บทที่ 53

บนสนามประลอง จื่อเฉินยืนอยู่ด้วยท่าทีที่สงบ โดยมีฝ่ายตรงข้ามคือเว่ยหลินที่กำลังแสยะยิ้มอยู่

ด้านล่างสนามประลอง คือเหล่าศิษย์สำนักในที่อยากจะมาร่วมชมความสนุกด้วย หน้าเวทีเต็มไปด้วยคนดูหลายร้อยคน ที่มาก็เพราะยาชี่แท้ห้าเม็ดเป็นการเดิมพันที่สูงมาก อย่างที่สองก็คือพวกเขาอยากรู้รูปแบบการต่อสู้ของผู้ที่ได้อันดับหนึ่งจากการทดสอบ

ในการประลองเข้าสำนักใน มีผู้ที่มีฝีมือสูงส่งอยู่มากมาย แต่ก็ต้องถูกความสามารถของจื่อเฉินมายั้งไว้ ชี่แท้ชั้นห้า บรรลุแก่นใจในธาตุแท้ของทักษะการต่อสู้ระดับสาม และยังผสานทักษะการต่อสู้ จัดการกับหวังเมิ่ง อู๋เซิ่ง โดยที่ทักษะของอู๋เซิ่ง ยังเทียบเท่าได้กับศิษย์พี่เฉินเฟิงในปีนั้นเลยทีเดียว

แม้จะไม่มีใครเข้าไปยังแกนหลักได้ แต่ว่าชื่อเสียงของจื่อเฉินในสำนักในนั้นกลับโด่งดัง พรสวรรค์ของเขาเทียบได้กับผู้ที่มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งในสำนักใน ซูเมิ่งเหยาเลย

ผู้ชมต่างก็มาด้วยความคาดหวัง หวังว่าจื่อเฉินจะได้เฉิดฉายขึ้นอีกครั้ง แต่ความหวังนี้อาจจะมากเกินไป เพราะมีคนไม่น้อยที่คาดเดาว่า ชี่แท้ชั้นหกอย่างเว่ยหลิน น่าจะทะลุขั้นไปแล้วแน่นอน

“เฮอะ” ด้านล่างเวที หวังสงที่อยู่กับคนอื่น ๆ มองไปยังจื่อเฉินอย่างเยาะเย้ย ชี่แท้ชั้นเจ็ดกับชี่แท้ชั้นหกนั้นห่างชั้นกันมาก แม้ว่าจื่อเฉินจะแข็งแกร่ง สามารถจัดการกับอู๋เซิ่งได้ แต่ว่าคงไม่มีทางจัดการกับเว่ยหลินได้แน่นอน เพราะว่าเว่ยหลินบรรลุทักษะการต่อสู้ระดับสองแล้ว

“ข้าไม่ได้แค่ต้องการยาชี่แท้จากเจ้า แต่ข้ายังต้องการชีวิตเจ้าด้วย” แววตาของหวังสงเกิดประกายเย็นชา

การต่อสู้ยังไม่เริ่มขึ้น ในฝูงชนก็เกิดความโกลาหลขึ้นมากะทันหัน เมื่อเห็นหลัวเหมินที่กำลังเดินมาจากที่ไกล ๆ ผู้ชมก็ต่างพากันหลีกทางให้เขา

“ศิษย์พี่หลัวเหมิน” เมื่อเห็นหลัวเหมินกำลังเดินเข้ามาหาตน แววตาของหวังสงก็เกิดประกาย

“อืม ไม่เลวเลย” ภายใต้สายตาอันยำเกรงของทุกคน หลัวเหมินเดินเข้าไปหาหวังสงด้วยแววตาชื่นชม

จื่อเฉินไม่ให้เกียรติเขาต่อสายตาของทุกคนที่กำลังจับจ้องอยู่ เขาต้องการสั่งสอนบทเรียนให้กับจื่อเฉินบ้างอยู่แล้ว หรือถ้าให้ดีก็ฆ่าให้ตายไปเลยก็ได้ ตอนนี้มีหวังสงที่ออกหน้าเข้ามาจัดการกับจื่อเฉินให้ ทำให้หลัวเหมินรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

“ศิษย์พี่ชมเกินไปแล้ว จื่อเฉินคนนี้มันก็แค่ไอ้หมาบ้า จะไม่สั่งสอนมันหน่อยคงจะไม่ได้” หวังสงพูดขึ้น ส่วนคนอื่น ๆ ก็ต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย

“อืม ข้าได้ยินมาอยู่ ไอ้เด็กนี่มันคิดจะเดิมพันด้วยยาชี่แท้แปดเม็ด ช่างรนหาที่ตายเสียจริง ที่พวกเจ้าควรจะตอบรับคำท้าของมัน ไม่ใช่ยาชี่แท้แปดเม็ดนี่หรอกหรือ” หลัวเหมินพูดออกมาอย่างราบเรียบ

“ใช่ ใช่แล้ว ศิษย์พี่หลัวเหมินพูดถูกต้องแล้ว แต่ว่าตอนนี้ช้าไปแล้ว แต่ถ้าหากจื่อเฉินตายไป ยาชี่แท้ที่เหลือของมันก็จะเป็นของศิษย์พี่หลัวเหมินอย่างแน่นอน” หวังสงพยักหน้า ในใจได้แต่แอบพึมพำ หลัวเหมินคือคนที่เก็บค่าส่วยเอาไว้ได้มากมาย จุดประสงค์เพื่อหักแต้มบริจาคของคนอื่นโดยเฉพาะ แน่นอนว่าต้องเป็นพวกหน้าใหญ่ใจโตอยู่แล้ว ส่วนพวกเขาเป็นอะไรนั้น เป็นอะไรก็ไม่ใช่

“อืม งั้นมาดูการประลองกันเถอะ” หลัวเหมินหยักหน้า บ่งบอกถึงว่าพอใจของหวังสงเป็นอย่างยิ่ง สายตาของเขาหันมาจับจ้องที่สนามประลองแทน

บนสนามประลอง เว่ยหลิน กำลังรวบรวมพลัง ส่วนจื่อเฉินนั้นไม่แม้แต่ขยับ สายตายังเต็มไปด้วยความสงบนิ่ง

“เจ้าหนู วันนี้ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า เจ้ามันก็แค่เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามายังสำนักใน ยังห่างชั้นกับพวกข้าอยู่มาก” เว่ยหลินเยาะเย้ย ลมปราณรอบ ๆ เริ่มหนาแน่นขึ้น ในขณะเดียวกันชี่แท้ก็ไหลเวียนอยู่รอบกายของเขา