บทที่ 301

ห้ามอัจฉริยะทั้งสามไม่ได้ผล ซึ่งเฉินเฟิงก็ลงมือแล้ว

ก่อนหน้านี้ความแข็งแกร่งของจื่อเฉิน เขาเคยเห็นมาแล้ว แต่เขาคิดว่าหากทั้งสองร่วมมือกัน เป็นไปไม่ได้ที่จะสู้ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้

“ชั๊วะ!”

ขยับเท้า แสงแวววาวกะพริบ เฉินเฟิงพุ่งเข้าหาจื่อเฉิน

“หยุดนะ!” เสียงตะโกนดังขึ้น ชี่แท้พุ่งขึ้น ราวกับมังกรตัวเล็กๆ ล้อมอยู่รอบตัว ดวงตาของเฉินเฟิงเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า แสดงทักษะการต่อสู้ฟ้ากำหนดออกมา

“ไสหัวไป!”

จื่อเฉินพึ่งจะเตะหลิงหยุนกระเด็นออกไป และรู้สึกถึงพลังงานที่อยู่ข้างหลังเคลื่อนไหว ด้วยเสียงตะโกนดังลั่น เขาขยับกำปั้น แสงสีทองพร่างพราว และทุบไปทางเฉินเฟิงทันที

“ตูม!”

ท่ามกลางเสียงดังลั่น ร่างของเฉินเฟิงก็ส่ายไปมา และเดินโซเซถอยไปข้างหลัง

แสงสีทองส่องทั่วร่าง ดวงตาเย็นชาและไร้ความปรานี จื่อเฉินเป็นเหมือนเทพเจ้าแห่งสงคราม เกิดมาเพื่อการต่อสู้ ชกต่อยด้วยหมัดเดียว ลมปราณที่รุนแรงกระจายออกมา ส่องแสงสีทองกระจายไปรอบด้าน เต็มไปด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว

"น่ากลัว น่ากลัวมากจริงๆ"

“สามารถเทียบได้กับสุดยอดอัจฉริยะในระดับเดียวกันอย่างแน่นอน”

ทุกคนรู้สึกประหลาดใจและน่าทึ่ง สีหน้าการแสดงออกนั้นซับซ้อนมาก

“เตี๊ยง!”

อาวุธออกจากฝัก แสงเย็นวูบวาบ และดาบยาวมาพร้อมกับเจตนาฆ่า พุ่งตรงไปที่ใบหน้าของจื่อเฉิน

นี่ก็คือยอดฝีมือแดนจิตแท้เป็นอาวุธที่ใช้ฝึกฝน คมมาก มีแสงแห่งความหดหู่ พร้อมด้วยเจตนาฆ่าที่น่าสะพรึงกลัว ดาบนี้ได้เปล่งแสงพร่างพราว

นี่คือทักษะการต่อสู้ฟ้ากำหนดของสำนักหลิงอู่ เรียกว่าแสงดาบ เมื่อโจมตี ราวกับลำแสง ไม่เพียงแต่ทรงพลังเท่านั้น แม้แต่ความเร็วก็ชั้นยอดอีกด้วย เมื่อตอนที่อยู่ในสำนักหลิงอู่ มีชื่อเสียงโด่งดังมาก

“ตูม!”

สีหน้าจื่อเฉินเรียบนิ่ง ยังคงเป็นการชกหมัด แข็งแกร่งและน่ากลัว ลมปราณที่เสมือนขุนเขาปรากฏขึ้นอีกครั้ง นี่คือการผสมผสานในหมัดเดียว พลังไร้ขอบเขต ทำให้แสงดาบแตกกระจายในทันที

พลังงานกระจัดกระจายไปทุกทิศ ยิ่งไปกว่านั้นโต๊ะเก้าอี้ก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ในเวลาเดียวกัน บนผิวพื้นชั้นที่เจ็ด ก็เปล่งแสงรังสีอ่อนๆออกมา หักล้างพลังที่รุนแรง ไม่เช่นนั้นทั้งพื้นดินก็คงจะแตกร้าว

“ชู่!” “ชู่!” “ชู่!”

แสงดาบสมดั่งชื่อ ราวกับแสงไฟ ไม่เพียงแต่พลังแข็งแกร่ง แต่ยังมีความเร็วของแสง โจมตีไม่สำเร็จ เฉินเฟิงจับดาบไว้ในมือ แล้วโจมตีอีกครั้ง วิธีการดุร้าย แสงของดาบระยิบระยับตลอดเวลา ก่อตัวเป็นแสงหนาแน่น พุ่งไปปกคลุมตัวจื่อเฉิน

ดวงตาของจื่อเฉินส่องประกายอย่างเย็นชา เขามีทักษะการต่อสู้ที่ทรงพลังหลายชนิด แต่ในตอนนี้ไม่สามารถใช้ต่อหน้าทุกคนได้ เขาทำได้เพียงใช้หมัด ผสมผสานในการโจมตี

“ตูม!”

หนึ่งหมัดชกลง แสงสีทองส่องประกายไปทั่วห้องโถงชั้นเจ็ด แสงระยิบระยับสะดุดตา แสงที่สาดส่องดวงตา ทำให้ผู้คนไม่สามารถลืมตาได้ จากนั้นตามด้วยเสียงดาบแตกละเอียด กลายเป็นพลังงานสลายหายไป

“ชั๊วะ!”

ในขณะเดียวกัน ความเร็วที่จื่อเฉินแสดงออกมา พริบตาเดียวก็มาอยู่ตรงหน้าเฉินเฟิงทันที และชกต่อยออกไป

“บูม!” “ตูม!” “เอี๊ยด!”