บทที่ 57

“อะไรนะ หนีไปแล้ว ?” หวังสงเมื่อได้ฟังสิ่งที่เขารายงาน สีหน้าก็เต็มไปด้วยความโกรธ

จื่อเฉินบาดหมางกับคนมากมาย สงควรตายอย่างยิ่ง หากฆ่าจื่อเฉินไม่ได้ คงยากที่จะอธิบายให้หลัวเหมินฟัง

“ใช่แล้ว เช้าตรู่ก็ไม่มีใครอยู่แล้ว” เขารายงาน

“สมควรตายจริง ๆ อยู่ ๆ ก็หนีไปซะแล้ว ไปตามหามัน ยังไงก็ต้องตามหาให้พบ ส่งคนไปตามหาตัวมัน” หวังสงพูดอย่างโกรธแค้น

“รับทราบ”

...........

นอกสำนักหลิงอู่ห่างออกไปหลายสิบไมล์ มีภูเขาขนาดใหญ่อยู่ลูกหนึ่ง ต้นไม้บนภูเขาเป็นลูกคลื่น ป่าไม้เขียวขจี มีภูเขาตั้งสูงตระหง่าน มีลำธารน้ำใส มีเสียงนกร้อง พร้อมกลิ่นหอมของดอกไม้

นี่คือจุดเริ่มต้นของป่าทึบ มีพื้นที่กว้างใหญ่ ทิวทัศน์โดยรอบสวยงาม มีเพียงแค่สัตว์อสูรน้อย ๆ ที่ไม่เป็นอันตรายเท่านั้น ด้านในลึกมีสัตว์อสูรอาศัยอยู่ ว่ากันว่าแม้แต่สัตว์ประหลาดในโลกแดนฟ้ากำหนดก็ยังมี

ในสำนักหลิงอู่ มีศิษย์จำนวนไม่น้อยลองเสี่ยงดวงเข้าไป เวลาล่วงเลยผ่านไป ป่าทึบไร้ชื่อแห่งนี้ ก็มีชื่อเรียกเป็นของตนเองว่า ป่าทึบไร้เสียง

ในวันนี้ ด้านนอกป่าทึบไร้เสียง มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา ร่างกายสวมชุดสีเขียว แบกสัมภาระขึ้นมายังเนินเขา

เนินเขาสูงลายสิบเมตร ข้าง ๆ เต็มไปด้วยต้นไม้เก่าแก่ ห่างออกไปอีกร้อยกว่าเมตร ก็มีทะเลสาบ น้ำในทะเลสาบใสจนมองเห็นพื้นน้ำ ปลาน้อยปลาใหญ่ต่างก็แหวกว่ายกันอย่างสนุกสนาน

ชายหนุ่มคนนั้นก็คือจื่อเฉิน หลังจากเริ่มฤดูใบไม้ผลิ เขาก็มีอายุสิบแปดปีแล้ว เมื่อต้องเดินเล่นบนภูเขา ใช้ชุดสีขาวดูไม่ค่อยจะสันทัดเท่าไหร่ เขาจึงหันมาสวมชุดศิษย์สำนักนอกแทน

“ไม่เลวเลย ที่นี่แหละ” ด้วยบรรยากาศโดยรอบ ทำให้จื่อเฉินรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก

ที่นี่มีอาหาร บนเนินเขามีส่วนที่ยื่นออกมา เป็นที่กำบังหลบฝน ได้ฝึนฝนที่นี่ ดูท่าแล้วไม่เลวเลย

เขานั่งทำสมาธิ ทำจิตใจว่างเปล่า จื่อเฉินได้เข้าไปยังปริภูมิสายฟ้าอีกครั้ง

หนุ่มสายฟ้าปรากฏตัวขึ้น มาพร้อมกับธาตุแท้ของวิชาดัชนีสายฟ้า เพียงแค่ชี้นิ้วออกไปก็เกิดสายฟ้าขึ้น พุ่งตรงมายังจื่อเฉินอย่างรวดเร็ว สายฟ้าทั้งดูดุดันและน่ากลัว ราวกับมังกรที่กำลังโกรธ ระเบิดบนร่างของจื่อเฉิน จากนั้นร่างของจื่อเฉินก็สลายไป

สติของเขากลับมา จื่อเฉินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้เขาเริ่มที่จะเข้าใจวิชานิ้วสายฟ้ามากขึ้นแล้ว

เกิดแสงสีเงินสว่างวาบขึ้นที่บริเวณนิ้วมือ ในครั้งนี้ นิ้วมือครึ่งหนึ่งของจื่อเฉินเปลี่ยนกลายเป็นสีเงิน

แสงสีเงินสว่างวาบ นิ้วมือชี้ตรงไปเบื้องหน้า ทันใดนั้น ก็เกิดรูจากนิ้วมือขึ้นบนก้อนหินขนาดใหญ่

“ว้า !” จื่อเฉินส่ายหน้าอย่างผิดหวัง

กลางวันเขาฝึกฝนวิชานิ้วสายฟ้า กลางคืนฝึกวิชาทะลวงกายฟ้าร้อง ในพื้นที่โล่ง ๆ รายล้อมไปด้วยจิงชี่จากพืชพันธุ์มากมาย ทำให้การฝึกของจื่อเฉินนั้นเร็วขึ้นอย่างมหาศาล

ในทุก ๆ คืน จื่อเฉินราวกับกลายเป็นวังวน ดึงดูดจิงชี่จากต้นไม้โดยรอบไม่หยุด จากการฝึกตลอดทั้งคืน จนกระทั่งถึงตอนเช้า ทำให้จื่อเฉินรู้สึกกระปรี้กระเปร่า

จื่อเฉินอาบน้ำข้าง ๆ ทะเลสาบ หิวก็กินของว่าง มีเวลาเมื่อไหร่ก็ลงน้ำไปจับปลามาทำอาหารสักสองตัว