บทที่ 73

“หลินเสวี่ย เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” จื่อเฉินมองหลินเสวี่ยที่รีบร้อนเดินมา

“ไป ไปแลกยาฟื้นชี่กับข้า” หลินเสวี่ยดึงจื่อเฉินไว้ เดินไปทางหน้าประตู

“แลกยาฟื้นชี่ทำไมกัน ของพรรค์นั้นยังไม่มีประโยชน์เท่ายาชี้แท้รึ?” จื่อเฉินถามอย่างสงสัย

“เจ้าไม่เข้าใจ สวนยาวิเศษที่สามสำนักเฝ้ารักษากำลังจะเปิดแล้ว ด้านในมียาวิเศษมากมาย ศิษย์สำนักในหลายคนล้วนแล้วแต่อยากเข้าไป ยาชี่แท้กลับไร้ประโยชน์” หลินเสวี่ยพูดอธิบาย

“สวนยาวิเศษที่สามสำนักเฝ้ารักษา?” ในสายตาจื่อเฉินมีแววแปลกใจ “หรือว่าเป็นสำนักจ้านอู่และสำนักเสวียนอู่?”

“ก็คือสองสำนักนี้ ว่ากันว่าที่สวนยาวิเศษแห่งนั้นเมื่อก่อนเป็นสถานที่ปรักหักพัง ตอนนี้ลึกลับมาก หลายปีมานี้ ทั้งสามสำนักไม่ได้โจมตีและยึดครองสถานที่ปรักหักพังแห่งนี้” หลินเสวี่ยเล่าไป

ทั้งสองเดินเข้าประตูใหญ่แล้ว แต่พอมองเห็นคนต่อแถวที่ยาวเหยียดสองแถว ชั่วขณะหนึ่งมองจนตาค้างแล้ว

“คนมากขนาดนี้?” ทั้งสองต่อแถวอยู่ท้ายสุด

“รีบมากเชียวหรือ?” จื่อเฉินถามอย่างสงสัย

หลินเสวี่ยตอบว่า “รีบแน่นอน นี่มันกี่วันแล้ว มีศิษย์กลุ่มหนึ่งเข้าไปแล้วด้วย สามสำนักลงมือกันแล้ว ยอดศิษย์ทั้งสิบแห่งหลิงอู่ก็บาดเจ็บแล้วหนึ่งคน”

“ยอดศิษย์ทั้งสิบแห่งหลิงอู่ สิบคนที่แกร่งสุดในบรรดาศิษย์สำนักใน ว่ากันว่ามีความสามารถชี่แท้ชั้นสิบงั้นหรือ?” จื่อเฉินถามอย่างตกใจ “หรือว่าพวกเขาก็ไปได้เช่นกัน?”

จื่อเฉินผิดหวังอยู่บ้าง เดิมทีคิดว่าเป็นโอกาสอย่างหนึ่ง แต่นึกไม่ถึงว่าคนที่ระดับชี่แท้ชั้นสิบก็ไปด้วย งั้นเขาผู้ซึ่งชี่แท้ชั้นเจ็ดคนนี้ อยากจะได้รับประโยชน์คงยากเกินไปกระมัง

“ทุกคนที่เป็นระดับชั้นเจ็ดขึ้นไป และต่ำกว่าแดนฟ้ากำหนด ล้วนสามารถไปได้ทั้งสิ้น ไม่มีจำกัดจำนวนคน” เหมือนว่าเดาความคิดของจื่อเฉินออก หลินเสวี่ยจึงยิ้มบอก “แต่ว่าเจ้าวางใจได้ พื้นที่ของสวนยาวิเศษใหญ่มากนัก แม้ว่าเข้าไปหลายพันคน ก็จะไม่เบียดเสียด”

“เจ้าทะลุขั้นถึงชี่แท้ชั้นเจ็ดแล้ว?”

“หึๆ เพิ่งทะลุขั้นเมื่อวานนี้”

หลินเสวี่ยรู้อะไรมากมาย นอกจากนั้นยังเล่าทุกอย่างให้จื่อเฉินฟังด้วย

จำนวนคนค่อยๆ ลดลง ช่วงเวลาเที่ยงตรง ในที่สุดก็มาถึงตาของสองคนแล้ว

“แลกยาฟื้นชี่20เม็ด ” หลินเสวี่ยหยิบป้ายประจำตัวออกมาแล้วพูดขึ้น

หลัวเหมินรับป้ายประจำตัวเข้ามา กวาดตามองจื่อเฉินแวบหนึ่ง พูดจาดูถูก “ทำไม เจ้าก็อยากไปแสวงโชคเช่นกันหรือ ระวังจะตายอยู่ด้านใน”

“ข้าตายหรือไม่ตายเจ้าไม่ต้องยุ่ง แต่ข้ากล้ารับรองว่า หลังจากเจ้าเข้าไปแล้ว ต้องไม่รอดแน่” จื่อเฉินตอบกลับอย่างเย็นชา

“ถุย สถานที่กินคนเช่นนั้น ก็คือที่ที่ให้สวะไม่มีเบื้องหลังอย่างพวกเจ้าไปกัน อยู่ที่นี่ข้ามีทุกอย่าง จะไปรนหาที่ตายทำไมกันเล่า” การเหยียดหยามในสายตาของหลัวเหมินเข้มข้นขึ้น

จื่อเฉินกับหลินเสวี่ยถือยาฟื้นชี่ไว้แล้วเดินไป หลัวเหมินก็ไม่ได้หักออก

มองทั้งสองคนจากไป หลัวเหมินพูดกับศิษย์คนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างว่า “ไปบอกศิษย์พี่หลิวหยู่ ข้าอยากให้จื่อเฉินกลับมาไม่ได้ตลอดกาล”

หลิวหยู่ จัดเป็นอันดับสองในบรรดายอดศิษย์ทั้งสิบแห่งหลิงอู่ ความสามารถชี่แท้ชั้นสิบ

“ขอรับ”