บทที่ 75

“นี่มันเกิดอันใดขึ้น?” ซูเมิ่งเหยาจ้องทีหนึ่ง ทำให้จื่อเฉินมีความรู้สึกเหมือนโดนกระแสไฟทั่วทั้งตัว ชั่วพริบตาเดียวเกิดสภาพกลายเป็นหินแล้ว

และที่ไกลออกไป ศิษย์ที่มองเห็นเหตุการณ์ฉากนี้เข้าอย่าง‘ไม่ทันระวัง’ ยิ่งตกตะลึงพรึงเพริด อ้าปากค้าง จนสามารถยัดไข่ไก่เข้าไปได้ฟองหนึ่ง

“นี่มันเรื่องอันใด คาดไม่ถึงศิษย์พี่ซู......จะควงแขนของคนอื่น แม้แต่ศิษย์พี่เฉินเฟิงยังไม่มีโอกาสนี้” ศิษย์กลุ่มหนึ่งมองจื่อเฉินด้วยความตื่นตกใจ

พวกเขาอยากจะดูหน่อยว่า เจ้าหนุ่มที่หน้าตาไม่ได้ดีคนนี้ มีแรงดึงดูดอะไรนักหนา ไม่เพียงทำให้หลินเสวี่ยหลงใหลจนเคลิบเคลิ้ม ตอนนี้เทพธิดายังไปมาหาสู่อย่างใกล้ชิดขนาดนี้อีกคน

เฉินเฟิงยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน พูดตามตรงการกระทำของซูเมิ่งเหยาที่ควงจื่อเฉินไว้นั้น แม้แต่เขายังตะลึงเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คาดคิดมาก่อน แต่หลังจากที่ตอบสนองกลับมา ดวงตาก็พ่นไฟขึ้น กลิ่นอายรอบตัวเริ่มกระเพื่อม

รอบตัวเฉินเฟิงแผ่กลิ่นอายเล็กน้อยออกมา ล้วนเป็นกลิ่นอายที่น่าสยองขวัญเหลือเกิน

“แดนฟ้ากำหนด” สีหน้าของจื่อเฉินเปลี่ยนไปนิดหน่อย เขานึกไม่ถึงว่า เฉินเฟิงไปถึงแดนฟ้ากำหนดแล้ว

หากเป็นยามปกติ ว่าตามนิสัยของจื่อเฉินแล้ว ย่อมจะไม่หาเรื่องผู้แข็งแกร่งอย่างเฉินเฟิง ไม่เพียงความสามารถยิ่งใหญ่ เบื้องหลังยิ่งใหญ่โตไร้ขอบเขตนั้นอีกต่างหาก

แต่ทว่าตอนนี้ ซูเมิ่งเหยาควงแขนของเขาไว้อยู่ และใช้งานชี่แท้แล้ว จื่อเฉินไม่มีทางดิ้นหลุด และไม่ยินยอมดิ้นรนเช่นกัน

“ใช่แล้วจื่อเฉิน พวกเราเป็นคนกันเองนะ ทำไมเจ้าต้องไปด้วยล่ะ คนต้องไปน่าจะเป็นเขามากกว่า เขาเป็นแค่คนนอก” ตอนที่จื่อเฉินลังเลไม่แน่ใจ เสียงของหลินเสวี่ยดังขึ้นมา จากนั้น หลินเสวี่ยมาจากอีกทางด้านหนึ่ง ควงแขนอีกข้างของตนเองเอาไว้แล้ว ร่างกายทั้งตัวแทบจะแนบมาบนตัวตนเอง

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งสำคัญที่สุดยังเป็นคำพูดทำร้ายจิตใจคนของหลินเสวี่ย

คนกันเอง คนนอก

นี่คือการหักหน้าเฉินเฟิงอย่างโจ่งแจ้งสินะ

เฉินเฟิงไม่มีทางบรรยายได้ว่าตอนนี้เขารู้สึกอย่างไร แต่ต้องอยากฆ่าคนแน่นอน เจ้าหนุ่มที่อัปลักษณ์ตรงหน้าคนนี้ เขาปรารถนาจะตบอีกฝ่ายให้ตายไปแทบแย่

ศิษย์ที่อยู่ไกลออกไป เริ่มรู้สึกหวาดกลัวกัน ศิษย์ที่มีประสบการณ์บางส่วน หลังจากมองเห็นการแสดงออกของทั้งสองนาง เหมือนนึกอะไรได้แล้ว

การสอบคัดในวันนั้น กำลังของจื่อเฉินยอดเยี่ยมกว่าอู๋เซิ่ง และพรสวรรค์ของอู๋เซิ่ง เหมือนกับเฉินเฟิงในตอนนั้น กำลังของจื่อเฉินยอดเยี่ยมกว่าอู๋เซิ่ง ส่วนพรสวรรค์ก็เกินกว่าอู๋เซิ่ง ขณะเดียวกัน ก็เกินกว่าเฉินเฟิงด้วย

“หรือว่าศิษย์พี่ซูอยากจะใช้จื่อเฉินมาควบคุมเฉินเฟิง?” มีคนคาดเดาไปต่างๆ นานา แต่พอกลับมาคิดแล้วยังไม่ถูกต้อง พรสวรรค์ของจื่อเฉินสูงมาก แต่ความสามารถกลับไม่สูง เขาในตอนนี้ อยู่ในมือเฉินเฟิง สู้กันไปไม่ถึงรอบหนึ่งคงต้องแพ้ราบคาบเป็นแน่

ตอนที่ทุกคนสงสัยใคร่รู้ ในใจจื่อเฉินตัดสินใจได้เรียบร้อย

คำโบราณว่าเอาไว้ ตายอยู่ใต้ดอกโบตั๋น ถึงตายไปก็เป็นเรื่องงดงาม (เพื่อสาวงามแล้ว ถึงตายก็ยินยอม)

จื่อเฉินในตอนนี้ ถูกสาวงามสองคนควงไว้ ในใจค่อนข้างภาคภูมิใจและพึงพอใจ เลี่ยงได้ยากที่ในใจจะห้าวหาญขึ้นมา “เมิ่งเหยา เสวี่ยเอ๋อ พวกเราไปกันเถิด อย่ามัวสนใจคนนอกเลย”