บทที่ 297

ตอนแรกก็เป็นแค่คนธรรมดา ไม่มีอะไรโดดเด่น แต่พริบตาเดียว กลับทำให้ดวงตาของเขาเป็นประกายแววตาเจิดจ้าราวกับดวงดาว ไม่เหมาะกับหน้าตาที่แสนธรรมดาเลย

จื่อเฉินควบคุมอารมณ์ไม่ได้ เพราะเขามองเห็นคนคุ้นเคย แถมยังมีหลายคนด้วย

ก่อนอื่นก็เป็นหลิงหยุน เฉินเฟิง อู่หง สามคนนี้เขาต่างก็รู้จัก สีหน้ามีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย การเห็นหลิงหยุนถือว่าตามคาดแต่เจอเฉินเฟิงก็ถือว่าเกินคาดแล้ว หลังจากที่สายตาเลื่อนผ่าน จื่อเฉินก็เห็นชายหนุ่มตาเล็กคนหนึ่ง ใบหน้าของอีกฝ่าย ถึงเรียกว่าธรรมดาอย่างแท้จริง แต่พอจื่อเฉินมองเห็น อีกฝ่าย กลับตกใจอย่างมาก

“เมี่ยวคง!”

เขาเจอเมียวคง เพื่อนเพียงไม่กี่คนในสำนักหลิงอู่ของเขา และถือเป็นพี่น้องได้เลย

สีหน้าของจื่อเฉินเปลี่ยนไปแล้ว แต่หลังจากนั้น พอสายตาเลื่อนไปอีกครั้ง ร่างกายของเขาก็ถึงกับชะงักราวกับถูกไฟดูด เขาเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง

อรกฝ่ายใส่ชุดสีเขียว งดงามน่าหลงใหล บนใบหน้าที่เลอโฉม แฝงด้วยความใสซื่อ ราวกับดอกบัวสีเขียวที่เปี่ยมด้วยออร่าอย่างอื่น

หญิงสาวคนนี้อายุราวๆ สิบเจ็ดสิบแปด น่ารักมากๆ ตอนนี้อ้าปากเล็กๆ ที่เหมือนดองซากุระ จ้องมองจื่อเฉินด้วยความตกใจโดยเฉพาะตอนที่ได้เห็นจื่อเฉินตกใจกับแววตาที่เป็นประกาย ก็ทำให้นางเกือบควบคุมตัวเองไม่ได้จนลุกขึ้นยืน

“หลินเสวี่ย!”

จื่อเฉินราวกับโดนไฟดูด พูดอะไรไม่ออก พอเจอเมี่ยวคง จากนั้นก็เจอหลินเสวี่ย ถ้าไม่ใช่เพราะมีการควบคุมที่แข็งแกร่ง เขาคงพุ่งไปนานแล้ว

ได้เจอหลินเสวี่ยทำให้จื่อเฉินตื่นเต้นมาก ไม่นึกไม่ฝันว่านางจะยังมีชีวิตอยู่ จากนั้น สายตาก็เลื่อนต่อไปอย่างอัตโนมัติ แล้วจื่อเฉินก็ได้พบกับใบหน้า ที่คุ้นเคยอีกครั้ง

นั่นเป็นใบหน้าอันงดงามที่คุ้นเคย ใบหน้าของนางงดงามที่สุด สมบูรณ์ไร้ที่ติ ราวกับหยกชิ้นหนึ่งที่แกะสลักอย่างประณีตดวงตาอันงดงาม ราวกับสายน้ำ จมูกริมฝีปาก สวยไม่มีปิด

พอเห็นจื่อเฉินขึ้นมา นางก็ได้ลุกขึ้นยืน ใส่ชุดสีขาว ฝุ่นผงไม่มีติด ลำคอเรียวสวย เนินที่สองชูชัน เอวคอดสมบูรณ์ไร้ที่ติ

“ซูเมิ่งเหยา!”

จื่อเฉินอุทานออกมาในใจ แววตาเปล่งประกายยิ่งกว่าเดิม ผู้อาวุโสไท่ซ่างเคยไหว้วานเขาไว้ว่าให้ดูแลซูเมิ่งเหยาให้ดี แต่ว่าวันนั้นสำนักหลิงอู่ประสบภัยครั้งใหญ่ จื่อเฉินหาใครไม่เจอสักคน แต่หาเจอแค่ศพไม่กี่ศพ เจ็บปวดทรมาน จากนั้น เขาก็ถูกไล่ฆ่า ถูกบีบให้ต้องหนี

ตลอดเวลาที่ผ่านมา จื่อเฉินนึกว่าพวกนางได้ตายไปแล้ว ปวดใจมาก แต่ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้เจอพวกนางที่นี่ ทั้งสองยังไม่ตายแถมยังมีชีวิตที่ไม่ธรรมดาด้วย

เพิ่งปรากฏตัว สีหน้าของจื่อเฉินก็เปลี่ยนไปหลายครั้งมาก เกือบควบคุมไม่ได้ แต่ด้วยความที่เพิ่งมาถึง จึงไม่มีใครใส่ใจ ต่างนึกว่าจู่ๆ มาเห็นคนมากขนาดนี้ มากเกินกว่าที่คิดไว้ แน่นอนว่า อัจฉริยะระดับหลีหั่ว ก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายพบคนระดับเขาแล้วถึงกับคุมสติไม่อยู่

“นึกไม่ถึงว่าจะมีอัจฉริยะขึ้นมาได้ตนหนึ่ง ดูท่าครั้งนี้พวกเราก็ใช่ว่าจะไม่ได้อะไรเลยซะทีเดียว” ชางเหอลุกขึ้น ท่าทางสง่างาม ใส่ชุดสีขาว สีหน้าแค่ดูประหลาดเล็กน้อย และไม่ได้ใส่ใจที่สีหน้าของจื่อเฉินเปลี่ยนไปมากมายขนาดนั้น ขาเป็นคนแรกที่เปิดปากพูด

“ใช่ได้!” อู่ฉงมองมาที่จื่อเฉิน แล้วพูดออกมาอย่างใจเย็น

จากนั้นอัจฉริยะคนอื่นก็พากันพยักหน้า แววตามีแต่ความตกใจ