บทที่ 72

“หลัวเหมิน เจ้าทำบ้าอะไรกัน?”

อยู่ในสำนักนอก หลัวเหมินก็ไม่ใช่ผู้เยี่ยมยอดที่สุด มักจะมีคนที่มีเบื้องหลังอย่างเขาเช่นกัน และตอนนี้หลัวเหมินกำลังหาเรื่องคนผู้หนึ่งเข้าแล้ว

“ทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่งของข้าหายไป” หลัวเหมินตะโกนเสียงดัง มองบุรุษหนุ่มที่อยู่ข้างหน้า ก่อนจะพูดว่า “หลิวเฉิน เป็นเจ้าเอาไปหรือไม่?”

“ทักษะการต่อสู้หายแล้ว หรือว่าเป็นท่าก้าวไร้ตัวตน ในที่สุดแต้มบริจาคที่เจ้าไปหักมาก็ครบแล้ว?” หลิวเฉินมองหลัวเหมินอยู่

“ถูกต้อง บอกข้ามา เป็นเจ้าเอาไปใช่หรือไม่?” ดวงตาของหลัวเหมินเริ่มพ่นไฟ ทักษะการต่อสู้หายไป ไม่ใช่เป็นเรื่องของแต้มบริจาคเก้าสิบแต้มเท่านั้น ที่หอทักษะการต่อสู้มีการลงทะเบียนเอาไว้ หากส่งคืนภายในสามเดือนไม่ได้ ผลสุดท้ายหลัวเหมินยังไม่กล้าจินตนาการถึงเลย

“ฮาๆ ทักษะการต่อสู้หายแล้ว สมน้ำหน้าเจ้า ใครให้เจ้ามัวแต่โอ้อวดทั้งวัน เจอผู้ใดก็บอกจะแลกท่าก้าวไร้ตัวตนมา ในที่สุดถูกคนขโมยไปแล้วสิท่า” หลิวเฉินหัวเราะเสียงดัง ลักษณะท่าทางดูสุขใจที่เห็นผู้อื่นประสบหายนะ

“เฮอะ” หลัวเหมินทำเสียงฮึดฮัด ด้วยสถานะของหลิวเฉิน ไม่คุ้มค่าจะทำเช่นนี้

แต่ว่าศิษย์สำนักในมีหลายพันคน ภายในนั้นมีพวกที่ซ่อนความสามารถไว้อีก อยากจะหาคนหนึ่งจากในนี้จนเจอนั้น ราวกับงมเข็มในมหาสมุทร

ในเมื่อค้นหาไม่เป็นผล หลัวเหมินจึงกลับไปอย่างหดหู่ใจ เรื่องนี้ใหญ่มาก ใหญ่เสียจนเกินขอบเขตของเขาไปแล้ว เขาจำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากท่านอา

......

จื่อเฉินกลับมาถึงห้อง ก็เริ่มศึกษานิ้วสายฟ้า ท่าแรกอันสั้น เขาจำได้ขึ้นใจเรียบร้อย เตรียมพร้อมมอบทักษะการต่อสู้กลับไป

ในเวลานี้เอง มีคนเคาะประตูห้องดังขึ้น

“ใคร?”

“ข้าเอง?” เสียงของเมี่ยวคงดังขึ้น

จื่อเฉินเปิดประตู เมี่ยวคงที่ท่าทางลับๆ ล่อๆ เดินเข้ามา

“ให้เจ้า ของที่รับปากเจ้าไว้เมื่อเช้า เก็บรักษาให้ดี หลังจากเรียนจนเป็นแล้ว ดีที่สุดทำลายทิ้งเสีย” เมี่ยวคงล้วงทักษะการต่อสู้เล่มหนึ่งออกจากในอ้อมอก

“นี่คือ...... ทักษะการต่อสู้ระดับหนึ่ง วิชาท่าก้าวไร้ตัวตน?” มองเห็นทักษะการต่อสู้เล่มนี้ จื่อเฉินตกใจยกใหญ่ “เจ้าเอามาจากที่ใด?”

“หลัวเหมินให้มา” เมี่ยวคงหัวเราะแล้ว

“หลัวเหมิน?” จื่อเฉินขมวดคิ้ว

“เจ้าหมอนี่โอ้อวดมากเสียจริง เจอใครก็บอกจะแลกวิชาท่าก้าวไร้ตัวตนเล่มหนึ่งมา ดังนั้นช่วงเวลานี้การหักแต้มบริจาคดุเดือดมาก ข้าสังเกตเขามาตลอด นี่ไง เขาเพิ่งแลกมาได้หรอกหรือ จึงให้ข้ามาแล้ว” เมี่ยวคงเล่าไป

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าภายในนี้เกิดอะไรขึ้น แต่ย่อมไม่เป็นเช่นที่เมี่ยวคงพูดเป็นแน่ ของดีอันนี้จะมอบให้ใครตามใจชอบได้อย่างไร

“จำเอาไว้ หลังเรียนเสร็จก็ทำลายทิ้งเสีย เผาไฟไปเลยจะดีที่สุด แต่อย่าให้ใครพบเข้าเป็นอันขาด” เมี่ยวคงกล่าวเตือนอีกครั้ง จากนั้นรีบร้อนออกไป

มองภาพด้านหลังของเมี่ยวคงแล้ว จื่อเฉินจมสู่ภายในการครุ่นคิด

......