บทที่ 299

บอกลงมือก็เอาเลย ไม่เคยรีรออะไร

การกระตุ้นก่อนหน้า ก็ทำเพื่อท่าสังหารในตอนนี้ หลิงหยุนโจมตีแล้ว จื่อเฉินก็พอใจ

“ตูม!”

รอบตัวจื่อเฉิน ปลดปล่อยรังสีอันไร้ขีดจำกัดออกมา แสงสีทองปกคลุมไปทั่วร่าง ราวกับเทพนักรบเกราะทองคนหนึ่ง เผชิญหน้ากับการโจมตีที่แหกอากาศมาของหลิงหยุน จื่อเฉินก็ซัดหมัดสวนไป

เกิดเสียงหวีดร้องขี้นกลางอากาศ ราวกับกำลังแตกออก กำปั้นสีทองเจิดจ้า ทรงพลังอย่างถึงที่สุด มาพร้อมกับรังสีที่ยิ่งใหญ่อลังการ ซัดไปที่หลิงหยุน

“ตุบ!”

เสียงอุดอู้ดังขึ้น หมัดนี้ของจื่อเฉิน ยิ่งใหญ่อลังการ รุนแรงอย่างถึงที่สุด แสงสีทองเอ่อล้นออกมาจากหมัดทีเดียวก็ทำลายการโจมตีระดับแดนฟ้ากำหนดของหลิงหยุนลงได้

เหตุการณ์นี้ เกิดขึ้นเร็วมาก ก่อนหน้านี้ไม่มีใครคาดหวังกับจื่อเฉินเลย ต่างนึกว่าอีกฝ่ายแค่ใจร้อน แต่ว่าตอนนี้ หลังการโจมตีหนึ่งครั้ง หลิงหยุนถอยหลัง สีหน้าของทุกคนต่างมีการเปลี่ยนแปลง

“เป็นไปได้ยังไง?”

“สามารถรับมือกับหลิงหยุนตรงๆ ได้?”

ไม่มีใครยังสามารถนิ่งได้ สายตาที่มองจื่อเฉินราวกับมองดูตัวประหลาด ทีเดียวสามารถโจมตีหลิงหยุนที่สูงกว่าเขาสองแดนได้ แต่ตัวเขากลับไม่ขยับแม้แต่น้อย

“เจ้าหนู ถือว่าพอมีฝีมืออยู่บ้าง ก่อนหน้านี้ข้าดูถูกเจ้าไปหน่อย เลยใช้แรงแค่สองส่วน” หลิงหยุนสีหน้าซีดเซียว กัดฟันแน่น

จื่อเฉินยิ้มจางๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไร “ข้าไม่เคยประเมินเจ้าสูงมาก่อนเลย ก่อนหน้านี้ใช้แรงไปแค่ส่วนเดียวเท่านั้น นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะไม่เอาไหนขนาดนี้”

“เจ้า……ไปตายซะ!” คนพูดมากอย่างหลิงหยุนถึงกับพูดไม่ออก ทำได้แค่คำรามออกมา แล้วโจมตีอีกครั้งสองนิ้วรวมเป็นหนึ่ง คลื่นกระบี่มากมายถูกยิงออกไป อานุภาพรุนแรงมาก

“ช่างเป็นสำนักที่ต้อยต่ำจริงๆ ทักษะการต่อสู้ดีๆ สักอันก็ไม่มี เจ้าคิดว่าพลังแค่นี้จะสามารถเอาชนะข้าได้อย่างนั้นรึ?” จื่อเฉินยิ้มอย่างไม่ชอบใจ สีหน้าเรียบเฉย ชูหมัดแล้วซัดออกไป ลำแสงสีทองมากมายสาดส่อง คลื่นกระบี่มากมายถูกทำลาย

“อ้าอ้าอ้า!” หลิงหยุนเดือดดาล เงยหน้าคำราม ผมสีดำชูชัน พลังของแดนฟ้ากำหนดระยะปลายถูกปลดปล่อยออกมาอย่างบ้าคลั่ง ซัดการโจมตีที่แหลบคมออกไปมากมาย

“ตูม!”

แสงทองสาดส่องไปที่ร่างจื่อเฉิน ซัดแสงจากหมัดออกไปมากมาย ลบล้างการโจมตีเหล่านั้นออกไปได้อย่างง่ายดาย

“เป็นสมรรถภาพทางร่างกายที่น่ากลัวมาก ช่างเป็นร่างกายที่แข็งแกร่งจริงๆ”

“หมัดนั้นเทียบเท่าอาวุธมีคมระดับแดนฟ้ากำหนดเล่มหนึ่งเลย ไม่มีอะไรที่สามารถต้านทานได้ ทำลายได้ทั้งหมด!”

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอีกครั้ง แววตาที่ตกใจก็เด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ หลังประมือกันหลายครั้ง จื่อเฉินไม่เคยใช้ความเร็ว ใช้เพียงกำปั้น ทำลายการโจมตีของหลิงหยุนครั้งแล้วครั้งเล่า

ต้องรู้ก่อนว่า หลิงหยุนเป็นถึงแดนฟ้ากำหนดระยะปลาย สูงกว่าอีกฝ่ายถึงสองขั้น ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

“นี่คืออัจฉริยะ”

“อัจฉริยะโดยแท้จริง ความสามารถในการต่อสู้พอๆ กับระดับสุดยอดอัจฉริยะ”

ไม่มีใครกล้าดูถูกจื่อเฉินอีก ในตอนนี้ สีหน้าของพวกเขาต่างดูจริงจังมาก

“ตูม!”