บทที่ 59

กลางคืนอันเงียบสงัด จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องของเสือ กับเสียงสายฟ้าขึ้น เสียงทั้งสองดังสนั่นออกไปไกล

หลินมี่ที่อยู่ด้านนอกป่าทึบไร้เสียง เมื่อได้ยินเสียงดังที่เกิดขึ้น เขาก็ตื่นขึ้น สายตามองไปยังป่าทึบไร้เสียง “นี่มันเสียงอะไร ?”

เสียงฟ้าผ่ากลางป่าทึบ เสียงเสือกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว สร้างความอยากรู้อยากเห็นให้แก่หลินมี่อย่างยิ่ง ในคืนนั้น เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปในป่าอย่างระมัดระวัง

ในขณะที่กำลังเข้าไปในป่าทึบ เขาก็ได้ยินเสียงพูดคุยกันดังขึ้น

“นี่มัน....เสียงของจื่อเฉิน” แววตาของหลินมี่เกิดประกาย ภายใต้ค่ำคืนอันมืดมิดนี้ เขาไม่ขยับตัวเลยแม้แต่น้อย จ้องมองไปด้านหน้าอย่างสงบนิ่ง

เพียงครู่เดียวหลังจากนั้น เสียงก็ยิ่งดังใกล้เข้ามามากขึ้น จนกระทั่งเขาเห็นว่ามีชายชรากำลังพูดคุยอยู่กับจื่อเฉิน ทั้งสองล้วนเอาแต่พูดคุยเรื่องไร้สาระ

“จื่อเฉิน ที่แท้ก็จื่อเฉินนี่เอง” หลินมี่กลั้นหายใจ เก็บงำความดีใจนี้ไว้ ไม่กล้าแม้แต่ขยับเขยื้อน

ภายใต้แสงจันทร์ หลินมี่มองไปยังจื่อเฉิน รวมถึงเห็นชายชราที่สะพายขวดน้ำเต้าไว้ด้วย

“ที่แท้จื่อเฉินก็อยู่ที่นี่เอง ยาชี่แท้หนึ่งเม็ด ข้าหลินมี่ขอไปก็แล้วกัน จื่อเฉิน ต้องขอบคุณเจ้าแล้ว เพราะการสาดอุจจาระในวันนั้นทำให้หวังเมิ่งเริ่มเห็นความสำคัญของข้า วันนี้ก็เพราะเจ้าอีก ข้าถึงได้ยาชี่แท้มาอีกหนึ่งเม็ด” รอจนกระทั่งจื่อเฉินเดินจากไป หลังจากนั้นไม่นาน หลินมี่ก็ค่อย ๆ เดินจากไปอย่างระมัดระวัง

ที่ตีนเขามีกระท่อมที่ทำจากไม้อยู่หลังหนึ่ง ชายชราอาศัยอยู่ที่นี่ บ้านไม้ธรรมดา ๆ ไม่ได้มีอะไรลึกลับ ชายชราคนนี้เป็นเพียงแค่คนธรรมดาเท่านั้น

หลังจากรั้งไว้อยู่ครู่หนึ่ง จื่อเฉินก็จากไป เดินขึ้นไปบนเขาอีกครั้ง

“โกเล็ก เจ้าจะต้องระวังด้วยไว้หน่อย ไม่กี่วันมานี้ มีคนสวมเสื้อผ้าเหมือนกันกับเจ้า กำลังตามหาอะไรอยู่ก็ไม่รู้” ในขณะที่จื่อเฉินกำลังจะจากไป ชายชราก็พูดขึ้น

“ขอบคุณท่านผู้เฒ่า ข้าจะระวังตัวไว้” จื่อเฉินยิ้มแย้ม

ชายชรามองไปยังจื่อเฉินที่กำลังจากไป สีหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะกลับเข้าไปยังกระท่อมไม้ของตนเอง

........

หลินมี่รีบเดินไปตามทาง ในขณะที่แสงค่อย ๆ โผล่ขึ้นมาบนฟ้า เขาก็เดินทางมาถึงสำนักแล้ว

เขาเดินผ่านคนรู้จัก ก่อนจะเข้าไปยังสำนักใน เพื่อไปหาหวังเมิ่ง

“พี่เมิ่ง พี่เมิ่ง”

เพิ่งจะเช้าตรู่ ก็มีเสียงเรียกของหลินมี่ดังออกมาจากด้านนอก หวังเมิ่งยังไม่ตื่น เขารู้สึกหงุดหงิดมาก จึงเดินออกไปด้วยความรำคาญ

“มีเรื่องงั้นรึ ?”

หวังเมิ่งพูดอย่างเย็นชา

“ข้าหาจื่อเฉินพบแล้ว” หลินมี่สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“อะไรนะ” หวัดเมิ่งขยี้ตาด้วยความงัวเงีย

“ข้าหาจื่อเฉินพบแล้ว เพิ่งเจอเมื่อคืนวานนี้ ข้าเดินกลับมาทั้งคืน......”

หวังเมิ่งโบกมือ พูดว่า “เลิกพูดไร้สาระ บอกสถานที่มา”