บทที่ 34

“ตูม”

หลังเสียงที่หนักแน่นหนึ่งดังขึ้น จื่อเฉินถอยหลังไปสองก้าว แต่ด้านหน้า หุ่นไม้ที่สูงใหญ่สองเมตรก็ถอยหลังไปเหมือนกัน

มองเห็นการโจมตีที่ธรรมดาของจื่อเฉิน ก็สามารถทำให้หุ่นไม้ถอยหลังได้แล้ว แววตาของเมี่ยวคงและหลินเสวี่ย ก็ได้เปลี่ยนไปทันที มองดูจื่อเฉินก็เหมือนกับกำลังมองดูสัตว์ประหลาดอย่างนั้นเลย

“เจ้าชี่แท้ชั้นห้าจริงเหรอ ถึงกับทำให้หุ่นไม้ถอยหลังได้เลย?”

“นี่มันแข็งแกร่งมากเหรอ?”จื่อเฉินขมวดคิ้วถาม

“ไม่แกร่งเหรอ เจ้าลองดูพวกเขาสิ?”เมี่ยวคงเหลือบตาขาว บอกให้จื่อเฉินมองไปด้านหน้า

ก็ได้เห็น พวกคนที่ถึงขั้นชี่แท้ชั้นห้าก่อนแล้วนั้น เมื่อพบกับหุ่นไม้ ต่างก็หลบหนีกันทั้งนั้น ไม่มีใครกล้าเผชิญซึ่งๆหน้ากับหุ่นไม้เลยแม้แต่คนเดียว จื่อเฉินรอคนที่ไม่กล้าเรื่องแบบนี้อยู่นาน แต่เมื่อปะทะกับหุ่นไม้ไปหนึ่งที กลับถูกตีจนถอยออกไปเจ็ดแปดเมตร ส่วนหุ่นไม้กลับไม่มีการขยับใดๆเลย

“เหมือนว่าจะแข็งแกร่งจริงๆ”จื่อเฉินพูดพึมพำ

สองคนหมดคำจะพูด จากนั้นสามคนจึงได้เดินหน้าต่อไป

“อ๊า！”

และแล้วเวลานี้เอง ด้านหลังสองคนก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น ก็เห็นลูกศิษย์ชุดเขียวคนหนึ่งขึ้นมา หลังจากที่ได้เผชิญหน้ากับแรงกดดัน ก็ทนไม่ไหวจนคุกเข่าลง จากนั้น ก็ถูกหุ่นไม้โจมตี จนทำให้คนทั้งคนพุ่งออกถ้ำไป

“เฮ้อ ไปกันเถอะ ทุกปีก็จะมีคนอยากลองดี ชี่แท้ชั้นสี่ถึงแม้จะขึ้นมาถึงที่นี่ได้ แต่ก็ต้องเผชิญกับแรงกดดันและหุ่นไม้ที่แข็งแกร่ง พอตกจากที่สูงขนาดนี้ ไม่ตายก็เจ็บสาหัส ชาตินี้ก็คงจบสิ้นแล้ว”เมี่ยวคงพูดด้วยเสียงต่ำ จากนั้นก็บอกให้ทั้งสามคนเดินหน้าต่อไป

จากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงร้องดังขึ้นอีกสองเสียง เห็นได้ชัดว่ามีผู้ที่มีระดับชี่แท้ชั้นสี่สองคนอยากหลบเข้ามา แต่ถูกแรงกดดันในถ้ำและหุ่นไม้ส่งกลับไป

ชี่แท้ชั้นห้า สามารถเดินในนี้ได้สบาย แต่ชี่แท้ชั้นสี่ กลับยากมากแม้แค่ก้าวเท้า แรงกดดันในนี้ ทำให้จื่อเฉินสงสัยมาก

“ว่ากันว่าถ้ำนี้ถูกสร้างโดยมือของผู้อาวุโสไท่ซ่างของสำนักหลิงอู่ ก็เพื่อใช้ในการสอบคัด หลายปีมานี้ ไม่เคยผิดพลาดมาก่อน” มองเห็นความสงสัยของจื่อเฉิน หลินเสวี่ยจึงได้อธิบาย

มีเพื่อนสาวสนิทอย่างซูเมิ่งเหยา แน่นอนว่าหลินเสวี่ยจะต้องรู้เรื่องลับๆของสำนักหลิงอู่อยู่มาก

“ผู้อาวุโสไท่ซ่าง? ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของสำนักหลิงอู่ไม่ใช่ผู้อาวุโสใหญ่เหรอ?”เมี่ยวคงถามด้วยความสงสัย

“เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้ ศิษย์พี่เมิ่งเหยาเป็นคนบอกมา”หลินเสวี่ยตอบ