

ตรงทางขึ้นบันไดชั้นสาม มีผู้แข็งแกร่งเฝ้าอยู่เหมือนเดิม ครั้งนี้เป็นแดนฟ้ากำหนดระยะปลาย

ผู้บำเพ็ญมากมายพุ่งไปอีกครั้ง แดนฟ้ากำหนดระยะปลายสามารถผ่านขึ้นชั้นสามได้เลย

จื่อเฉินตามหลังไป อาศัยแค่วิชาท่าก้าวขึ้นไปบนชั้นสาม ทำให้สายตาประหลาดมากมายมองมา ต้องรู้ก่อนว่า การที่สามารถยืนอยู่บนชั้นสามได้ ถ้าไม่ใช่แดนฟ้ากำหนดระยะปลาย ก็ต้องเป็นพวกอัจฉริยะ จื่อเฉินเป็นแค่แดนฟ้ากำหนดระยะต้น กลับขึ้นมาบนชั้นสามได้ ก็ต้องเป็นที่สนใจอยู่แล้ว