บทที่ 33

“ลุยเลย！”

หลังจากที่เสียงของผู้อาวุโสใหญ่สิ้นสุดลง พวกศิษย์สำนักนอกทั้งหลายก็เหมือนกับน้ำที่ถูกปล่อยออกจากเขื่อน พุ่งไปทางอีกฝั่งของลานกลาง

คนนับร้อยคนทำให้พื้นที่เห็นเป็นสีดำทั้งผืน วิ่งข้ามลานกลาง จนถึงหน้าภูผามหึมาหนึ่ง ภูผามีความสูงหลายร้อนเมตร เรียบสว่างเหมือนดั่งกระจก มีเพียงหลุดตื้นๆ เพื่อเป็นที่ให้ยืมแรง

รอบแรกสอบวัดความสามารถชี่แท้ ต้องขึ้นไปบนภูผานี้ให้ได้ จากนั้นเข้าสู่เส้นทางที่อยู่ในภูผา สามารถผ่านเส้นทางไปได้อย่างปลอดภัยก็จะถือว่าผ่านการสอบรอบแรกได้

การสอบคัดปีก่อนๆ โอกาสที่จะผ่านอยู่ที่ร้อยละเก้าสิบเก้าขึ้นไป ผู้ที่กล้าเข้ามาสอบคัดเป็นศิษย์สำนักใน แน่นอนมีความมั่นใจที่จะผ่านรอบนี้ หรือจะพูดว่าในที่นี้อย่างน้อยก็มีคนผ่านไปได้หลายร้อยคน มีจำนวนคนมากมายขนาดนี้ผ่านการคัดเลือก แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนที่ผ่านรอบแรกแล้วจะได้เข้าสู่การประลองรอบที่สอง

เพราะฉะนั้น ในผู้เข้าแข่งที่ผ่านรอบแรกได้นั้น จะมีจำนวนครึ่งหนึ่งที่ไม่สามารถเข้าสู่รอบที่สองได้ และครึ่งหนึ่งที่ว่านั่น ก็คือคนครึ่งหลังที่ผ่านรอบแรกช้านั่นเอง

เพื่อที่จะผ่านรอบแรกได้เร็ว ผู้คนต่างก็บ้าคลั่ง เมื่อถึงหน้าภูผา ต่างก็รวบรวมพลัง กระทืบเท้าหนึ่งที จากนั้นก็พุ่งขึ้นไปบนภูผา และในเวลาเดียวกัน เมื่ออยู่กลางอากาศก็ยืมแรงจากการเหยียบหลุดที่อยู่บนภูผา เพื่อออกแรงอีกครั้ง

“ฟิ้ว！”“ฟิ้ว！”“ฟิ้ว！”

ไม่นานนัก ก็พบว่ามีชายหนุ่มชุดเขียวคนหนึ่ง ก้าวไปถึงถ้ำที่อยู่บนภูผาก่อนแล้ว ก่อนที่ก้าวเข้าสู่ถ้ำ อีกฝ่ายก็หันหน้ากลับมา ในตาก็มีรอยยิ้มที่มั่นใจหนึ่งไหลผ่าน

คนๆนั้นก็คือหวังเมิ่งนั่นเอง

หวังเมิ่งมีความสามารถอยู่ที่ชี่แท้ชั้นหก ไปถึงเร็วขนาดนี้ ก็ถือว่าสมเหตุสมผล แต่ในจังหวะที่ขาทั้งสองข้างของหวังเมิ่งถึงพื้น ด้านล่างก็มีร่างเงาหนึ่งปรากฏขึ้นมา เหมือนกับนกตัวใหญ่อย่างนั้น บนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ความเร็วนั้นช้ากว่าหวังเมิ่งเพียงเล็กน้อย

นั่นเป็นเด็กหนุ่มแปลกหน้า หน้าตาหล่อเหลา ดวงตาสองข้างที่เปล่งประกายดั่งดาวที่อยู่บนฟ้า กระแสพลังที่ล้อมรอบ นึกไม่ถึงว่าเป็นชี่แท้ชั้นหกเหมือนกัน หวังเมิ่งไม่รู้จักอีกฝ่าย มองเห็นเด็กหนุ่ม จึงหยุดชะงักลงอย่างเห็นได้ชัด

เด็กหนุ่มยิ้มอ่อนให้กับหวังเมิ่ง จากนั้นก็เข้าไปในถ้ำ

“แม่งเอ่ย ไอ่หมอนี่มันโผล่มาจากไหนกัน ใช้วิชาท่าก้าวการต่อสู้ระดับสองได้ด้วย”ในใจของหวังเมิ่งก็ตะโกนด่า รู้สึกเหมือนได้พบกับศัตรูตัวฉกาจ เดิมที่ตำแหน่งอันดับหนึ่งที่มั่นคง ความฝันอันดีงามที่จะได้เข้าสู่แกนหลัก เหมือนมันจะลำบากขึ้น เพราะการปรากฏตัวขึ้นของเด็กหนุ่มคนนี้

หวังเมิ่งพุ่งเข้าไปในถ้ำ

“แม่งเอ่ย อย่ามาแย่ง”

“สมควรตาย อย่ามาเหยียบหัวกู”

“ไสหัวลงไปซะเถอะมึง”

คนที่ไปได้เร็ว ก็จะราบรื่น ส่วนคนที่ไม่เร็วแต่ก็ไม่ช้า ก็จะไปพร้อมกับขบวนใหญ่ และเมื่อถึงจุดๆหนึ่งก็จะเริ่มวุ่นวาย

ภูผาใหญ่มากก็จริง ถ้ำก็มีอยู่มากมาย แต่ก็ไม่สามารถให้คนหลายร้อยคนเข้าสู่ถ้ำได้พร้อมกัน เพราะงั้นเมื่อคนพวกนี้ลอยขึ้น บนกลางอากาศที่ไม่มีที่ให้ยืมแรง จึงได้เหยียบตัวคนนู้นที เหยียบไหล่คนนี้ที เพื่อจะได้มีแรงพุ่งขึ้นไปอีกครั้ง