บทที่ 79

ในค่ำคืนแห่งอันตรายนี้ มนุษย์ผู้บำเพ็ญแต่ละคน สิ้นชีพลงภายใต้พิษรุนแรงของราชางูโซ่เลือดแล้ว

เวลานี้ จื่อเฉินกำลังนั่งขัดสมาธิ ตอบสนองต่อทุกอย่างรอบด้าน ไม่รู้ว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้โดยสิ้นเชิง

ขณะนั่งขัดสมาธิ จื่อเฉินเหมือนกำลังหลับอยู่ ข้างหูมีเสียงซู่ซ่าแบบมีจังหวะลอยมา เสียงนี้เป็นทำนองหลักของทุ่งกว้างผืนนี้

ราชางูโซ่เลือดอยู่ห่างจากจื่อเฉินหลายสิบเมตร มองจื่อเฉินทะลุผ่านทางหญ้าเขียวขจี ไม่ขยับสักนิดเช่นกัน แต่สายตานั้นของมันกลับเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม

ราวกับว่าเวลาได้หยุดลง หนึ่งคนกับงูหนึ่งตัว ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ด้านข้างเป็นหญ้าเขียวขจีพลิ้วไหวตามลม

ตอนที่ลมอ่อนๆ หายไป หญ้าเขียวขจีส่งเสียงซู่ซ่าดังออกมา ทันใดนั้นแสงสีแดงกราดยิงไปยังจื่อเฉิน เสียงซู่ซ่ากลบเสียงของราชางูโซ่เลือดได้ดีมาก

“ไม่ได้การ”

จื่อเฉินที่นั่งอย่างจิตใจสงบ มีความรู้สึกขนลุกตั้งชันขึ้นกะทันหัน ราวกับว่าอันตรายมาเยือนในชั่วพริบตา เสี้ยววินาทีที่ลืมตาขึ้นมา มองเห็นแสงสีแดงสายหนึ่ง มาถึงตรงหน้าของตนเอง ภายใต้ระยะห่างแค่ฝ่ามือเดียว จื่อเฉินมองเห็นเขี้ยวพิษแหลมคมสองซี่ที่แผ่ความเย็นเยือกออกมา

“ฟึ่บ”

ก่อนหน้านี้เขี้ยวพิษแหลมคมยังอยู่ด้านหน้า ทว่าวินาทีต่อมา กลับมาอยู่บริเวณหลังคอของจื่อเฉินแล้ว ได้ยินเพียงเสียงเบาๆ จื่อเฉินรู้สึกเจ็บบริเวณหลังคอ เป็นเขี้ยวพิษแทงเข้าผิวหนังเรียบร้อยแล้ว ตามมาด้วยพิษอันเข้มข้นส่วนหนึ่ง ไหลสู่กระแสเลือดของจื่อเฉินผ่านทางบาดแผล

อยู่ภายใต้พิษร้ายแรงนี้ จื่อเฉินรู้สึกเวียนหน้าตาลาย แขนขาอ่อนแรง แม้แต่มือที่จับราชางูโซ่เลือดเอาไว้ ยังเริ่มสั่นเทา เหมือนสามารถล้มลงได้ทุกเมื่อ แล้วตายจากไป

สายตามองเห็นจื่อเฉินกำลังจะสิ้นชีพภายใต้พิษร้ายแรง ทันใดนั้น มีแสงฟ้าแลบแต่ละสายปรากฏขึ้นจากบนตัวของจื่อเฉิน แสงฟ้าแลบสีเงินยามอยู่ในค่ำคืนอันมืดมิดนี้ สว่างไสวดุจดวงดารา พิษที่กำลังเข้าสู่ภายในร่างกายของจื่อเฉิน ชั่วพริบตาเดียวโดนกำจัดทิ้งภายใต้แสงฟ้าแลบอันนี้

พลังที่สูญเสียไปกลับคืนมาอีกครั้ง จื่อเฉินออกแรงจับงูโซ่เลือดทันใด หมุนควงอยู่กลางอากาศหลายรอบ จากนั้น มีแสงสีเงินอ่อนๆ ทะลักออกจากบนมือทั้งสองข้าง จื่อเฉินคว้าหัวของงูโซ่เลือดไว้ฉับไว ออกแรงฉับพลัน บีบจนหัวแหลกไปโดยตรง

ราชางูโซ่เลือดดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแน่นิ่งไม่ขยับอีก

“เฮ้อ!”

จื่อเฉินรอดพ้นอันตราย หายใจหอบเฮือกใหญ่ ก่อนหน้านี้แค่หายใจไม่กี่ทีสั้นๆ เท่านั้น ชุดสีเขียวของเขาเปียกเหงื่อจนชุ่ม บนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ ลมเบาๆ พัดผ่านมา จื่อเฉินรู้สึกเย็นซู่

เวลานี้รอยเลือดบริเวณหลังคอยังมีเลือดไหลอยู่

“ราชางูโซ่เลือด หรือว่าแถวนี้มีดอกหงอนไก่ระดับสูงยิ่งกว่า” หลังผ่านอันตรายมาได้ จื่อเฉินอดพูดคาดเดาไม่ได้ แต่กลับไม่กล้ามุ่งไปข้างหน้า อยู่ในค่ำคืนมืดมิดนี้ ด้านหญ้าเขียวขจีช่างอันตรายเกินไปเสียจริง