บทที่ 298

จื่อเฉินไม่พูดไม่จา แค่มองไปยังคนพวกนั้นอย่างเงียบๆ

“ความเร็วก็เป็นความสามารถอย่างหนึ่ง มีสถานที่อันตรายบางแห่ง ก็มีแต่ต้องใช้ความเร็วเท่านั้นจึงจะสำเร็จ” ซูเมิ่งเหยาลุกขึ้นแล้วพูดออกมาเบาๆ

“ก็เร็วแล้วยังไง มันเป็นความสามารถของเขา” หลินเสวี่ยก็พูดออกมา

“หุบปาก” หลิงหยุนตะคอกออกมา พูดใส่ทั้งสองว่า “ตรงนี้เป็นที่ที่อัจฉริยะคุยกัน เจ้าสองคนมีสิทธิ์อะไรออกเสียง ถ้าไม่ใช่เพราะคุณชายชางเหอ เจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะมีสิทธิ์มายืนอยู่ตรงนี้มั้ย?”

“นี่เจ้า……” สีหน้าของซูเมิ่งเหยากับหลินเสวี่ยซีดเซียว แต่ไม่ได้เถียงกลับ ระดับฝีมือของทั้งสอง แค่เพิ่งบรรลุถึงแดนฟ้ากำหนดระยะกลางเท่านั้น ในหมู่คนเหล่านี้ก็ไม่ได้ถือว่าแข็งแกร่งอะไร

“ทำไม ข้าพูดผิดรึไง เศษเดนจากสำนักหลิงอู่อย่างพวกเจ้า ไม่ถูกฆ่าตายก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังกล้ามาปากดีอีก ไปซากโบราณสถานในครั้งนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณชายชางเหอ คิดว่าพวกเจ้าจะมีสิทธิ์ไปรึไง?” หลิงหยุนน้ำเสียงดุร้าย ไม่มีความเกรงใจแต่อย่างใด

“พอได้แล้ว หลิงหยุน เจ้าพูดจาให้มันเกรงใจกันบ้าง” เมี่ยวคงตำหนิ

“พูดให้น้อยหน่อยเถอะ” ชางเหอไม่ค่อยพอใจ แล้วพูดออกมาเบาๆ

“หึ!”

หลิงหยุนทำเสียงฮึดฮัด นั่งลงไป มีอู่ฉงคอยให้ท้าย เขาก็ไม่ได้กลัว ที่พูดตอนนี้ เพราะรู้ดีว่าสำนักบู๊มีปัญหากับทั้งสอง จึงถือโอกาสนี้เข้าใกล้อู่ฉงอีกสักหน่อย

“ยังไงความเร็วก็เป็นแค่เล่ห์เหลี่ยมไม่มีประโยชน์อะไร ข้าไม่เห็นด้วยที่จะให้มันร่วมทางกับพวกเรา” หลิงหยุนพูดออกมาอีกครั้ง

“ข้าก็ด้วย ข้ากลัวพอถึงเวลาสำคัญที่เจออันตรายแล้วมันจะหนีไปคนเดียว” เฉินเฟิงก็พูดออกมาอย่างไม่ชอบใจ

“ช่างเถอะ ให้มันไปอยู่กับคนอื่นๆ เถอะ”

“อัจฉริยะแบบนี้ ไม่เอาก็ได้”

หลีหั่วกับอู่ฉงก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“ข้ากลับคิดว่าใช้ได้ ความเร็วก็ถือเป็นความสามารถอย่างหนึ่ง”

มีเพียงเมี่ยวคงที่ยังสนับสนุนจื่อเฉิน “ข้าคิดว่าไม่ได้ ไปกับพวกเราก็ต้องออกกำลัง แต่ไม่ใช่แค่เพื่อเก็บของดีเท่านั้น” แดนฟ้ากำหนดระยะสุดยอดอีกคนก็ส่ายหน้า

ส่วนซูเมิงเหยากับหลินเสวี่ยกลับไม่มีสิทธิ์ออกเสียงอะไร

จื่อเฉินโกรธแล้ว ไม่ใช่เพราะพฤติกรรมที่พวกเขามีต่อตนเอง เพราะเขาเองก็ยังไม่ได้แสดงฝีมือ จะถูกมองข้ามก็ไม่แปล แต่การที่หลิงหยุนตะคอกใส่ซูเมิ่งเหยากับหลินเสวี่ยนั้นจื่อเฉินไม่สามารถทนได้

“ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงจึงจะถือว่าเป็นความสามารถในการต่อสู้?” จื่อเฉินแสดงแววตาที่เยือกเย็นออกมาแวบหนึ่ง แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

“ชิ แดนฟ้ากำหนดระยะต้นอย่างเจ้าเนี่ยนะ จะมีความสามารถในการต่อสู้ นิ้วเดียวข้าก็ฆ่าเจ้าได้แล้ว คิดจะเข้าไปในซากโบราณสถานกับพวกเรา ฝันไปเถอะ” หลิงหยุนพูดเย้ย