บทที่ 61

ข้าง ๆ ศพทั้งสอง มีป้ายประจำตัวสองป้ายหล่นอยู่ นี่คือป้ายแสดงตัวตนของศิษย์สำนักใน ด้านบนมีตัวหนังสือสีแดงเขียนเอาไว้ สร้างความสนใจให้แก่จื่อเฉินไม่น้อย

“นี่คือแต้มบริจาค ?” เมื่อหยิบป้ายประจำตัวขึ้นมา แววตาของจื่อเฉินก็เกิดประกายราวกับว่าได้เจอทวีปใหม่

บนป้ายประจำตัวของฉาวไค มีตัวเลขสามอยู่หนึ่งตัว ดูท่าแล้วน่าจะหมายถึงสามแต้ม ส่วนของอี้ผิงมีเลขสี่อยู่หนึ่งตัว

จื่อเฉินปลาบปลื้มยินดีเป็นอย่างยิ่ง ชี่แท้ไหลเวียนบริเวณนิ้ว นำป้ายประจำตัวของตนเองออกมา เพียงแค่ใช้นิ้วมือลูบบนป้ายประจำตัวของอีกฝ่าย สามแต้มหนึ่งอัน สี่แต้มอีกหนึ่งอัน จากนั้นก็ที่ป้ายประจำตัวของตนเอง ด้านบนป้ายประจำตัวก็ปรากฏตัวเลขเจ็ดขึ้น

แต้มบริจาคเจ็ดแต้ม

“ในที่สุด” จื่อเฉินแววตาเกิดประกาย ดูเหมือนว่าเขาจะเจอหนทางที่จะได้รับแต้มบริจาคเพิ่มแล้ว

.........

หลินมี่ยังไม่ตาย สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ในที่สุดเขาก็กลับมาถึงสำนักหลิงอู่

หวังเมิ่งรอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว เมื่อเห็นหลินมี่กลับมาคนเดียว แถมดูสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สีหน้าของหวังเมิ่งก็เปลี่ยนไปทันที ภายในใจรับรู้ได้ว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นมาแล้ว

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น คนอื่น ๆ ล่ะ ?” หวังเมิ่งถามอย่างเย็นชา

“ตายแล้ว พวกเขาตายหมดแล้ว” หลินมี่ตอบออกไปราวกับคนโง่ พูดออกมาด้วยความมึนงง ดูท่าเขาจะกลัวจนหัวหดไปหมดแล้ว

“ตายแล้ว สรุปว่ามันเกิดอะไรขึ้น” แววตาของหวังเมิ่งเกิดประกายเยือกเย็น

หลินมี่พูดติด ๆ ขัด ๆ พูดอะไรไม่ออกอยู่ครึ่งค่อนวัน หวิงเมิ่งโมโหจัด ลากหลินมี่ที่แทบไม่ได้สติเข้าไปยังสำนักใน

ภายในสำนักใน ที่พักของหวังสง

ในตอนนั้น นอกจากหวังเมิ่ง และหวังสงแล้ว ยังมีศิษย์สำนักในอีกสี่คน สายตาของพวกเขา ล้วนมองไปยังหลินมี่ด้วยความเยือกเย็น

“พูด สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นกับฉาวไคและอี้ผิง ไม่อย่างงั้น เจ้าตาย !” แววตาของหวังสง แฝงไว้ด้วยเจตนาฆ่า

แววตาของหวังสงตอนนี้ เหมือนกับแววตาของจื่อเฉินไม่มีผิด หลินมี่ตัวแข็งทื่อ จากนั้นไม่นานเขาก็ได้สติกลับมา

“พูด” หวังสงพูดอย่างเย็นชา

“จื่อเฉินมัน จื่อเฉินมันใช้วิธีสกปรกฆ่าพวกเขาทั้งสองคน” หลินมี่ก้มศีรษะลง แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“บอกรายละเอียดมา”

“จื่อเฉินมันพบพวกเราก่อน จากนั้นลอบโจมตีศิษย์พี่ทั้งสองที่กำลังพูดคุยกันอยู่ ศิษย์พี่ฉาวไคบาดเจ็บหนัก อี้ผิงบาดเจ็บเล็กน้อย จื่อเฉินใช้ทักษะการต่อสู้ผสาน ทั้งสองฝ่ายต่างก็ต่อสู้กันอย่างดุเดือด จนในที่สุด.....ในที่สุด ศิษย์พี่ทั้งสองคนก็ค่อย ๆ......” เพราะความหวาดกลัว ทำให้หลินมี่พูดอย่างตะกุกตะกัก

“เนื่องจากการต่อสู้ชุลมุน ข้าจึงถือโอกาสหนีออกมาได้ หวังว่าศิษย์พี่หวังสงจะฆ่าจื่อเฉินมันซะ แก้แค้นให้กับพวกเขาทั้งสอง” หลินมี่ขาไร้เรี่ยวแรง ลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้น

“จื่อเฉินอยู่ที่ไหน ?” หวังสงถามอีกครั้ง

“อยู่ที่ป่าทึบไร้เสียง ใกล้ ๆ กับเนินเขาที่เห็นได้ชัดเจน.......” หลินมี่บอกตำแหน่งของจื่อเฉินออกมาอย่างชัดเจน