บทที่ 74

ยาวิเศษหนึ่งต้น มีชี่ทิพย์ที่แฝงอยู่ภายในนั้นมากมาย ชี่ทิพย์ยิ่งทวีความรุนแรง หากดูดซับไว้ จะสิ้นเปลืองเสียมากกว่าที่ดูดซับเข้าไปได้ ดังนั้นผู้คนมากมายล้วนนำยาวิเศษกลับมา แล้วแลกเป็นยาชี่แท้ บางทีมีคนบางส่วนที่ถึงทางตันแล้ว ยังต้องการพลังงานดุเดือดที่อยู่ในยาวิเศษ เพื่อใช้มาโจมตีทางตัน

แต่ว่าสำหรับจื่อเฉินนั้นต่างออกไป ในสายตาเขายาวิเศษต้นหนึ่ง เทียบกับยาชี่แท้แล้วหลังจากดูดซับเสร็จมิได้มีอะไรแตกต่างกัน หัวใจอันพิเศษ คือสามารถช่วยเขาดูดซับชี่ทิพย์ทั้งหมดได้ ดังนั้น ขอเพียงมียาวิเศษมากพอ ในทางทฤษฎีจื่อเฉินสามารถทะลุขั้นไปถึงชี่แท้ชั้นสิบได้ แม้กระทั่งไปถึงแดนฟ้ากำหนด

การอยู่ในช่วงแห่งการรอคอย เวลามักจะผ่านไปช้าเสมอ

ดีที่จื่อเฉินสามารถฝึกฝนท่าก้าวไร้ตัวตนอยู่ภายในห้อง ลักษณะท่าทางดูลวงตาและสง่างาม หลังจากที่เข้าใจธาตุแท้ ระดับความเร็วของจื่อเฉินยิ่งว่องไวมาก

ในที่สุดบริเวณขอบฟ้าทอแสงรุ่งอรุณขึ้นมา แปรเปลี่ยนเป็นแสงเจิดจ้า คนใช้มาเคาะประตู ส่งอาหารเช้ามาให้แล้ว ทั้งยังมีห่อสัมภาระใบหนึ่ง ของที่ใส่ในห่อสัมภาระก็คืออาหารแห้งส่วนหนึ่ง

ภายในนั้นมีเนื้อแห้งค่อนข้างมาก

หลังจากกินอาหารเช้าแบบง่ายๆ เสร็จ จื่อเฉินมาที่ที่ลานกว้าง เห็นเพียงที่นี่มีผู้คนเกินร้อยมารวมตัวกันแล้ว

“จื่อเฉิน ทางนี้” เสียงของหลินเสวี่ยดังขึ้น ภายใต้สายตาแสนอิจฉา จื่อเฉินมาถึงด้านข้างของหลินเสวี่ยและซูเมิ่งเหยาแล้ว

หลินเสวี่ยและซูเมิ่งเหยาในวันนี้ ล้วนใส่ชุดสีขาวเหมือนกัน คนหนึ่งบริสุทธิ์ดุจดอกบัวตูม คนหนึ่งงดงามดุจเทพธิดา ยืนอยู่ด้านข้างของสองคนนี้ จื่อเฉินรู้สึกกดดันอย่างมากยามต้องแบกรับสายตาแต่ละคู่

เขาในวันนี้ สวมชุดสีเขียวรัดรูป ดูเรียบร้อยเกลี้ยงเกลา ยืนอยู่ด้านข้างของสาวงามสองนาง กลับดูเหมือนเป็นคนใช้

เมี่ยวคงอยู่ด้านข้างเช่นกัน กำลังยิ้มให้จื่อเฉิน

“ไปสวนยาวิเศษในครั้งนี้ จะต้องระวังตัวให้ดี” เมื่ออยู่ภายใต้การจับจ้องของมวลชน ซูเมิ่งเหยามองจื่อเฉินที่เพิ่งมาถึง ก่อนจะยิ้มอ่อนๆ ให้ ในสายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม

สำหรับซูเมิ่งเหยา ในใจศิษย์สำนักในทุกคนนั้น ล้วนเป็นบุคคลที่เปรียบได้ดั่งเทพธิดา การระทำทุกย่างก้าวของนาง ย่อมมีคนติดตามเป็นธรรมดา ยามนี้มองเห็นเทพธิดายิ้มให้จื่อเฉินกะทันหัน ฝูงชนล้วนเดือดดาล สายตาที่อิจฉาริษยาสารพัดแบบ ต่างพุ่งออกมาหมดแล้ว

บนแท่นสูง ยังมีสายตาเย็นยะเยือกคู่หนึ่งมองบนตัวจื่อเฉินเช่นกัน ความรู้สึกหนาวเย็นอันน่าสะพรึงกลัวนั้น คาดไม่ถึงทำให้จื่อเฉินอดสั่นเทาไม่ได้

“เฉินเฟิง” ตรงสายตาที่มองมา จื่อเฉินมองเห็นเจ้าของสายตาเย็นยะเยือกนั้นเข้าแล้ว ก็คืออันดับหนึ่งแห่งสำนักหลิงอู่ เฉินเฟิง เจ้าสำนักของสำนักหลิงอู่ในอนาคต

“นี่มันขี้น้อยใจเกินไปแล้วกระมัง เพียงแค่พูดประโยคเดียวเท่านั้นเอง หรือว่าอยากจะฆ่าแกงกันเลย เป็นพวกใจแคบคิดเล็กคิดน้อยเสียจริง” จื่อเฉินก้มหน้า แอบพูดจาเหยียดหยาม ในใจกลับรู้สึกพอใจอยู่บ้าง

ที่ลานกว้างจำนวนผู้คนค่อยๆ เพิ่มมากขึ้น สุดท้ายจำนวนคงที่อยู่ที่ประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบคน คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่ชี่แท้ชั้นเจ็ดขึ้นไป และต่ำกว่าแดนฟ้ากำหนด หลังจากสักพักหนึ่ง มีภาพของผู้อาวุโสใหญ่ปรากฏตัวขึ้นบนแท่นสูง

“ทุกคน” ผู้อาวุโสใหญ่ปัดมือ ฝูงชนเงียบสงบลงมาแล้ว “ครั้งนี้มีข้าและเฉินเฟิงศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเจ้านำขบวน ก่อนที่จะไป ขอบอกพวกเจ้าถึงสถานการณ์ของสวนยาวิเศษไว้สักหน่อย”