บทที่ 56

“ปัญญาอ่อน”

ไม่รู้ว่าจื่อเฉินพูดคำว่าปัญญาอ่อนมาแล้วกี่ครั้งก่อนจะถึงห้องของตัวเอง และเมื่อเขาจะออกไป เหล่าผู้ที่ต้องการเอารัดเอาเปรียบต่างก็ใช้สายตาอาฆาตมองมาที่ตนเสมอ ๆ

“เฮอะ ไม่แปลกใจที่เจ้าเข้าสำนักในไม่ได้ ไอ้ขี้เหนียว” พวก‘ศิษย์พี่’ต่างก็พูดออกมาอย่างเย็นชา

มันก็แค่เรื่องราวเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นเท่านั้น

จื่อเฉินกลับมาที่ห้อง นั่งขัดสมาธิลง ทำสมาธิจดจ่ออยู่แค่กับตัวเอง รอจนกระทั่งจิตใจเริ่มสงบ จึงเริ่มกลืนยาชี่แท้ลงไป การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอีกครั้ง

ยาชี่แท้แต่ละเม็ด ค่อย ๆ หายไป ในขณะที่หัวใจกำลังสูบฉีดนั้น พลังบริสุทธิ์ก็ถูกส่งออกมา ตอนนี้ร่างกายและชี่แท้ของจื่อเฉินนั้น เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้นจากพลังเหล่านี้......

ผ่านไปเกือบครึ่งวัน ยาชี่แท้ทั้งห้าเม็ดก็ถูกฝึกจนหมด พลังของจื่อเฉินมาถึงส่วนสุดท้ายของชั้นหกแล้ว เหลือระยะห่างจากชี่แท้ชั้นเจ็ดเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น ร่างกายที่แข็งแกร่งนั้นยังเป็นช่วงสุดท้ายของชั้นเจ็ดด้วย ดังนั้นระยะห่างจากชั้นแปดจึงเหลืออีกไม่ไกล

พลบค่ำ มีคนใช้นำอาหารมาให้ จื่อเฉินกินเข้าไปเล็กน้อย จากนั้นก็ปิดประตู เตรียมพร้อมสำหรับการฝึกทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่ง

ในระยะเวลาสั้น ๆ หากจื่อเฉินไม่ได้ใช้ยาชี่แท้ล่ะก็ ไม่มีทางที่พลังจะทะลุขั้นไปได้อีกแน่ จึงเหลือแค่ต้องเพิ่มทักษะการต่อสู้แทน นั่นก็คือการฝึกทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่ง

นิ้วสายฟ้า

ด้านหน้าจื่อเฉิน วางไว้ด้วยหนังสือนิ้วสายฟ้า นี่ไม่ใช่เล่มสำเนา แต่เป็นเล่มต้นฉบับ บนหนังสือมีตัวอักษรขนาดใหญ่อยู่สามตัว ดูราวกับอสรพิษสายฟ้า

จื่อเฉินเปิดหนังสือออก พลังสายฟ้าถูกปล่อยออกมา ในนี้มีเพียงแค่ส่วนเดียวเท่านั้น ภายในสมุดมีการบันทึกไว้เพียงแค่กระบวนท่าเดียว

ชี้นิ้วนิ้วสายฟ้า

รูปแบบกระบวนท่า จื่อเฉินจดจำไล่เรียงกันไว้อย่างเป็นลำดับ เขาจดจำท่วงท่าในใจอยู่หลายครั้ง ชี่แท้ภายในร่าง ไหลเวียนไม่หยุด พยายามที่จะปลดปล่อยพลังออกมา

การเคลื่อนไหวของวิชาตามรูปแบบ ทำให้เกิดประกายแสงแวบขึ้นในแววตาของเขา จากนั้นจื่อเฉินก็ชี้นิ้วออกไปด้านหน้าด้วยความรวดเร็ว

“ฟิ้ว”

ทันทีที่ชี้นิ้วออกไป รวดเร็วดั่งกะพริบตา ความเร็วมีแล้ว แต่สายฟ้ากลับไม่ออกมา

ครั้งแรกล้มเหลว

จื่อเฉินไม่ย่อท้อ นี่คือวิชาที่ถูกเรียกกันว่าทักษะการต่อสู้ขยะ ทุก ๆ คนต่างก็รู้ดี แม้ว่าจื่อเฉินจะเป็นอัจฉริยะ แต่ก็ไม่มีทางทำสำเร็จได้ในครั้งเดียวแน่

นิ้วถูกชี้ออกไป จื่อเฉินกำลังจับความรู้สึกของสายฟ้า แต่ก็ล้มเหลวในทุกครั้ง

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง ยี่สิบครั้ง หนึ่งร้อยครั้ง

ตกกลางคืน ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว จื่อเฉินสะบัดทิ้งซึ่งความท้อแท้ในจิตใจ ทำให้ร่างกายเข้าสู่สภาวะไร้ตัวตน

ในขณะนั้น จื่อเฉินหายใจเข้าออกอย่างสงบ ในหัวสมองว่างเปล่า ความคิดเข้าไปสู่ปริภูมิสายฟ้า

ด้านหน้า เกิดกระแสไฟฟ้าหมุนวน การไหลเวียนในครั้งนี้ มีหนุ่มสายฟ้าคนหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมา ทันทีที่เห็นอีกฝ่าย แววตาของจื่อเฉินก็เต็มไปด้วยความดีใจ

เด็กหนุ่มคือสายฟ้า สายฟ้าคือเด็กหนุ่ม เมื่อเห็นอีกฝ่ายครั้งแรก จื่อเฉินก็เหมือนกับได้เห็นแก่นใจในธาตุแท้ของนิ้วสายฟ้า

หลังจากนั้น หนุ่มสายฟ้าที่ดูเฉยเมยก็ชี้มาที่ตน