บทที่ 71

“เจ้ารนหาที่ตาย?” ในสายตาจื่อเฉินมีแสงอันเยือกเย็น พูดจาข่มขู่

มุมปากของหลัวเหมินเผยการเหยียดหยามออกมา พูดเยาะเย้ย “หากแน่จริงเจ้าก็ลงมือสิ”

สถานการณ์ที่ผ่อนคลายเมื่อสักครู่ ตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง

“ไม่ให้หักก็ไสหัวไป” หลัวเหมินไม่หวาดกลัวสายตาอันเย็นยะเยือกของจื่อเฉินแม้แต่น้อย กลับยังพูดจาเยาะเย้ย

“แลก ทำไมจะไม่แลกล่ะ ก็แค่แต้มบริจาคเพียงสามแต้มเองไม่ใช่หรือ” ยังไม่รอให้จื่อเฉินเอ่ยปาก เมี่ยวคงซึ่งไม่พูดมาโดยตลอด หัวเราะตอบไปกะทันหัน

จื่อเฉินไม่ยินยอมอยู่บ้าง เมี่ยวคงจึงกระซิบเบาๆ อยู่ข้างหูเขาสองสามประโยค หลัวเหมินที่อยู่ด้านหน้าได้ยินไม่ชัดนัก แต่ว่าคนที่อยู่ด้านหลังกลับได้ยินแล้ว “......ผู้มีสติปัญญาย่อมไม่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เบื้องหลังของหลัวเหมินมีอำนาจมากนัก”

“เฮอะ” เสียงพึมพำดังขึ้น จื่อเฉินถือว่าประนีประนอมแล้ว

“ฮาๆ” สุดท้ายผู้ที่ชนะคือหลัวเหมิน เขาหัวเราะเสียงดังออกมา มอบยาชี่แท้สามเม็ดให้จื่อเฉินไปโดยตรง แล้วหักสามแต้มบริจาคออกไป

“ไปให้พ้นเสียสิ” ในขณะเดียวกัน หลัวเหมินยังพูดจาแบบโอหัง

จื่อเฉินออกไปแล้ว ถูกเมี่ยวคงลากพาตัวไป

ด้านนอกประตู เมี่ยวคงยิ้มบอกว่า “แค่แต้มบริจาคสามแต้มเท่านั้นเอง วางใจเถอะ ข้าจะไม่ทำให้เจ้าเสียเปรียบ พวกเรารอดูเป็นพอ”

เมี่ยวคงไม่ได้อธิบายต่อ จื่อเฉินเองก็ไม่ถามอะไรมากเช่นกัน เหลือเพียงสหายคนเดียวเท่านี้แล้ว จื่อเฉินไม่อยากสงสัยในตัวเมี่ยวคง

“ไอ้โง่ ไอ้สวะ ริจะมาสู้กับข้า มีฝีมือแต่ไม่มีเบื้องหลัง กระจอกงอกง่อย” หลัวเหมินพูดเย้ยหยัน

“เจ้าระวังไว้บ้างก็ดี หากมีโอกาสเจอที่ข้างนอก ดีที่สุดอย่าแตะต้องเขา เจ้าคนนี้มันอันตรายมาก” เสียงของหลัวเฟยดังขึ้นในห้องโถงใหญ่

“วางใจเถิดท่านอา เรื่องเฝ้ารักษางานที่ทำแล้วได้ประโยชน์มากขนาดนี้ ข้าย่อมไม่ออกไปแน่ แต้มบริจาคของข้าก็เพียงพอแล้ว สามารถแลกกับวิชาท่าก้าวไร้ตัวตนได้พอดี” หลัวเหมินพูดอย่างไม่สนใจ

“อืม ไปเถอะ วิชาท่าก้าวไร้ตัวตนใช้หนึ่งร้อยแต้มบริจาค แต่เจ้าเป็นคนใน ฉะนั้นให้สิทธิพิเศษลดให้เจ้าสิบแต้มบริจาค เก้าสิบแต้มบริจาคก็พอแล้ว นั่นเป็นวิชาท่าก้าวที่ยากจะได้มาครองวิชาหนึ่ง” เสียงของหลัวเฟยลอยมาอีกครั้ง

“ขอรับท่านอา” หลัวเหมินตอบกลับ แล้วหมุนตัวเดินไปทางด้านนอก แต่เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดไปยังห้องโถงใหญ่อีกรอบ “ท่านอา ซูเมิ่งเหยาคนนั้นเก่งกาจมากหรือ กระทั่งท่านอายังค่อนข้างกลัวนาง หรือว่าเพียงเพราะว่าเฉินเฟิง?”

ในห้องโถงใหญ่มีเสียงหัวเราะเบาๆ ลอยออกมา “เฉินเฟิงคือส่วนหนึ่ง แต่ที่มากกว่านั้นยังเป็นเพราะตัวของซูเมิ่งเหยาเอง เรื่องราวของนางเจ้าไม่ต้องสืบหา ไม่ใช่เรื่องที่เจ้ารับรู้ได้ แค่หมายความว่าอย่าหาเรื่องนาง นางยังจะอันตรายยิ่งกว่าเฉินเฟิงเสียอีก”

“อ่อ” หลัวเหมินออกไปแล้ว แต่ในใจกลับกำลังคิดถึงความสัมพันธ์ของจื่อเฉินและซูเมิ่งเหยา ควรจัดการจื่อเฉินอย่างไร แน่นอนว่าหากจบไว้เท่านี้ หลัวเหมินย่อมไม่หายแค้นเคืองเป็นแน่

ภายในหอทักษะการต่อสู้ หลัวเหมินวิ่งไปที่ชั้นสามโดยตรง ถือวิชาท่าก้าวไร้ตัวตนเอาไว้เดินออกมาแล้ว