บทที่ 300

ถ้าอาวุธที่จื่อเฉินทำลายไปเป็นอาวุธฟ้ากำหนด ทุกคนก็คงไม่เสียอาการ แต่ที่หักไปมันคือ อาวุธจิตแท้ นี่มันช่างน่าตกใจจริงๆ

หลิงหยุนถอยหลัง สีหน้าตกใจ อาวุธจองตนถูกทำลายไปในทีเดียว ก่อนหน้านี้เขายังประกาศว่าจะจิ้มอีกฝ่ายให้ตายด้วยนิ้วเดียวอยู่เลย

“นี่นะเหรอฝีมือของเจ้า ก็ถือว่าไม่เลว ความสามารถในการต่อสู้ของเจ้าก็งั้นงั้น ทุกอย่างที่ใช้ ก็ดีแต่แหกปาก ช่างเป็นคนทรามที่ไร้เทียมทานจริงๆ” จื่อเฉินพูดอย่างไม่ชอบใจ แล้วซัดหมัดออกไปอีกครั้ง

“หมัดครองฟ้า!”

หลังเสียอาวุธไป หลิงหยุนตะโกนออกมาเสียงดัง ผมดำสยายอย่างบ้าคลั่ง สภาพดูบ้าคลั่งอย่างถึงที่สุดแล้วใช้ทักษะการต่อสู้อันเลื่องชื่อของสำนักจ้านอู่อีกอัน ลมจากหัดโหมกระหน่ำ ออร่าดุร้าย

“ปะทะหมัดกับข้า รนหาที่ตาย!” จื่อเฉินตัดพ้อเบาๆ แต่แววตากลับเยือกเย็น ชี่แท้ที่อยู่ภายในตานเถียนผันผวนอย่างบ้าคลั่งชี่แท้สายฟ้าที่เดิมทีเป็นสีเงิน เมื่อมีการสนับสนุนจากคัมภีร์ จื่อเฉินก็ได้เปลี่ยนมันให้กลายเป็นสีทอง ตอนนี้แสงสีทองสาดส่องอยู่รอบตัว ส่องแสงเจิดจ้า

หนึ่งหมัดชกออก เกิดเกลียวคลื่นขึ้นกลางอากาศ ราวกับภูเขาลูกใหญ่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ร่างกายของหลิงหยุนถูกสะกด แรงลมจากหมัดของจื่อเฉิน ทำให้เขาทนรับไม่ไหว

“ตูม!”

ทั้งสองซัดหมัดออกมา ปะทะกันอย่างแรง เกิดเสียงระเบิดดังขึ้น คลื่นพลังอันมหาศาลปรากฏ หลิงหยุนกระเด็นออกไปด้านหลัง ในเวลาเดียวกัน ยังมีเสียงกระดูกแตกหักดังขึ้น

“อ้า!”

หลิงหยุนโอดครวญ กระดูกแตกหัก กระแทกไปที่โต๊ะตัวหนึ่ง โต๊ะตัวนั้นแตกเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา

“เฮ้อ ดูดีแต่ไม่ได้เรื่อง ถ้าเจ้าเอาเวลาที่แหกปากมาใช้ในการต่อสู้ มันก็จะแข็งแกร่งขึ้นนิดหน่อยไม่ใช่รึไง ทำไมต้องไปหัดแหกปากเหมือนคนอื่นด้วย” จื่อเฉินตัดพ้อเบาๆ ทำหน้าโศกเศร้าต่อความไม่เอาไหนของชาวโลก แต่การโจมตีกลับโหดเหี้ยมทุกกระบวนท่าต่างมุ่งสังหาร

“ตุบ!”

หลิงหยุนถูกเตะกระเด็น ครวญครางไม่หยุด ชี่แท้ป้องกันกายก็ถูกทำลายไปทันที

“แข็งแกร่ง แข็งแกร่งจริงๆ”

“ความสามารถในการต่อสู้ระดับนี้ เทียบเท่าพวกสุดยอดอัจฉริยะได้มั้ย?”

“เหมือนหลีฮ่าวแห่งตระกูลหลี ตอนแดนฟ้ากำหนดระยะต้น ก็เคยเอาชนะอัจฉริยะแดนฟ้ากำหนดได้คนหนึ่งเหมือนกัน”

ทุกคนต่างตื่นตกใจ ผ่านไปพักใหญ่ความตะลึงในดวงตายังไม่จางหาย เมี่ยวคงก็เหมือนกัน ตกใจอย่างถึงที่สุด

“น่ากลัวจริงๆ ความสามารถในการต่อสู้ของเขา เทียบเท่าอัจฉริยะอย่างพวกหลีฮ่าวในตอนนั้นแน่นอน” ซูเมิ่งเหยาตาเป็นประกาย ก่อนหน้านี้นางนึกว่าเจอคนรู้จัก แต่พออีกฝ่ายโจมตี นางก็ได้รู้ว่ารังสีมันต่างกันสิ้นเชิง

“หึ ปาก ‘เก่ง’ เหมือนความสามารถในการต่อสู้เลย” หลินเสวี่ยเบะปาก เผยให้เห็นรักยิ้มที่น่ารักทั้งสองข้างพอรู้ว่าไม่ใช่คนรู้จัก นางจึงรู้สึกผิดหวังมาก

ไม่ว่าจะเป็นลักษณะนิสัย หรือทักษะการต่อสู้ ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ค่อนข้างแตกต่างกับจื่อเฉิน ถ้าไม่ใช่เพราะแววตาเป็นประกายสีทองก่อนหน้านี้ ทั้งคู่ก็ไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลย

“ตูม!”