บทที่ 76

สองคนนี้ คนหนึ่งคือหลิงหยุนของสำนักจ้านอู่ คนหนึ่งคืออู๋หงของสำนักเสวียนอู่ ทั้งสองคนอายุไม่มาก แต่เวลาที่เดินเหิน บางทีกลิ่นอายรอบตัวที่แผ่กระจายออกมานั้น กลับเป็นกลิ่นอายของแดนฟ้ากำหนดถึงมีได้

“ขอคารวะศิษย์พี่ทั้งสองท่าน” ถึงบอกว่าทั้งสองมาเข้ามาทำความเคารพศิษย์พี่ แต่เฉินเฟิงก็ไม่ได้เห็นตนเองสำคัญคิดว่าตนเองเป็นศิษย์พี่ ดังนั้นจึงตั้งตนเป็นศิษย์น้องไปก่อน

“ศิษย์พี่เกรงใจแล้ว หลิงหยุนคารวะศิษย์พี่”

“อู๋หงคารวะศิษย์พี่”

ทั้งสองก็รู้งานเช่นกัน ต่างเกรงใจกันขึ้นมา

นี่คือเจ้าสำนักในอนาคตที่แต่งตั้งกันภายใน รวมตัวกันหนแรก

“ผู้อาวุโสใหญ่ ในเมื่อคนมาถึงครบแล้ว พวกเราควรเปิดสวนยาวิเศษออกเลยหรือไม่?” ผู้อาวุโสเก๋อพูดแนะนำ

“อืม ได้สิ” ผู้อาวุโสใหญ่พยักหน้า

จากนั้น ทั้งสามคนบินโฉบไปทางยอดเขาที่ไกลออกไป

ในขณะเดียวกัน เจ้าสำนักในอนาคตสามท่านก็รวมตัวอยู่ด้วยกัน ระหว่างที่พูดคุยซึ่งกันและกัน ยังแนะนำอัจฉริยะส่วนหนึ่งของแต่ละสำนักให้อีกฝ่ายรู้จัก

“นี่คือสวีเหยียน อันดับหนึ่งของสำนักในแห่งสำนักหลิงอู่ คนนี้คือหลินหยู่อันดับสองในสำนักใน......” เฉินเฟิงกล่าวแนะนำ

“คนนี้เป็นอันดับหนึ่งของสำนักในแห่งสำนักจ้านอู่ หลิงเฉิน คนนี้คือเซ่ชิว”

“มู่อี้และเหลียงกวงแห่งสำนักเสวียนอู่”

ทุกคนเริ่มแนะนำตัวทีละคน ทำความเคารพทีละคน

จื่อเฉินกำลังอยู่ด้วยกันกับหลินเสวี่ยและซูเมิ่งเหยา ยืนอยู่ตรงที่ไกลสุดของขบวน ขณะเดียวกันพินิจพิเคราะห์คนของอีกสองสำนักอย่างสงสัย

สายตาของเขากวาดผ่านฝูงชน แล้วหยุดบนตัวของศิษย์ชุดสีเขียวที่อยู่รอบนอกของสำนักจ้านอู่ อายุของอีกฝ่ายพอกันกับตนเอง ซึ่งประมาณสิบแปดปี สิ่งดึงดูดให้จื่อเฉินสนใจคือสายตาอันเย็นชานั้นของอีกฝ่าย กลิ่นอายที่ปฏิเสธผู้คนให้ห่างออกไปไกล

ศิษย์ของสำนักจ้านอู่มีมากมาย แต่ทว่าด้านข้างเขากลับไม่มีสักคน โดยเฉพาะอีกฝ่ายมีส่วนที่คล้ายกับตนเองอยู่หน่อย เป็นการมีอยู่ที่สามารถกระตุ้นให้คนอื่นชี้ไม้ชี้มือทำตำหนิ แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกับตนเองคือ ศิษย์ของสำนักจ้านอู่ ตอนที่มองทางเด็กหนุ่มเย็นชาผู้นั้น สายตาจะมีความหวาดกลัวนิดๆ

สายตาของจื่อเฉินที่จดจ้องอยู่นาน เหมือนดึงดูดความสนใจของเด็กหนุ่มแล้ว อีกฝ่ายกวาดตามองจื่อเฉิน ภายในสายตาเย็นชา มีความโหดเหี้ยมนิดๆ ภายในสายตานั้น จื่อเฉินรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่

“ใช่แล้ว พี่หลิง ได้ยินว่าสำนักจ้านอู่ของพวกท่านมีอัจฉริยะหายากท่านหนึ่ง ใช้ความสามารถชี่แท้ชั้นแปด ก็สู้ชนะอันดับสิบของยอดศิษย์สำนักในแห่งสำนักหลิงอู่ได้ ทำไมไม่เห็นท่านแนะนำสักหน่อย” เฉินเฟิงถามขึ้นกะทันหัน

“ไม่ต้องพูดถึงหรอก” หลิงหยุนที่หน้าตายิ้มแย้ม ทันใดนั้นสีหน้าดูแย่ขึ้นมา ชี้นิ้วไปยังเด็กหนุ่มที่เย็นชาคนนั้น พลันบอกว่า “เขาชื่อจางเฮ่าเทียน ไอ้หนูที่ยโสโอหังคนหนึ่ง คิดว่าตนเองพรสวรรค์โดดเด่น ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตาทั้งสิ้น ช่วงก่อนหน้านี้ ก็ต่อยลูกพี่ลูกน้องของข้าตายไปด้วย”

ในสายตาหลิงหยุนมีแสงเย็นเยือก

“วางใจเถิดพี่หลิง เรื่องนี้มอบให้ข้าจัดการ” เฉินเฟิงหัวเราะเบาๆ วันนี้ที่ถามให้เสียศักดิ์ศรีสำนักหลิงอู่เช่นนี้ ย่อมมีความหมายแฝงลึกซึ้ง

“ใช่แล้วพี่เฉิน ไอ้หนูนั่นเป็นใคร คาดไม่ถึงอยู่ด้วยกันกับสาวสวยสองคน ดูแล้วท่านที่เป็นอันดับหนึ่งแห่งสำนักหลิงอู่คงจะเป็นไม่ง่ายแล้วสิท่า ที่เขาเรียกว่าคนใกล้ชิดย่อมได้เปรียบ มีสาวงามเช่นนี้อยู่ข้างกาย คาดไม่ถึงท่านยอมปล่อยให้หลุดมือไป?” หลิงหยุนมองเห็นซูเมิ่งเหยาและหลินเสวี่ยโดยบังเอิญ จากนั้นมองทางจื่อเฉินอีกครา