บทที่ 78

“เอาล่ะ ต่อไปนี้ให้ศิษย์พี่ของพวกเจ้ามาพูดหน่อย”

เจ้าสำนักในอนาคตสามท่านก้าวออกมา พูดจาเสียงดังกังวาน “เหล่าศิษย์น้องทุกคนจะต้องเอาความปลอดภัยเป็นที่ตั้ง รักษาชีวิตให้ดี ในสวนยาวิเศษอันตรายมาก ทุกคนจำไว้ให้ดีว่ายึดเอาความปลอดภัยเป็นหลัก......”

ทั้งสามคนพูดเสียยืดยาว พูดจนใกล้จะครึ่งชั่วโมงได้ ในที่สุดท่ามกลางเสียงไชโยโห่ร้องอันครึกครื้น จึงจบการพูดลง

สวนยาวิเศษเปิดออก ทุกคนมุ่งเข้าไป

“ฮวบ!”

ราวกับน้ำท่วมไหลหลากมา ศิษย์ทุกคนกรูกันไปทางรอยแยก

บนยอดเขา ผู้คนน้อยลงเรื่อยๆ จนกระทั่งครึ่งชั่วโมงผ่านไป เหลือเพียงหกคนเท่านั้น

“ฮาๆ รอคอยอย่างเงียบๆ เถิด” ผู้อาวุโสใหญ่ส่งเสียงหัวเราะดัง นั่งขัดสมาธิอยู่ด้านข้างรอยแยก

ผู้อาวุโสที่เหลือสองท่านก็ทำเช่นเดียวกัน

สำหรับเจ้าสำนักในอนาคตอีกสามคน ยังนั่งอยู่ด้วยกัน พูดคุยแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน ต่างฝ่ายต่างคุ้นเคยกัน

......

พอก้าวเท้าเข้ารอยแยก ด้านหน้าดำมืดเป็นแถบ จื่อเฉินเหมือนเหยียบที่ว่างกลางอากาศ ซวนเซไป จะหกล้มอย่างทรงตัวไม่ไหว

ร่างกายเอียงไปด้านหน้า หลังจากเดินอยู่บนที่ว่างกลางอากาศหลายก้าว จื่อเฉินรู้สึกว่าตรงหน้าสว่างขึ้นแล้ว

ตนเองได้มาถึงสถานที่แปลกหน้าเรียบร้อย

เขาพบว่าตนเองอยู่บนเนินดินกองหนึ่ง ข้างหน้าเป็นพื้นที่ราบกว้างใหญ่ผืนหนึ่ง พื้นมีหญ้าเขียวขจีสูงหนึ่งเมตรงอกอยู่ บางทีมีสีแดงส่วนหนึ่งสะท้อนเข้าม่านตา

ยังไม่รอให้จื่อเฉินสังเกตดูอย่างละเอียดว่าเป็นสถานที่ใดกัน ก็มองเห็นยาวิเศษเม็ดหนึ่งตรงหน้าเข้า

สีแดงสดดุจเลือด ดอกไม้ดุจหงอนไก่ สูงประมาณครึ่งเมตร งอกอยู่ตรงกลางหญ้าเขียวขจี

“นี่คือดอกหงอนไก่ ลักษณะอายุประมาณห้าสิบปี” ดวงตาของจื่อเฉินเปล่งประกายขึ้นฉับพลัน ในขณะเดียวกัน จากที่สายตามองไป เขามองเห็นแสงสีแดงไม่น้อยอยู่ท่ามกลางสีเขียว

“มากขนาดนี้เชียว?” ด้านหน้าและด้านหลัง มีแสงสีแดงสักสิบกว่าสายโผล่ออกมาจากในหญ้าเขียวขจี สำหรับจำนวนเท่านี้ จื่อเฉินหวั่นไหวอยู่บ้าง

“จากที่มองลงไป นี่คือยาวิเศษสิบกว่าต้น ที่นี่คือสถานที่ใดกันแน่?” จื่อเฉินตกใจจนหาที่เปรียบมิได้ สูดหายใจลึกทีหนึ่ง จื่อเฉินถึงรู้สึกว่า ในอากาศนี้แฝงไปด้วยชี่ทิพย์ฟ้าดินอันเข้มข้นอย่างยิ่ง ระดับความเข้มข้นของมัน อย่างต่ำที่สุดเป็นสองถึงสามเท่าของโลกภายนอก

“ฝึกฝนอยู่ที่นี่สักวันหนึ่ง เทียบได้กับฝึกฝนสักสามวันในโลกภายนอก ที่นี่ไม่เพียงอุดมสมบูรณ์ไปด้วยยาวิเศษมากมาย ยังเป็นสถานที่ชั้นดีในการฝึกอย่างสงบอีกด้วย” เพียงแค่อยู่ที่นี่เป็นเวลาไม่นานนัก จื่อเฉินยังรู้สึกว่าตนเองชื่นชอบที่นี่เข้าแล้ว ไม่ยินยอมกลับไป

“ยาวิเศษอายุห้าสิบปี สำหรับผู้อื่นนั้น เป็นสิ่งที่ไม่อาจเก็บได้ แต่ไม่รวมข้าไว้ในนั้น” ในใจจื่อเฉินสั่นไหว พอขยับเท้า ร่างกายลอยขึ้นกลางอากาศสูง ลอยโฉบไปทางดอกหงอนไก่ที่อยู่ระยะห่างซึ่งใกล้ที่สุด

เพียงแต่ยังไม่รอให้ร่างกายจื่อเฉินลงถึงพื้น ก็มองเห็นบนก้านรากใต้ดินของดอกหงอนไก่ มีเชือกแดงซึ่งความหนาเท่าหัวแม่มือพันอยู่