บทที่ 58

“ท่านผู้เฒ่า ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ” เมื่อเห็นชายชราตรงหน้า จื่อเฉินก็ถามไปด้วยความสงสัย

ชายชราสวมชุดใยป่าน ไม่มีชี่แท้ไหลเวียนในร่างกาย หลังค่อม นัยน์ตาขุ่นมัว มีริ้วรอยบนใบหน้าที่เห็นได้อย่างชัดเจน

จื่อเฉินเห็นอีกฝ่ายครั้งแรก ชายชรากำลังนั่งตกปลาอยู่ที่อีกฟากของทะเลสาบ จื่อเฉินคิดว่าตนเองได้เจอกับปรมาจารย์นอกโลก แต่สุดท้ายถึงได้รู้ว่า เขาก็แค่ชายแก่ธรรมดา ๆ ที่อยู่ด้านล่างภูเขาเท่านั้น จะมาตกปลาที่นี่ทุก ๆ วัน อย่างแรกคือเพื่อรักษาสุขภาพ อย่างที่สองเพื่อไว้เป็นอาหาร

“ข้ามาตั้งแต่เช้าแล้ว อยากขอคุยเล่นกับเจ้าสักนิด แต่ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะนั่งอยู่นี่ไม่ขยับเขยื้อนไปไหนเลย อีกแค่พักเดียวก็จะหมดวันแล้ว โกเล็ก เจ้ามาฝึกวิชาที่นี่งั้นหรือ ?” สายตาของชายชราเต็มไปด้วยอยากรู้อยากเห็น

“ก็ไม่ถึงกับฝึกวิชาหรอก ข้าแค่กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่น่ะ” จื่อเฉินเกาศีรษะ ก่อนที่จะลุกยืนขึ้น

“ท่านผู้เฒ่า ท่านตกปลาได้บ้างหรือยัง ถ้ายังไม่ได้ ให้ข้าลงน้ำไปจับมาให้” จื่อเฉินถาม

จื่อเฉินส่ายหัว พูดอย่างยิ้มแย้มว่า “ยังไม่ได้เลย มัวแต่ดูเจ้า จนลืมไปแล้ว”

“งั้นได้เลย ท่านผู้เฒ่ารอสักครู่” พูดจบ จื่อเฉินก็แก้ผ้าจนร่างเปลือยเปล่า จากนั้นกระโดดลงไปในน้ำ เพียงไม่นาน มือทั้งสองของจื่อเฉินก็จับปลามาได้ข้างละตัว ดูแล้วตัวนึงน่าจะหนักกิโลกว่า จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ ขึ้นมาบนฝั่ง

“ท่านผู้เฒ่า ตัวนี้ท่านเอากลับไปทาน ส่วนตัวนี้ข้าจะเอาไปย่าง ตอนนี้พวกเรามากินด้วยกันเถอะ” จื่อเฉินพูดอย่างยิ้มแย้ม

“ได้สิ ไม่ได้เจอโกเล็กอารมณ์สุนทรีย์อย่างเจ้ามานานแล้ว ชายชราอย่างข้าก็เอาตามที่เจ้าว่าเลยแล้วกัน” ชายชราหัวเราะร่า จากนั้นเขาก็หยิบขวดน้ำเต้าใบใหญ่ออกมาจากด้านหลัง

ด้านขวดในบรรจุน้ำเมา ชายชรานอกจากจะชอบตกปลาแล้ว ยังชอบดื่มน้ำเมาด้วย จื่อเฉินมักจะเห็นอีกฝ่ายตกปลาไปด้วยดื่มน้ำเมาไปด้วย

“ท่านผู้เฒ่า ข้าบอกหลายครั้งแล้ว ว่าข้าชื่อว่าจื่อเฉิน ท่านเลิกเรียกข้าว่าโกเล็กได้แล้ว อายุท่านแทบจะเป็นคุณปู่ของข้าแล้วนะ” จื่อเฉินหัวเราะ หยิบกริชสั้นออกมาจากกระเป๋าสัมภาระ จากนั้นก็ทำการแล่ปลาอย่าคล่องแคล่ว

“เจ้าเป็นถึงผู้บำเพ็ญสำนักหลิงอู่ ส่วนข้าก็แค่ชายชราธรรมดา ๆ ต่อให้อายุมาก แต่ฐานะเทียบกับเจ้าไม่ได้หรอก เรียกโกเล็กนั่นแหละดีแล้ว” ชายชรานั่งข้าง ๆ ดื่มน้ำเมาอีกหนึ่งอึก พลางทำเสียงดังเจ๊าะแจ๊ะ

“ผู้บำเพ็ญอะไรกัน ข้าก็แค่คนธรรมดานี่แหละ แม้แต่จะเทียบว่าเป็นคนธรรมดายังไม่ได้เลยด้วยซ้ำมั้ง” จื่อเฉินส่ายหน้า หลังจากแล่ปลาเสร็จ ก็หาฝืนมาจำนวนหนึ่ง เคาะหินจุดไฟ และทำการย่างปลา

เปลวไฟลุกโชติช่วง ปลาถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ตกแต่งด้วยแท่งไม้ หยดน้ำมันค่อย ๆ ไหลย้อยหยดลงบนกองไฟดัง ซู่ ๆ จื่อเฉินกับชายชรานั่งพูดคุยกัน

ชายชราดื่มน้ำเมา บางครั้งก็ให้จื่อเฉินดื่มด้วย จื่อเฉินไอกระอ้อมกระแอ้มออกมา จนสร้างเสียงหัวเราะฮาฮาให้แก่ชายชราได้อย่างดี

ชายชราเล่าเรื่องน่าสนใจที่เคยเกิดขึ้นบนโลกให้จื่อเฉินฟัง และจื่อเฉินก็เล่าเรื่องน่าปวดหัวของตัวเองให้เขาฟังด้วย