บทที่ 303

เสียงฮึมอย่างเย็นชา จื่อเฉินก็หันหลังกลับ และเดินตามชางเหอมา

การต่อสู้ก่อนหน้านี้ โต๊ะเก้าอี้และม้านั่งจำนวนมากแตกสลาย แต่จุดที่ทุกคนอยู่ โต๊ะเก้าอี้และม้านั่งยังดีอยู่ไม่ได้เสียหาย

การต่อสู้หยุดลง เจ้าหน้าบริการที่ไม่ยอมออกมาสักทีตอนนี้ก็ได้ปรากฏตัว แต่กลับไม่ได้เรียกร้องค่าเสียหาย เพียงแค่ทำความสะอาดสถานที่ จากนั้นก็จากไป

“ข้าน้อยชางเหอ ไม่ทราบต้องเรียกสหายยังไง?” ชางเหอทำท่าเชิญจื่อเฉินนั่งลง จากนั้นก็ถามขึ้น พลังการต่อสู้ของจื่อเฉินเทียบเท่ากับสุดยอดอัจฉริยะ ชางเหอนั้นมีท่าทีสุภาพมาก

“ข้าน้อยเฉินจื่อ” จื่อเฉินกล่าวอย่างเฉยเมย

“โอ้ พี่เฉินพลังแข็งแกร่งมาก ต้องไม่ใช่คนที่ไม่มีชื่อเสียงแน่นอน ไม่ทราบว่ามาจากตระกูลไหน?” ชางเหอเลิกคิ้ว และซักถาม

สำหรับคนอื่นๆ แต่ละคนต่างมองไปที่จื่อเฉิน คงไม่มีใครคิด การดำรงอยู่อย่างระดับสุดยอดอัจฉริยะเช่นนี้ ได้มาจากการฝึกฝนด้วยตนเอง

เช่นเดียวกับพวกเขา แม้ว่าจะเป็นอัจฉริยะ แต่ก็ไม่อาจแยกออกจากสำนักของตระกูลที่ปลูกฝังมา

ยิ้มนิดๆ ซึ่งจื่อเฉินเข้าใจถึงสิ่งที่พวกเขาคิด และไม่อยากอธิบาย โบกมือ และพูดว่า “คนป่าคนเขา ไม่มีฐานะตระกูลอะไร ทุกสิ่งทุกอย่างคือเรื่องบังเอิญ”

“ถ้างั้นพี่เฉินเก่งกาจมากจริงๆ ข้าขอชื่นชม” ดูเหมือนเขาจะเดาออกว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการพูดให้ชัดเจน ชางเหอก็ไม่ได้ซักถามต่อ แต่กลับแนะนำให้จื่อเฉินทีละคน

“ท่านนี้คือหลีหั่ว อัจฉริยะของตระกูลหลี”

หลีหั่วลุกขึ้น และพยักหน้าให้จื่อเฉินเล็กน้อย แม้ว่าจะยังเย่อหยิ่ง แต่ก็ต้องเผชิญหน้าโดยตรงกับจื่อเฉิน เพราะความแข็งแกร่งที่เขาแสดงออกมานั้น แข็งแกร่งจริงๆ หลีหั่วถามใจตัวเอง เมื่อตอนตนเองอยู่แดนฟ้ากำหนดระยะต้น เขาไม่สามารถเอาชนะหลิงหยุนกับเฉินเฟิงแบบหนึ่งต่อสองได้อย่างเด็ดขาด เกรงว่ามีเพียงพี่ชายของเขาเท่านั้น ที่จะมีพลังการต่อสู้เช่นนั้น

"ท่านนี้คืออู่ฉง อัจฉริยะของสำนักบู๊"

อู่ฉงลุกขึ้นยืน และพยักหน้า

“ท่านนี้คือเมี่ยวคง และเป็นอัจฉริยะเช่นกัน”

ชางเหออธิบายทีละคนอย่างละเอียด ใบหน้ามีรอยยิ้มนิดๆ เขาสวมชุดสีขาว ดูเหมือนเป็นคุณชายที่สง่างาม

การแนะนำของชางเหอ ก็มีกฎเกณฑ์อยู่ในนั้น ระหว่างกันแนะนำก่อนและหลัง ก็สามารถรู้สถานะของแต่ละท่าน

เมี่ยวคงเป็นคนที่สาม ซึ่งทำให้จื่อเฉินประหลาดใจอย่างมาก

“สวัสดี!” เมี่ยวคงรีบพูดขึ้นและยิ้มให้จื่อเฉินด้วยความปรารถนาดี

จื่อเฉินพยักหน้า และแววตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสุภาพอ่อนโยน จากนั้น ก็มีอัจฉริยะอีกสองท่านที่ชางเหอแนะนำอย่างละเอียด

“ท่านนี้คือซูเมิ่งเหยา ลูกพี่ลูกน้องห่างๆของข้า” ชางเหอแนะนำด้วยความลังเลเล็กน้อย

“ลูกพี่ลูกน้องห่างๆ?” จื่อเฉินตกตะลึง

ก่อนหน้านี้ตอนขึ้นมา หลิงหยุนไม่มีความเกรงใจซูเมิ่งเหยาและหลินเสวี่ยเลยสักนิด ชางเหอคนนี้ก็แค่ไม่พอใจเล็กน้อย ต้องไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องห่างๆอย่างเด็ดขาด มิฉะนั้นอัจฉริยะระดับนี้ ทุกคนต่างก็มีความภาคภูมิใจ จะต้องไม่ยอมให้ลูกพี่ลูกน้องห่างๆได้รับความอับอายเช่นนี้อย่างเด็ดขาด