บทที่ 54

“บู้ม”

ทันใดนั้นเสียงระเบิดก็ดังขึ้น ทั่วทั้งสนามประลองเกิดการสั่นสะเทือน ก้อนหินรอบ ๆ ค่อย ๆ ร่วงหล่น เกิดรอยแยกขึ้นบนพื้นดิน

เว่ยหลินรู้สึกได้ถึงพลังอันแข็งแกร่ง ที่ออกมาจากการไหลเวียนลมปราณของฝ่ายตรงข้าม เพียงครู่เดียวหมัดอัดอากาศของตนก็ถูกทำลาย พลังเข้ากระแทกกลับมายังร่างของตน จนร่างของเขาลอยกระเด็นกลับหัวกลับหางออกไป

ร่างกระเด็นออกไปนอกสนาม ก่อนจะร่วงลงกระแทกเข้ากับพื้น

ด้วยการโจมตีเพียงหนึ่งครั้ง เขาพ่ายแพ้โดยสมบูรณ์

จื่อเฉินชนะ เขายืนอยู่ในตำแหน่งที่เว่ยหลินยืนอยู่ก่อนหน้านี้ ที่ปลายเท้าเกิดรอยแยกแผ่ขยายออกไป ชุดสีขาวโบกสะบัด ท่วงท่าเต็มไปด้วยความสง่างาม ไม่รู้ว่าด้านล่างเวทีต้องตกตะลึงไปแล้วเท่าไหร่

ด้านล่างสนามประลอง เกิดความเงียบงัน ก่อนการต่อสู้จะเริ่มขึ้น พวกเขาต่างก็คาดเดากันไปต่าง ๆ นานา ผลสรุปก็คือความพ่ายแพ้ของจื่อเฉิน แต่ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นนั้น กลับห่างไกลจากที่พวกเขาคิดไว้มากนัก

ชี่แท้ชั้นเจ็ดอย่างเว่ยหลิน พ่ายแพ้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

“ชี่แท้ชั้นหก จื่อเฉินใช้เวลาเพียงแค่คืนเดียว ก็ทะลุขั้นมาได้” หลังจากความเงียบงัน ก็เกิดเสียงอุทานดังขึ้น

พวกเขาเพิ่งจะพบสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้น ในขณะที่จื่อเฉินกำลังลงมือนั้น มันกลับดูคล้ายกับเป็นสัตว์อสูรตนหนึ่งเลย

“เป็นไปไม่ได้ เมื่อวานมันยังเป็นชี่แท้ชั้นห้าอยู่เลย แถมยังไม่ได้เป็นชี่แท้ขั้นสูงสุดด้วย ทำไมวันนี้มันถือทะลุขั้นมาได้ล่ะ” หวังสงหน้าบูดเบี้ยวแทบไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

เขามั่นใจว่าเว่ยหลินจะสามารถเอาชนะมันได้ แน่นอนว่าจื่อเฉินเพิ่งจะทะลุขั้นเป็นชี่แท้ชั้นห้า ต่อให้มียาชี่แท้ ก็ไม่มีทางทะลุขั้นเป็นชี่แท้ชั้นหกได้ในระยะเวลาสั้น ๆ แน่นอน

การคำนวณทุกอย่าง ล้วนเป็นเหตุเป็นผล มาจากประสบการณ์การฝึกดูดซับยาชี่แท้มาหลายปีของหวังสง แต่ไม่ว่าเขาจะคาดเดาอย่างไรก็ไม่มีทางรู้ได้ว่า ความเร็วในการฝึกดูดซับยาชี่แท้ของจื่อเฉิน ใช้เวลาเพียงแค่สิบห้านาทีเท่านั้น แถมในการฝึกทุกครั้งยังไม่สูญเสียพลังงานออกไปเลยด้วย

จื่อเฉินยืนอยู่บนสนามประลอง โดยที่ไม่ได้สนใจเว่ยหลินที่พ่ายแพ้ไปเลย เขาได้แต่มองไปยังหวังสง ยื่นมือของตนออกไป และพูดอย่างราบเรียบว่า “เอามา”

“อุ้ก” เว่ยหลินที่ไม่มีใครสนใจ ทั้งละอายทั้งขุ่นเคืองใจ สุดท้ายเขาก็กลั้นเลือดที่ปั่นป่วนในอกไว้ไม่ไหว กระอักเลือดออกมาคำโต ศีรษะเอียงลง ด้วยความเวียนหัว

“เอาอะไรออกมา ?” หวังสงจงใจถามออกไป ในใจของเขาเกิดความรู้สึกเสียดายอย่างเห็นได้ชัด

“อะไรกัน จะผิดคำพูดงั้นหรือ ?” จื่อเฉินเกิดรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก พูดจาดูถูกไปว่า “ก็แค่ยาชี่แท้ห้าเม็ด ถ้าพวกเจ้าคิดจะเบี้ยวก็ไม่เป็นไร แค่คุกเข่าลง คลานเป็นสุนัขรอบ ๆ แท่นประลองก็พอแล้ว”

“เจ้า.....”

รอบ ๆ หวังสง ทุกคนต่างก็โกรธแค้น แววตาลุกเป็นไฟ โกรธจนอยากจะฉีกจื่อเฉินเป็นชิ้น ๆ แต่ก็ถูกหวังสงขวางเอาไว้

“เจ้าหนู เจ้ากล้าดีนี่” หวังสงเยาะเย้ย จากนั้นก็ควักขวดลายครามออกมาจากหน้าอก

“หวังสง หรือว่าเจ้า......” มีเสียงรอบข้าง พูดด้วยความตกตะลึง

“เมื่อพนันไปแล้วก็ต้องยอมรับ ก็แค่ยาชี่แท้ห้าเม็ดจะอะไรนัก” หวังสงยิ้มออกมาบาง ๆ โยนขวดลายครามในมือให้จื่อเฉิน

หลัวเหมินที่อยู่ด้านข้าง ๆ แววตาเกิดความชื่นชม

“หมับ” จื่อเฉินรับเอาไว้ได้ หลังจากนั้นก็เปิดดู นับได้จำนวนตามนั้นพอดี

“เฮอะ ถือว่าพวกเจ้าก็รู้งาน” จื่อเฉินเยาะเย้ย เดินออกจากสนามประลองออกไป โดยที่ไม่แม้หันกลับมามองหวังสงอีกเลย